II OSK 2777/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 10 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 15 lipca 2014 r. sygn. akt II SA/Wr 379/14 odrzucającego skargę D. B. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie robót budowlanych polegających na wymianie pokrycia dachowego budynku mieszkalnego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie Decyzją z dnia [...] marca 2014 r. Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Trzebnicy z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych polegających na wymianie pokrycia dachowego budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr [...] w B. gmina T. D. B. wniósł do WSA we Wrocławiu skargę na w/w decyzję Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 15 lipca 2014 r., na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej - p.p.s.a., odrzucił skargę D. B. W uzasadnieniu postanowienia Sąd podkreślił, że jak wynika z doręczonych sądowi akt administracyjnych, postępowanie przed organami nadzoru budowlanego toczyło się na skutek pisma R. J. i dotyczyło robót budowlanych w budynku stanowiącym współwłasność J. B. i K. B. W aktach organu I instancji znajdują się kserokopie dokumentów z podpisem notarialnie poświadczonym, z których wynika, że K. B. i J. B. udzielili D. B. pełnomocnictw. Następnie decyzję organu I instancji doręczono D. B., jako pełnomocnikowi wskazanych osób. Organ II instancji rozpatrując odwołanie R. J. i uchylając decyzję organu powiatowego wskazał, między innymi, że w aktach sprawy winien znaleźć się oryginał pełnomocnictw dla D. B. Pomimo tej –uwagi, decyzję organu wojewódzkiego doręczono D. B., a oprócz niego również R. J., K. B. i J. B. Dlatego też zdaniem Sądu D. B. nie był stroną postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją. W postępowaniu administracyjnym D. B. brał czynny udział, jednak nie był przez organy traktowany jako inwestor, ale wyłącznie jako pełnomocnik K. B. i J. B. Tymczasem skargę do sądu administracyjnego D. B. wniósł – co sam podkreślił – we własnym imieniu. Zdaniem Sądu z przepisu art. 50 § 1 p.p.s.a. wynika, iż skargę może wnieść każdy, kto ma w tym interes prawny. W kontekście tego, że w postępowaniu administracyjnym stronami postępowania byli K. B. i J. B., to tym osobom służył interes prawny w ewentualnym wniesieniu skargi. Zatem pełnomocnik tych stron postępowania administracyjnego nie może skutecznie we własnym imieniu wnieść skargi do sądu administracyjnego na decyzję, która nie była do niego skierowana. Doręczenie decyzji przez organ II instancji nie może być uznane za nadanie D. B. statusu strony, skoro z całości akt sprawy wynika, że działał on w postępowaniu wyłącznie w imieniu K. B. i J. B. Pełnomocnik jest wyłącznie zastępcą procesowym i nie występuje w postępowaniu administracyjnym jako podmiot mający własny interes prawny, który podlegałby ochronie. D. B. pismem z dnia 5 września 2014 r. wniósł skargę kasacyjną od postanowienia WSA we Wrocławiu z dnia 15 lipca 2014 r. zarzucając naruszenie: 1. prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie – art. 17 pkt 1 prawa budowlanego, art. 28 k.p.a. wskutek przyjęcia, iż skarżący D. B. będący inwestorem robót objętych postępowaniem rozbiórkowym nie ma przymiotu strony w tym postępowaniu, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, iż wymieniony był stroną postępowania i ma interes prawny w zaskarżeniu do sądu decyzji Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu. 2. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 50 p.p.s.a. poprzez uznanie, iż D. B. nie jest uprawniony do wniesienia skargi ze względu na brak interesu prawnego, podczas gdy, będąc z mocy prawa stroną postępowania administracyjnego w przedmiocie samowoli budowlanej, posiadał interes prawny w zaskarżeniu decyzji organu II instancji do WSA. Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasadzenie kosztów postępowania sądowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Ta jednakże w niniejszej sprawie nie miała miejsca. Na wstępie należy wskazać, że zasadnie podnosi Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu, iż z akt administracyjnych wynika, że D. B. w postępowaniu administracyjnym był pełnomocnikiem K. B. i J. B. Jednak za przedwczesne należy uznać odrzucenie skargi D. B. bez wcześniejszego jednoznacznego wyjaśnienia czy skarga D. B. z dnia 5 maja 2014 r. została wniesiona przez D. B. w imieniu własnym, czy też w imieniu rodziców, jako ich pełnomocnik. Wprawdzie D. B. w skardze wskazał, że "W imieniu własnym", jednakże mając na uwadze art. 6 p.p.s.a. oraz fakt, iż w postępowaniu administracyjnym skarżący był pełnomocnikiem K. B. i J. B. Sąd, przed odrzuceniem skargi jednoznacznie powinien ustalić, czy skarga jest wniesiona przez D. B. w imieniu własnym, czy też w imieniu rodziców, a w przypadku gdy skarga została wniesiona w imieniu jego rodziców wezwać pełnomocnika do nadesłania aktualnych pełnomocnictw. Dlatego też zasadny jest zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 50 p.p.s.a. poprzez przedwczesne odrzucenie skargi i brak jednoznacznego wyjaśnienia, czy D. B. posiada interes prawny, czy też interes faktyczny w zaskarżeniu decyzji Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] marca 2014 r. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Wyjaśnić należy również, iż brak jest podstaw do uwzględnienia zawartego w skardze kasacyjnej wniosku o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, albowiem w przepisach ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określono podstawy prawnej do zasądzenia przez Naczelny Sąd Administracyjny zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie Sądu I instancji kończące postępowanie w sprawie (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07). Koszty postępowania kasacyjnego jako koszty postępowania niezbędne do celowego dochodzenia praw (art. 200 p.p.s.a.). mogą być natomiast uwzględnione przez Sąd I instancji w razie uwzględnienia skargi.