II OSK 2503/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Dałkowska - Szary (spr.) sędzia NSA Andrzej Gliniecki sędzia del. WSA Teresa Zyglewska Protokolant starszy inspektor sądowy Anna Połoczańska po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.O. ( I. O. ) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 czerwca 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 427/13 w sprawie ze skargi J.O. ( I. O. ) na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zgody na wydanie wizy w celu repatriacji oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 czerwca 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 427/13, oddalił skargę J. O. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zgody na wydanie wizy w celu repatriacji. Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: J. O. w dniu 25 maja 2004 r. w Ambasadzie RP w A. złożył wniosek o wydanie wizy repatriacyjnej, w związku z zamiarem przesiedlenia się na stale do Polski. Wniosek ten został przesłany do Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców w celu uzyskania zgody, o której mowa w art. 12 b ust. 1 ustawy z dnia 9 listopada 2000r. o repatriacji. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego i analizie akt sprawy Minister Spraw Wewnętrznych uznał, iż w przypadku wnioskodawcy zachodzą negatywne przesłanki określane zarówno w samej ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o repatriacji (t.j. Dz U. z 2004 r. Nr 53, poz. 532) jak też w ustawie o cudzoziemcach i postanowieniem z dnia [...] października 2012r. odmówił zainteresowanemu udzielenia zgody na wydanie wizy wjazdowej w celu repatriacji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy i przeanalizowaniu materiału dowodowego załączonego do wniosku repatriacyjnego Minister Spraw Wewnętrznych postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z dnia [...] października 2012 r. W uzasadnieniu postanowienia organ naczelny wskazał, że badając zasadność wniosku o wydanie wizy repatriacyjnej w przedmiotowej sprawie i działając zgodnie z art. 12b ust. 2 wyżej cyt. ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o repatriacji - Minister Spraw Wewnętrznych może wystąpić do Komendanta Głównego Straży Granicznej, Komendanta Głównego Policji, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu oraz Prezesa IPN-Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu o przekazanie informacji o cudzoziemcu, mających znaczenie dla przeprowadzonego postępowania. W dniu 13 września 2012 r. Departament Obywatelstwa i Repatriacji MSW, zgodnie z ww. przepisem zwrócił się pismem do Komendanta Głównego Policji oraz Komendanta Głównego Straży Granicznej celem przekazania informacji o cudzoziemcu, mających znaczenie dla prowadzonego postępowania w przedmiotowej sprawie. Z nadesłanej informacji Komendy Głównej Policji wynika, że J. O. przebywając na terytorium RP często wchodził w konflikt z prawem: w 2007 r. - Sąd Rejonowy [...] Wydział Karny po rozpoznaniu w postępowaniu nakazowym (sygn. akt [...]) w dniu 31.10.2007 r. uznał winę J. O. polegającą na naruszeniu nietykalności funkcjonariuszy policji w czasie wykonywania obowiązków służbowych i na podstawie art. 222 § 1 k.k. w związku z art. 35 § 1 k.k. wymierzono karę 12 miesięcy ograniczenia wolności polegającej na nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne wskazanej przez sąd w wymiarze 30 godzin miesięcznie; w 2008 r. - Sąd Rejonowy [...] Wydział Karny wydał postanowienie (sygn. akt [...]) w sprawie J. O. ze względu na wniosek kuratora o zmianę kary ograniczenia wolności na karę zastępczą. Wniosek wpłynął w związku z uchylaniem się cudzoziemca od wykonania wyroku sądu. Sąd przychylił się do wniosku kuratora i zmienił karę ograniczenia wolności na karę 178 dni pozbawienia wolności; w 2010 r. - Sąd Rejonowy [...] Wydział Karny w dniu 28 kwietnia wydaje wyrok nakazowy (sygn. akt [...]) w sprawie o umyślne naruszenie zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym określone w art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 20.06.1997r. Prawo o Ruchu Drogowym w ten sposób, że będąc wstanie nietrzeźwości prowadził samochód tj. o czyn z art. 178a § 1 k.k. oskarżony został skazany