II OSK 2922/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Hauser Sędziowie sędzia NSA Jerzy Siegień sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski /spr./ Protokolant starszy inspektor sądowy Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 16 października 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. K., N. K., M. H., A. C., M. C. i B. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 11 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 82/17 w sprawie ze skargi A. S., M. Ż., S. K., N. K., M. H., B. G., A. K., W. K., M. C. i A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 11 maja 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 82/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę A. S., M. Ż., S. K., N. K., M. H., B. G., A. K., W. K., M. C., A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia w wyniku wznowienia postępowania decyzji o warunkach zabudowy. Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. (zwane dalej w skrócie SKO w S.), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 i art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 z późn zm.), utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy D. z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr[...], którą organ odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] ustalającej dla Spółki K. spółka komandytowa z siedzibą w W. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dziesięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej z niezbędną infrastrukturą techniczną i elementami urządzenia terenu, na części działki nr [...] w obrębie B., gmina [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ argumentował, że w sprawie nie zaistniała okoliczność wskazana we wniosku o wznowienie, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. z uwagi na brak podstaw do uznania skarżących za strony postępowania zakończonego decyzją ostateczną wydaną w przedmiocie warunków zabudowy, której to wzruszenia żądają. W motywach wyroku oddalającego skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem nie zakwestionowano skutecznie prawidłowości rozstrzygnięcia organu odwoławczego. Sąd pierwszej instancji dokonując wykładni art. 28 K.p.a. definiującego stronę postępowania administracyjnego wyjaśnił, że warunkiem uzyskania statusu strony jest posiadanie interesu prawnego, który z kolei powinien być wyprowadzony z przepisów prawa materialnego, czyli normy prawnej stanowiącej podstawę do ustalenia uprawnień i obowiązków. W przedmiotowej sprawie skarżący co prawda swój przymiot strony wywodzą z faktu bycia właścicielami nieruchomości sąsiadujących z działką nr [...], na której to zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...] kwietnia 2016 r. mogą zostać zrealizowane planowane obiekty budowlane, jednakże w ocenie Sądu fakt bycia właścicielem nieruchomości sąsiedniej nie jest równoznaczny z posiadaniem statusu strony w postępowaniu o warunki zabudowy. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, w przedmiotowej sprawie w ogóle nie występuje okoliczność bezpośredniego sąsiedztwa. Bezpośrednie sąsiedztwo powinno polegać na posiadaniu wspólnej granicy z terenem inwestycyjnym, a ta niewątpliwie nie istnieje, skoro działki będące własnością skarżących od terenu inwestycyjnego oddziela działka drogowa nr [...]. Sąd podkreślił, że sąsiedztwo fizyczne samo w sobie nie przesądza o przymiocie strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, ale tylko takie sąsiedztwo, które skutkuje włączeniem w obszar oddziaływania inwestycji wyznaczony przepisami prawa. Ustalenia poczynione przez organ pierwszej i drugiej instancji znajdujące odzwierciedlenie w materiale dowodowym sprawy przesądzają o braku związku prawnego pomiędzy terenem inwestycyjnym a działkami skarżących. W decyzji trafnie wskazano, że sporne obiekty nie należą do obiektów o szczególnej uciążliwości względem innych nieruchomości i środowiska, a zatem rodzaj inwestycji nie uzasadniał przyznania skarżącym statusu strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Parametry zabudowy, jak i odległość występująca pomiędzy terenem inwestycyjnym a działkami skarżących oraz fakt, że teren ten jest oddzielony od nieruchomości działką drogową, dodatkowo potwierdzają słuszność stanowiska organu. Powyższe skutkuje uznaniem, że pomiędzy terenem inwestycyjnym a działką skarżących nie ma związku prawnego. Powołanie się przez skarżących we wniosku o wznowienie postępowania na okoliczności powodujące znaczne pogorszenie warunków bytowych, jak: zwiększenie natężenia ruchu drogowego, przenikanie hałasu z osiedla, utrudnienia wynikające z budowy inwestycji, stanowi wyłącznie o interesie faktycznym. Niezależnie od powyższego Sąd podzielił zarzut skargi dotyczący braku wyjaśnienia wskazanych okoliczności w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego, co