II OSK 3142/13

Dnia 19 sierpnia 2015 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kamiński sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. WSA Mariola Kowalska /spr./ Protokolant asystent sędziego Julia Słomińska po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 września 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 943/13 w sprawie ze skargi L. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 28 marca 2013 r. nr ... w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od L. P. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. II OSK 3142/13 Uzasadnienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 września 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 943/13, po rozpoznaniu sprawy ze skargi L. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 28 marca 2013 r. nr ... w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddalił skargę. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Decyzją z dnia 10 grudnia 2012 r. nr ..., wydaną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576, dalej ustawa o broni i amunicji) i art. 268a K.p.a., P. Komendant Wojewódzki Policji cofnął L. P. pozwolenie na broń palną myśliwską. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł L. P.. Komendant Główny Policji decyzją z dnia 28 marca 2013 r. nr ..., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a K.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia powołał się na treść art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, a także na fakt, że skarżący dnia 27 marca 2007 r. został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Sejnach (sygn. akt Ks 46/06) za przestępstwo umyślne skarbowe. W świetle powyższego organ uznał, że jest zobligowany do wydania kwestionowanego rozstrzygnięcia. Wyrok skazujący stronę nie uległ bowiem jeszcze zatarciu. Od powyższej decyzji skargę złożył L. P., wnosząc o jej uchylenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, iż istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy realia faktyczne sprawy wypełniały przesłanki przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z przywołanymi regulacjami prawnymi, pozwolenie na broń cofa się osobom skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Sąd pierwszej instancji podkreślił, iż okolicznością niesporną jest, że skarżący wyrokiem Sądu Rejonowego w Sejnach z dnia 27 marca 2007 r. został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 54 § 1 i 2 w zbiegu z art. 65 § 1 i 3 w zbiegu z art. 91 § 1 i 4 w zw. z art. 7 § 1 Kodeksu karnego skarbowego. Poza sporem pozostaje też fakt, że przestępstwo, za popełnienie którego skazano stronę, można popełnić tylko w sposób umyślny. W świetle powyższego w ocenie Sądu pierwszej instancji, organy Policji były zobligowane do wydania zaskarżonej decyzji. Taki obowiązek został bowiem nałożony na organ przez ustawodawcę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł L. P. Skarżący kasacyjnie zarzucił Sądowi pierwszej instancji: 1/ naruszenie prawa materialnego tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy. o broni i amunicji palnej (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne uznanie, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy doszło do zaistnienia przesłanek uzasadniających cofnięcie Skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską, 2/ / naruszenie przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 6 K.p.a., art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób wadliwy i nierzetelny, niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, przeprowadzenie postępowania w sposób naruszający słuszny interes skarżącego i w konsekwencji wadliwe utrzymanie w mocy błędnej decyzji, Wniesiono o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego i będąc związany granicami skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia zarzutów tej skargi. Nie można podzielić zarzutu kasacyjnego o naruszeniu przez sąd I instancji przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji przez niewłaściwe ich zastosowanie. Zgodnie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 tej ustawy. Treść art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy stanowi, iż "Właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6". Przepis ten nakłada zatem na organ Policji obowiązek wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń w każdym przypadku zaistnienia przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 ustawy, nie pozostawiając temu organowi swobody przy podejmowaniu takiej decyzji. Zastosowanie przez organ Policji przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, tj. cofnięcie pozwolenia na broń jest obowiązkowe w każdym przypadku, gdy dana osoba należy do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. W zaskarżonej do WSA w Warszawie decyzji powołano się na brzmienie art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Przepis ten stanowi, że "Pozwolenia na broń nie wydaje się osobom: stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe". Niewątpliwe skarżący jako osoba skazana prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Sejnach z dnia 27 marca 2007 r. za przestępstwo umyślne z art. 54 § 1 i 2 w zbiegu z art. 65 § 1 i 3 w zbiegu z art. 91 § 1 i 4 Kodeksu karnego skarbowego należy do osób wymienionym w powyższym przepisie. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budziło wątpliwości, że osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo umyślne jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z 1999 r. o broni i amunicji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 listopada 2011 r., II OSK 1684/10, LEX nr 1070357). Pogląd ten podziela orzekający w sprawie Sąd. Bezsporne jest, że skarżący sposób w umyślny naruszył obowiązujący ład prawny, skoro został prawomocnie skazany wyrokiem sądu karnego za przestępstwo umyślne. Skarżący kasacyjnie L. P. należy zatem niewątpliwie do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji i amunicji. Trafnie zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji o utrzymaniu w mocy decyzji cofającej skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską nie naruszała powyższych przepisów. Nie jest również zasadny zarzut naruszenia przepisów postępowania art. 6, 7, 77 § 1 i art. 80 K.p.a. W pierwszej kolejności zauważyć należy, iż sądy administracyjne nie stosują przepisów procesowych zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Zarzuty naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego kierowane do wyroku Sądu I instancji bez wskazania jakie to naruszenie miało wpływ na ewentualne niewłaściwe zastosowanie przez Sąd I instancji przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie zawsze daje Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu możliwość pełnej oceny wskazywanego w skardze kasacyjnej naruszenia prawa. Przedstawione uchybienia skargi kasacyjnej nie mogą jednakże jej dyskwalifikować, a w konsekwencji prowadzić do jej odrzucenia. Stawiając zarzut naruszenia art. 6, 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. skarżący wskazał na niewyjaśnienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny stanu faktycznego sprawy. Niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy skarżący powiązał z błędnym uznaniem Sądu pierwszej instancji, iż w każdym przypadku wydania wyroku karnego skutkiem jest utrata pozwolenia na posiadanie broni. W istocie zarzut ten nie dotyczy zatem niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, ponieważ skarżący nie wykazuje braków postępowania dowodowego sprawy, lecz oceny prawidłowości zastosowania prawa materialnego w niniejszej sprawie. W takim kształcie zarzut naruszenia przepisów postępowania nie poddaje się ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny musiałby bowiem wyjść poza granice zakreślone w zarzutach skargi kasacyjnej. Dodać końcowo przy tym należy, że nie ma znaczenia prawnego argument, że czyn, którego dopuścił się skarżący nie ma związku z bronią myśliwską. Według ustawodawcy skazanie za każde przestępstwo umyślne sankcjonowane jest orzeczeniem o cofnięciu pozwolenia na broń. Bez znaczenia dla oceny sprawy pozostaje również postanowienie Sądu Rejonowego w Augustowie z siedzibą w Sejnach z dnia 10 stycznia 2014 r. sygn. akt II Ks 46/06 o zatarciu skazania L. P.. Postanowienie powyższe zapadło bowiem już po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i po wydaniu kontrolowanych przez ten Sąd decyzji organu. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.. Zasądzając koszty postępowania uwzględniono treść uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 listopada 2012 r., II FPS 4/12, ONSAiwsa nr 3/2013, poz. 38), wedle której istnieją podstawy prawne do zasądzenia zwrotu kosztów za wniesioną w terminie odpowiedź na skargę kasacyjną, sporządzoną przez profesjonalnego pełnomocnika