na karę 12 miesięcy ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym. Orzeczony został również zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych przez okres 3 lat; w 2011 r. - Sąd Rejonowy [...] Wydział Karny postanowieniem z dnia 13 września (sygn. akt [...]) orzekł wykonanie wobec skazanego J. O. zastępczej kary 157 dni pozbawienia wolności w miejsce dotychczas niewykonanej kary ograniczenia wolności wymierzonej wyrokiem z dnia 28.04.2010 r.; w 2012 r. skazany cudzoziemiec w terminie [...].02.2012 r. do [...].07.2012 r. odbywał karę pozbawienia wolności za karę ograniczenia wolności w Zakładzie Karnym w D. - woj. [...]. Minister wskazał, że rozpatrując niniejszą sprawę należało posiłkowo wziąć pod uwagę art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o repatriacji (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 53, poz. 532), w którym enumeratywnie wymienione zostały przesłanki uzasadniające uchylenie decyzji konsula o przyrzeczeniu wydania wizy repatriacyjnej. Zgodnie z art. 11 ust. 2 pkt i ustawy - Minister Spraw Wewnętrznych może uchylić decyzję konsula jeżeli "osoba polskiego pochodzenia zostanie skazana w RP prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne na karę co najmniej r. pozbawienia wolności". Organ podał, że wprawdzie w rozpatrywanej sprawie w stosunku do wnioskodawcy nie zapadła decyzja konsula o przyrzeczeniu wydania wizy repatriacyjnej, jednak mając na uwadze, art. 11 ww. ustawy o repatriacji (przesłanki uzasadniające uchylenie decyzji) i informacje przekazane na temat J. O. od Zarządu do Spraw Cudzoziemców KGP - należał uznać, iż w przedmiotowej sprawie zachodzą negatywne przesłanki do udzielenia zgody na wydanie wizy wjazdowej w celu repatriacji (art. 12 ustawy). Organ wskazał także, iż pomimo przedstawienia przez wnioskodawcę warunków do osiedlenia w Polsce, powyższe fakty dotyczące przestępstw popełnionych przez zainteresowanego potwierdzone dokumentami są wystarczające do zajęcia przez Ministra Spraw Wewnętrznych negatywnego stanowiska w rozpatrywanej sprawie. Zgodnie z wolą ustawodawcy umożliwienie nabycia obywatelstwa polskiego w trybie repatriacji nie jest bezwzględnym obowiązkiem Państwa Polskiego zaś powinnością wobec tych Polaków, którzy na skutek deportacji, zesłań i innych prześladowań narodowościowych lub politycznych nie mogli w Polsce nigdy się osiedlić. Podkreślono, że repatriacja jest uprzywilejowaną formą nabycia obywatelstwa polskiego i nie może być stosowana w przypadku osoby naruszającej zasady ładu i porządku publicznego. Ponadto sam fakt, że wnioskodawca jako młody człowiek wielokrotnie naruszał polskie przepisy prawne budzi wątpliwość co do jego dalszego podporządkowania się normom prawnym powszechnie obowiązującym na terytorium Polski. Skargą J. O. zaskarżył powyższe postanowienie zarzucając, iż zostało ono wydane z naruszeniem prawa. W skardze podniesiono, że organ administracji nie wyjaśnił wszystkich istotnych okoliczności faktycznych, szczególnie dotyczących karalności wnioskodawcy. Zarzucono błędne zastosowanie art. 12 b w związku z art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 9 listopada 2000r. o repatriacji oraz art. 21 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach poprzez przyjęcie, że skarżący jest osobą stwarzającą zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. Odpowiadając na skargę Minister Spraw Wewnętrznych wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku wskazał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Sąd podkreślił, iż zgodnie z art. 12b ust. 1 ustawy o repatriacji wizę krajową w celu repatriacji lub decyzję o przyrzeczeniu wydania wizy w celu repatriacji wydaje albo odmawia jej wydania konsul właściwy ze względu na miejsce zamieszkania osoby ubiegającej się o jej wydanie, po uzyskaniu zgody ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Powyższa regulacja nie definiuje przesłanek jakimi winien kierować się Minister w procedurze współdziałania przy wydawaniu rozstrzygnięć, o których mowa w powołanym przepisie. Jednocześnie jednak ustawodawca wskazał w art. 12b ust. 2 na możliwość wystąpienia przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych do Komendanta Głównego