stanowiło naruszenie przepisu art. 107 § 3 K.p.a., jednak naruszenie to nie miało żadnego wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia organu odwoławczego, w związku z czym nie mogło skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku S. K., N. K., M. H., B. G., M. C. i A. C. zaskarżyli go w całości i zarzucili Sądowi pierwszej instancji, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.) dalej zwanej w skrócie P.p.s.a. naruszenie: 1) przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 9 K.p.a., art. 11 K.p.a., art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji administracyjnej podczas, gdy doszło do naruszenia przepisów: - art. 28 K.p.a. w związku z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r. poz. 778, z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie u.p.z.p. i art. 140 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2016 r. poz. 380, z późn. zm.) poprzez takie wyłożenie w niniejszej sprawie pojęcia strony postępowania, które jest sprzeczne z zasadą dobrego sąsiedztwa; - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie okoliczności dotyczących interesu prawnego stron, w szczególności niewyjaśnienie, jaki faktycznie zasięg może mieć oddziaływanie planowanej inwestycji, ze względu na jej rodzaj, położenie i ukształtowanie terenu, obsługę komunikacyjną oraz pochodzące z niej immisje; - art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak uzasadnienia co do przyczyn, dla których organ w zaskarżonej decyzji nie uwzględnił ustalonego w poprzedniej sprawie dotyczącej wydania warunków zabudowy oddziaływania inwestycji na grunty sąsiednie; 2) naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisu art. 28 K.p.a. z pominięciem uwzględnienia zasady dobrego sąsiedztwa. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania, w tym zastępstwa radcy prawnego według norm prawem przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W tej sprawie Sąd nie stwierdził wystąpienia jakiejkolwiek przesłanki nieważności postępowania, a tym samym rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (tak Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale pełnego składu z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opub. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1). Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Skarga kasacyjna nie jest usprawiedliwiona. Istota sporu w tej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy skarżącym kasacyjnie w okolicznościach tej sprawy powinien przysługiwać przymiot stron w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy dla działki nr [...] w zakresie obejmującym zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie dziesięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i elementami urządzenia terenu. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie definiuje kręgu podmiotów będących stronami postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. W takiej sytuacji zastosowanie znajduje art. 28 K.p.a., zgodnie z którym stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym tylko przepis prawa materialnego stanowi podstawę interesu prawnego, stwarzając dla określonego podmiotu legitymację procesową strony (zob. wyrok NSA z 12 marca 2019 r. sygn. akt II OSK 1024/17, opub. w Lex nr 2643028; wyrok NSA z 10 lutego 2005 r. sygn. akt OSK 1012/04, opub. w Lex nr 2156551; wyrok NSA z 10 czerwca 2011 r. sygn. akt II OSK 1059/10, opub. w Lex nr 1083510). Cechami interesu prawnego jest to, że jest on konkretny, indywidualny, aktualny, sprawdzalny obiektywnie i jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. Postępowanie administracyjne dotyczy interesu prawnego konkretnego podmiotu tylko wtedy, gdy decyzja kończąca to postępowanie rozstrzyga o prawach i obowiązkach tej osoby lub rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach innego podmiotu wpływa na prawa i obowiązki tej osoby. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że stroną w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy jest nie tylko właściciel (użytkownik wieczysty) działki na której ustalane są te warunki, ale może nim być także właściciel (użytkownik wieczysty) nieruchomości bezpośrednio graniczącej z działką, której dotyczy postępowanie w sprawie warunków zabudowy lub nawet nieruchomości nie graniczącej bezpośrednio z terenem objętym ustalanymi warunkami zabudowy. Jednakże właściciele (użytkownicy wieczyści) nieruchomości sąsiadujących z terenem przyszłej inwestycji tylko wówczas są stronami postepowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli planowana inwestycja będzie na te nieruchomości oddziaływać. Może to dotyczyć działek bezpośrednio graniczących z terenem zamierzonej inwestycji, ale też położonych w dalszej odległości. Tym samym o posiadaniu przymiotu strony nie decyduje charakter tego sąsiedztwa rozumiany jako sąsiedztwo bezpośrednie lub pośrednie, ale zasięg oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości. Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej należy stwierdzić, że niezasadnym jest zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 28 K.p.a. poprzez brak przyjęcia, że z zasady dobrego sąsiedztwa wynika przyznanie skarżącym kasacyjnie przymiotu stron w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy objętych tą sprawą. Zasada dobrego sąsiedztwa objęta regulacją art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wskazuje na takie ustalanie warunków zabudowy, aby określić kontynuację funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu w nawiązaniu do co najmniej jednej działki sąsiedniej. Nie oznacza to automatycznego powielania rozwiązań architektonicznych na działkach sąsiednich, ale wskazuje na powinność zharmonizowania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu do istniejącego sposobu zagospodarowania terenu w obszarze objętym analizą tych cech. Tym samym zasada dobrego sąsiedztwa dotyczy przede wszystkim ustalania wymaganych przepisami parametrów przyszłej inwestycji, a nie ustalania kręgu stron. Z samego faktu nawiązania w decyzji ustalającej warunki zabudowy do parametrów zabudowy lub zagospodarowania terenu z konkretnej nieruchomości zlokalizowanej w obszarze analizowanym, nie przysługuje właścicielowi tej nieruchomości przymiot strony. Trafnie Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podniósł, że w tej sprawie oceniając skalę, zakres i rodzaj planowanej inwestycji oraz oddalenie działek skarżących, nie można było przyznać skarżącym statusu stron, a tym samym w postępowaniu wznowieniowym należało wydać decyzję odmawiającą uchylenia decyzji Wójta Gminy D. z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...]. Prawidłowo Sąd pierwszej instancji podniósł, że określając krąg stron w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy, organ administracyjny miał obowiązek zbadać rodzaj inwestycji, jej rozmiary oraz stopień i zakres jej uciążliwości dla otoczenia, a następnie ustalić, jak daleko sięgać będzie oddziaływanie planowanej inwestycji. Zakres tego oddziaływania pozwalał na ustalenie kręgu osób, które mają interes prawny w sprawie. Takie ustalenia były podejmowane w tej sprawie i trafnie Sąd pierwszej instancji analizując rodzaj planowanej inwestycji (domy mieszkalne jednorodzinne), zakres jej uciążliwości oraz zasięg oddziaływania tej inwestycji na tereny działek skarżących doszedł do przekonania, że wydane w sprawie decyzje odmawiające w postępowaniu wznowieniowym uchylenia ostatecznej decyzji ustalającej warunki zabudowy są zgodne z prawem. Należy przy tym wskazać, że działki skarżących o numerach [...][...][...][...][...][...][...] nie tylko nie graniczą bezpośrednio z terenem przyszłej inwestycji, ale są od niej oddalone co najmniej o ponad 130 metrów od granic obszaru objętego zamierzenie inwestycyjnym. Jak bowiem wynika z załącznika graficznego do decyzji Wójta Gminy D. z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...]nie cała działka nr [...] w obrębie B. stanowiła teren przyszłej inwestycji, ale tylko jej część. Nie można uznać za zasadną dalszą argumentację stron skarżących kasacyjnie, które wskazują na art. 140 K.c. i zakres oddziaływania przyszłej inwestycji na ich prawa własności poprzez oddziaływanie akustyczne w okresie budowy (emisja hałasu przez przejazdy samochodów), emisję zanieczyszczeń do powietrza wynikających z pracy urządzeń budowlanych oraz emisję z pracy silników pojazdów osób dojeżdżających do wybudowanych w przyszłości budynków oraz powstawanie w przyszłości odpadów tak na etapie budowy, jak i eksploatacji budynków. Jak trafnie wskazał na to Sąd pierwszej instancji, w okolicznościach tej sprawy podniesione argumenty dotyczące oddziaływania przyszłej inwestycji na nieruchomości skarżących nie mogły być uznane jako ingerujące w prawo własności w zakresie objętym art. 140 K.c. Odziaływanie akustyczne związane z poruszaniem się pojazdów po drodze publicznej lub prowadzeniem robót budowlanych na działce sąsiedniej nie pozwala na przyznanie statusu strony, chyba że decyzja ustalająca warunki zabudowy dopuszczałaby ponadnormatywny zakres emisji hałasu, przekraczający maksymalne wielkości objęte Prawem ochrony środowiska. Takich ustaleń nie zawiera ww. decyzja z dnia [...] kwietnia 2016 r. ustalająca warunki zabudowy. Także kwestia przypuszczalnych emisji zanieczyszczeń do powietrza w postaci emisji substancji szkodliwych powstających w wyniku spalania paliw w silnikach samochodowych lub silnikach pojazdów budowy nie stanowi w okolicznościach tej sprawy ingerencji w prawo własności skarżących. Żaden pojazd dopuszczony do ruchu nie może emitować szkodliwych substancji ponad dopuszczalne wielkości, jednakże w tej sprawie powołanie