II OSK 266/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku S.P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie skargi kasacyjnej S.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 września 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 479/25 w sprawie ze skargi S.P. na postanowienie Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 12 grudnia 2024 r. znak DLI-II.7621.36.2024.JK.6 w przedmiocie sprostowania z urzędu oczywistej omyłki pisarskiej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 2 września 2025 r. sygn. akt VII SA/Wa 479/25 oddalił skargę S.P. (skarżący) na postanowienie Ministra Rozwoju i Technologii z 12 grudnia 2024 r. znak DLI-II.7621.36.2024.JK.6 w przedmiocie sprostowania z urzędu oczywistej omyłki pisarskiej. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (winno być postanowienia). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej Ppsa) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Instytucja wstrzymania wykonania aktu lub czynności zawarta w powyższej regulacji ma charakter wyjątkowy, stanowi bowiem odstępstwo od ogólnej reguły, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Konieczność uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności spoczywa przy tym na wnioskodawcy. To na nim ciąży obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą ocenić, czy w danej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania powinno zatem wskazywać na konkretne fakty i okoliczności pozwalające uwiarygodnić, że wykonanie aktu lub czynności spowoduje wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 Ppsa, to jest znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W rozpoznawanej sprawie złożony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie został uzasadniony w sposób, który pozwalałby na jego uwzględnienie na podstawie art. 61 § 3 Ppsa. Skarżący poza ogólnym sformułowaniem wniosku, nie przedstawił żadnych okoliczności, które wskazywałyby, że wykonanie postanowienia mogłoby wyrządzić znaczną szkodę lub wywoływać trudne do odwrócenia skutki. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia organu uniemożliwił tym samym jego merytoryczną ocenę. Na marginesie należy jedynie zauważyć, że podnoszona przez skarżącego ewentualna wadliwość zaskarżonego rozstrzygnięcia nie może być traktowana jako przesłanka wstrzymania wykonania aktu. Na tym etapie postępowania Naczelny Sąd Administracyjny nie bada zasadności zarzutów skargi kasacyjnej, ani legalności aktu. Kwestie merytoryczne będące uzasadnieniem podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów nie mogą być oceniane na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, ponieważ doszłoby do niedopuszczalnej na tym etapie postępowania kontroli legalności zaskarżonego aktu. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i art. 193 Ppsa postanowił, jak w sentencji.