Straży Granicznej, Komendanta Głównego Policji, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu oraz Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu o przekazanie informacji o cudzoziemcu, mających znaczenie dla przeprowadzenia postępowania. Z ustaleń dokonanych na podstawie informacji uzyskanych od Komendanta Głównego Policji wynika, iż wnioskodawca w czasie swojego pobytu na terytorium Polski dopuszczał się przestępstw popełnianych z winy umyślnej, za które był skazywany orzeczeniami sądowymi. W tej sytuacji niezasadnym jest postawiony w skardze zarzut naruszenia prawa poprzez powołanie się przez organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia na przepis art. 11 ust. 2 pkt 1 ustawy o repatriacji, który uprawnia Ministra do uchylenia decyzji o przyrzeczeniu wydania wizy wjazdowej w celu repatriacji, której wydanie jest uwarunkowane, analogicznie jak w przypadku wizy w celu repatriacji, uzyskaniem zgody Ministra, jeżeli osoba polskiego pochodzenia zostanie skazana w Rzeczypospolitej Polskiej prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne na karę co najmniej r. pozbawienia wolności. W ocenie Sądu, sam fakt kilkakrotnego skazania wnioskodawcy za przestępstwa popełnione z winy umyślnej, powoduje, iż organ orzekający był uprawniony do odmowy udzielenia zgody na wydanie wnioskodawcy wizy repatriacyjnej. Sąd podkreślił przy tym, iż z domniemania racjonalności prawodawcy, które stanowi jedno z najczęściej przywoływanych domniemań interpretacyjnych, wyprowadza się szereg bardziej szczegółowych reguł, takich jak założenia, że ustawodawca nie stanowi norm sprzecznych, norm zawierających luki lub zbędnych. Podstawowym bowiem założeniem dotyczącym systemu prawnego jest uznanie, że prawodawca traktuje system prawny jako spójny. Skoro ustawodawca w art. 12 b ust 1 ustawy o repatriacji ustalił, iż wizę repatriacyjną można wydać po uzyskaniu zgody ministra właściwego do spraw wewnętrznych, który z kolei może zwrócić się do organów bezpieczeństwa Państwa o udzielenie informacji o wnioskodawcy, to należy uznać, że wolą ustawodawcy było aby organy państwa sprawdziły, czy osoba wnioskująca o wizę repatriacyjną daje gwarancję przestrzegania zasad porządku i bezpieczeństwa obowiązujących w Rzeczpospolitej Polskiej. Zdaniem Sądu, w sprawie niniejszej Minister na podstawie informacji uzyskanych od Komendanta Głównego Policji ustalił w sposób jednoznaczny, że wnioskodawca nie daje gwarancji przestrzegania porządku prawnego w Polsce. Dlatego też postanowienie o odmowie wyrażenia zgody na wydanie wizy w celu repatriacji należy uznać za zasadne. Skargą kasacyjną J. O. zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie: 1) prawa materialnego, tj. art. 11 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 12 b ust. 2 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o repatriacji poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie przez Sąd I instancji, że organ orzekający w sprawie skarżącego, tj. Minister Spraw Wewnętrznych był uprawniony do odmowy udzielenia skarżącemu zgody na wydanie wizy wjazdowej w celu repatriacji z uwagi na fakt skazania skarżącego za przestępstwa popełnione z winy umyślnej, podczas gdy wobec skarżącego nie została orzeczona kara pozbawienia wolności; 2) prawa materialnego, tj. art. 21 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie przejawiające się w uznaniu, że przepis ten jest samoistną przesłanką uzasadniającą odmowę udzielania zgody na wydanie wnioskodawcy wizy wjazdowej w celu repatriacji na podstawie art. 11 ust. 2 o repatriacji, a niezależnie od powyższego poprzez jego błędną wykładnię skutkującą uznaniem, że Skarżący jest osobą stwarzającą zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego Rzeczypospolitej Polskiej, podczas gdy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie dowodzi istnienia takich okoliczności; 3) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 13 zw. z art. 8 ust 1 i 2 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, sporządzonej w Rzymie 4 listopada 1950 r., polegające na oddaleniu skargi pomimo naruszenia przez organ art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 oraz art. 15 w zw. z art. 138 ust. 2 