się na takie zdarzenia oznacza, że są to tylko hipotetyczne założenia skarżących i nie mają charakteru aktualnego ani sprawdzalnego obiektywnie. Interes prawny nie można zaś wywodzić z hipotetycznego naruszenia prawa w przyszłości. Nie można też zakładać, że tak pojazdy budowy, jak i przyszłych użytkowników wybudowanych mieszkań będą emitowały substancje szkodliwe w ilości przekraczającej dopuszczalne normy. Jeżeli tak w przyszłości się stanie, to skarżący będą mieli prawo poinformować właściwe organy ochrony środowiska o ponadnormatywnym zanieczyszczaniu środowiska. Natomiast samo poruszanie się po drodze publicznej pojazdów mechanicznych emitujących spaliny nie stanowi w sprawach o ustalenie warunków zabudowy naruszenia prawa własności właścicieli sąsiednich nieruchomości. Także i ostatni argument skarżących kasacyjnie, jakoby powstawanie w przyszłości odpadów na etapie realizacji inwestycji i eksploatacji mieszkań miał naruszać ich prawo własności, nie może być uznany za zasadny. Żaden przepis nie zakazuje wytwarzania odpadów i z tego tylko faktu nie można w okolicznościach tej sprawy skutecznie wywodzić naruszenia własności. Nie są zasadne zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 9 K.p.a., art. 11 K.p.a., art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji administracyjnej która narusza art. 28 K.p.a. w związku z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. i art. 140 § 1 K.c. oraz poprzez odmowę przyznania skarżącym statusu stron, niewyjaśnienie okoliczności dotyczących interesu prawnego stron, w tym faktycznego zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji ze względu na jej rodzaj, położenie i ukształtowanie terenu, obsługę komunikacyjną oraz pochodzących z niej immisjom oraz braku uzasadnienia przyczyn, dla których organ w zaskarżonej decyzji nie uwzględnił ustalonego w poprzedniej sprawie dotyczącej wydania warunków zabudowy oddziaływania inwestycji na grunty sąsiednie. Wbrew stanowisku stron skarżących kasacyjnie, Sąd pierwszej instancji prawidłowo skontrolował wydane w sprawie decyzje i ocenił, że żaden z ww. przepisów K.p.a. nie został naruszony. Niezasadnym jest zarzut, jakoby ustalenie zakresu oddziaływania projektowanej inwestycji należało oceniać także w oparciu o inną decyzję ustalającą warunki zabudowy dla podobnego zamierzenia inwestycyjnego. Okoliczność, że inwestor składał kilka wniosków o ustalenie warunków i w tych wnioskach odmienne określił zakres zamierzenia inwestycyjnego nie oznacza, że ustalenia zawarte w decyzji nie będącej przedmiotem tej sprawy powinny być w tej sprawie uwzględnione. Każda sprawa administracyjna obejmująca inny przedmiot podlega odrębnej kontroli. Prawidłowo Sąd pierwszej instancji nie stwierdził naruszenia art. 7 K.p.a. przez organy administracyjne, ponieważ w tej sprawie organy obu instancji podjęły należyte czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Trafnie Sąd pierwszej instancji nie stwierdził naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej (art. 8 K.p.a.) oraz naruszenia zasady informowania stron (art. 9 K.p.a.). Także zasada przekonywania objęta art. 11 K.p.a. nie została naruszona w tej sprawie, ponieważ organy administracyjne wskazały na przesłanki, w oparciu o które odmówiły przyznania skarżącym przymiotu stron. Kwestia zaś zaakceptowania przez same strony argumentacji zawartej w wydanych w sprawie decyzjach pozostaje poza regulacją art. 11 K.p.a. Także art. 77 § 1 K.p.a. nakazujący organom administracji publicznej zebranie w sposób wyczerpujący i rozpatrzenie całego materiału dowodowego nie został naruszony. Materiał dowodowy niezbędny do prawidłowego rozstrzygania w tej sprawie został prawidłowo zebrany przez organy administracyjne, natomiast podnoszona w skardze kasacyjnej ewentualność przyszłej dalszej budowy na działce nr [...] lub ocena przepustowości sieci wodociągowej i kanalizacyjnej przekraczającej zapotrzebowanie na dziesięć domów, nie stanowiły w tej sprawie okoliczności podlegających badaniu. Tym samym skoro trafnie organy administracyjne uznały, że skarżącym kasacyjnie nie przysługuje interes prawny w byciu stronami w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy zakończonym ostateczną decyzją Wójta Gminy D. z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] i takie stanowisko prawidłowo wyraził również Sąd pierwszej instancji, to poza zakresem kontroli pozostaje ocena poszczególnych parametrów przyszłej inwestycji objętych decyzją Wójta Gminy D. z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...]. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że skoro zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej nie okazały się trafne, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu, to stosowanie do art. 184 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji i oddalił skargę kasacyjną.