II OSK 2400/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 16 września 2010 r., sygn. akt II SA/Sz 740/10 o odrzuceniu skargi B. Z. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: odrzucić skargę kasacyjną Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Szczecinie decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] grudnia 2009 r. nakazującą B. Z. rozbiórkę brykieciarni wybudowanej bez wymaganego pozwolenia na budowę na działce nr [...] w S. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w przesłanych Sądowi aktach administracyjnych, decyzja z dnia [...] czerwca 2010 r. zawierająca prawidłowe pouczenie o trybie i terminie zaskarżenia decyzji do sądu administracyjnego, została doręczona żonie skarżącego w dniu 21 czerwca 2010 r. W dniu 4 sierpnia 2010 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) B. Z. wniósł skargę za pośrednictwem organu II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2010 r. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sad Administracyjny w Szczecinie zaskarżonym postanowieniem z dnia 16 września 2010 r. na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a.), odrzucił skargę jako złożoną z przekroczeniem 30 dniowego terminu na jej wniesienie określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. Na powyższe postanowienie skarżący reprezentowany przez radcę prawnego wniósł skargę kasacyjną podnosząc, że co prawda przekroczenie terminu istotnie miało miejsce ale przyczyny tego były w miarę obiektywne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zatem zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych oraz wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a. - rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Skarga kasacyjna wniesiona w sprawie niniejszej nie spełnia powyższych wymagań, gdyż w jej treści nie powołano jakiegokolwiek przepisu prawa procesowego czy też materialnego, który zdaniem skarżącego miałby zostać naruszony przez Sąd. Ponadto w skardze kasacyjnej nie zawarto wniosku o uchylenie lub zmianę orzeczenia. Z powyższego względu wniesiona skarga kasacyjna nie mogła zostać rozpoznania i podlegała odrzuceniu. Mając na uwadze podniesione wyżej względy na podstawie art. 180 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.