k.p.a. i nierzetelnym rozpoznaniu sprawy skarżącego przez ograniczenie sądowej kontroli zaskarżonego postanowienia wyłącznie do okoliczności faktycznych i prawnych wskazywanych przez organ, co w konsekwencji doprowadziło do powielenia błędnych ustaleń faktycznych i niewłaściwej oceny dowodów, niezapewnieniu skarżącemu realizacji prawa do skutecznego środka odwoławczego i oddaleniu skargi oraz nieuchyleniu decyzji organu; 4) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 141 § 1 p.p.s.a. poprzez brak odniesienia się w pisemnym uzasadnieniu wyroku do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze tj. zarzutu naruszenia art. 11 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 12 b ust. 2 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o repatriacji (uznanie przez organ że w stosunku do skarżącego orzeczona została kara pozbawienia wolności, podczas gdy taka kara nie została w stosunku do skarżącego orzeczona) i dokonania wykładni normy prawnej, co w konsekwencji doprowadziło do niezasadnego oddalenia skargi. Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie występuje. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej oznacza, że Sąd może odnieść się do tych zarzutów, które przytoczone są w podstawach kasacyjnych jako zarzuty naruszenia wskazanych przepisów prawnych. Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest postępowanie dotyczące wyrażenia na podstawie art. 12b ust. 1 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o repatriacji w zw. z art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. poz. 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.) zgody na wydanie przez Konsula wizy krajowej w celu repatriacji, zakończone postanowieniem Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] grudnia 2012 r. utrzymującym w mocy postanowienie tego organu z dnia [...] października 2012 r. o odmowie wyrażenia zgody na wydanie takiej wizy J. O. Zgodnie z art. 12b ust. 1 ustawy o repatriacji, wizę wjazdową w celu repatriacji lub decyzję o przyrzeczeniu wydania wizy wjazdowej w celu repatriacji wydaje albo odmawia jej wydania konsul właściwy ze względu na miejsce zamieszkania osoby ubiegającej się o jej wydanie, po uzyskaniu zgody ministra właściwego do spraw wewnętrznych. W art. 12b ust. 2 tej ustawy ustawodawca wskazał na możliwość wystąpienia przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych do Komendanta Głównego Straży Granicznej, Komendanta Głównego Policji, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu oraz Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu o przekazanie informacji o cudzoziemcu, mających znaczenie dla przeprowadzenia postępowania. Z ustaleń dokonanych na podstawie informacji uzyskanych od Komendanta Głównego Policji wynika, że J. O. przebywając na terytorium Polski często wchodził w konflikt z prawem. Zasadnie w tych okolicznościach Minister Spraw Wewnętrznych ocenił wniosek o wydanie mu wizy krajowej w celu repatriacji w kontekście zagrożeń dla bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego i w konsekwencji uznał, że zachodzą negatywne przesłanki do udzielenia mu takiej zgody. Jak to słusznie podkreślił Sąd I instancji, wprawdzie art. 12b ust. 1 ustawy o repatriacji nie definiuje przesłanek jakimi powinien kierować się Minister w procedurze współdziałania przy wydawaniu rozstrzygnięć, o których mowa w powołanym przepisie, jednakże unormowana w art. 12b ust. 2 tej ustawy możliwość wystąpienia przez Ministra do odpowiednich organów ścigania o przekazanie informacji o cudzoziemcu, mających znaczenie dla przeprowadzenia postępowania, jednoznacznie wskazuje, że wolą ustawodawcy było sprawdzenie, czy wnioskujący o wydanie wizy krajowej w celu repatriacji daje gwarancję przestrzegania polskiego porządku prawnego. Minister orzekając w zakresie swojej właściwości mógł zatem ocenić, że postawa i sposób zachowania cudzoziemca koliduje z obowiązującym z Polsce porządkiem prawnym oraz że nie leży w interesie społecznym wydanie mu opinii pozytywnej w sytuacji, gdy on notorycznie ten porządek narusza. Możliwość odmowy wydania przez Ministra zgody na wydanie wizy krajowej w celu repatriacji w sytuacji, gdy z zebranego zgodnie z art. 12b ust. 2 ustawy o repatriacji materiału dowodowego wynika, że wnioskujący nie daje gwarancji podporządkowania się normom prawnym obowiązującym na terenie Polski, jest tym bardziej uzasadniona gdy weźmie się pod uwagę fakt, że uzyskanie takiej wizy jest równoznaczne z uzyskaniem obywatelstwa polskiego z dniem przekroczenia granicy Rzeczypospolitej Polskiej (art. 4 ustawy o repatriacji). Odnośnie powiązanego z art. 11 ust. 2 pkt 1 ustawy o repatriacji zarzutu podnieść należy, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku nie uznał, że w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka skazania skarżącego prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne na karę co najmniej roku pozbawienia wolności. Sąd podkreślił tylko, że skarżący w czasie swojego pobytu na terytorium RP dopuszczał się przestępstw popełnianych z winy umyślnej, za które był skazywany orzeczeniami sądowymi. Nie jest przy tym trafne stanowisko skarżącego, zgodnie z którym warunkiem odmowy udzielenia przez Ministra zgody na wydanie wizy repatriacyjnej jest ziszczenie się co najmniej jednej okoliczności, o której mowa w art. 11 ust. 2 ustawy o repatriacji. Przepis art. 11 ustawy o repatriacji odnosi się bowiem do decyzji o przyrzeczeniu wydania wizy wjazdowej w celu repatriacji a nie do wydania wizy krajowej w celu repatriacji. Odwołanie się przez organ jak i Sąd I instancji do dyspozycji art. 11 ust. 2 ustawy o repatriacji miało jedynie charakter posiłkowy. Wydając przedmiotową decyzję organ oparł się natomiast przede wszystkim na zabranym zgodnie z art. 12b ust. 2 tej ustawy materiale dowodowym i uznaniu, że wynikającym z dyspozycji tego przepisu celem instytucji zgody ministra właściwego do spraw wewnętrznych na wydanie wizy krajowej w celu repatriacji jest ustalenie przez ten organ, czy osoba wnioskująca o wydanie takiej wizy naruszała polski porządek prawny. Z powyższych względów nietrafny jest podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 11 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 12 b ust. 2 ustawy o repatriacji. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 21 ustawy o cudzoziemcach należy wskazać, iż nigdzie w zaskarżonym wyroku Sąd I instancji nie uznał, że przepis ten stanowi samoistną przesłankę uzasadniającą odmowę udzielenia zgody na wydanie wnioskodawcy wizy wjazdowej w celu repatriacji. Ustalone natomiast w trakcie postępowania, potwierdzone dokumentami fakty częstego wchodzenia skarżącego w konflikt z prawem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej były, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wystarczające do zajęcia przez Ministra Spraw Wewnętrznych negatywnego stanowiska w kwestii zgody na wydanie skarżącemu wizy krajowej w celu repatriacji z uwagi na naruszanie przez niego zasad ładu i porządku publicznego w Polsce. Z tych też względów za niezasadny uznać należało również zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 13 zw. z art. 8 ust 1 i 2 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, sporządzonej w Rzymie 4 listopada 1950 r. poprzez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organ art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 oraz art. 15 w zw. z art. 138 ust. 2 k.p.a. Co do zarzutu naruszenia art. 141 § 1 p.p.s.a. przypomnieć należy, iż zgodnie z jego treścią uzasadnienie wyroku sporządza się z urzędu w terminie czternastu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo podpisania sentencji wyroku wydanego na posiedzeniu niejawnym, z zastrzeżeniem § 2. Treść tego przepisu pozostaje zatem w wyraźnej opozycji wobec treści zarzutu i nie ma z nim związku. Przywołując powyższy przepis skarżący bowiem podnosi, iż Sąd I instancji nie odniósł się w uzasadnieniu wyroku do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze. Naczelny Sąd Administracyjny, związany zarzutami skargi kasacyjnej, nie może samodzielnie ich precyzować czy uzupełniać. Tym samym nie ma możliwości sprawdzenia czy podniesiony zarzut jest zasadny, a wyrok zgodny z prawem, bowiem do wskazanego jako naruszonego przepisu art. 141 § 1 p.p.s.a. nie ma odniesienia w uzasadnieniu zarzutu. Nie znajdując zatem usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.