II OSK 3173/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku M.B. o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody Lubelskiego z [...] lipca 2013 r. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Łęczyńskiego z [...] marca 2012 r. znak [...] w sprawie ze skargi kasacyjnej M.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 22 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Lu 849/13 oddalającego skargę M.B. na decyzję Wojewody Lubelskiego z [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: oddalić wniosek. Wyrokiem z 22 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Lu 849/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę M.B. (dalej jako "skarżący") na decyzję Wojewody Lubelskiego z [...] lipca 2013 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Od powyższego wyroku skarżący wniósł skargę kasacyjną. W treści skargi kasacyjnej skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Łęczyńskiego z [...] marca 2012 r. Wyjaśnił, że na skutek wykonania decyzji zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania dla skarżącego trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie skarżącego, trudno uznać, że rozpoczęcie budowy na sąsiedniej nieruchomości będzie możliwe do odwrócenia. Wykonanie prac ziemnych, fundamentów, spowoduje trudne lub niemożliwe do usunięcia konsekwencje. Ponadto skarżący wyjaśnił, że toczy się postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, na działce, której współwłaścicielem jest skarżący. Zdaniem skarżącego, rozpoczęcie budowy na sąsiedniej nieruchomości "zmieni istniejący pomiędzy uczestnikami postępowania stan faktyczny i prawny, co uniemożliwi skarżącemu powoływanie się w dalszym postępowaniu na dotychczasowe zarzuty i pozbawi możliwości ochrony jego praw". Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Kompetencja Naczelnego Sądu Administracyjnego do wstrzymania wykonania aktu lub czynności została uregulowana w art. 61 § 3 w związku z art. 193 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 - zwanej dalej "p.p.s.a."). Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie ma okoliczność, że skarżący nie uprawdopodobnił w sposób wystarczający zaistnienia przesłanek wskazanych w cytowanym przepisie. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Brak precyzyjnego wskazania przesłanek wymaganych przez przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. uniemożliwia Sądowi ocenę zasadności złożonego przez stronę skarżącą wniosku. Stanowisko takie jest utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, z 4 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 2919/14 i z 19 marca 2014 r. sygn. akt II OZ 253/14, dostępne w bazie orzeczeń sądów administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tylko prawidłowo uzasadniony wniosek może zostać rozpoznany zgodnie z intencją strony, bowiem brak uzasadnienia czy też uzasadnienie niepełne, lakoniczne nie pozwalają na ocenę, czy opisane powyżej przesłanki w danej sprawie zachodzą. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego formułowania argumentów uzasadniających wniosek o wstrzymanie, a obowiązek w tym zakresie spoczywa na wnioskodawcy. W treści skargi kasacyjnej skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Trudno jednak podzielić argumenty wniosku. Rozpoczęcie budowy jest z pewnością procesem odwracalnym, ponieważ możliwa jest rozbiórka zarówno samego budynku, jak i jego fundamentów. Jednocześnie skarżący nie wykazał w żaden sposób, że rozpoczęcie budowy będzie oddziaływać na jego nieruchomość w sposób, który można oceniać w kategoriach trudnych do odwrócenia skutków bądź znacznej szkody. Bez znaczenia jest również postępowanie toczące się w sprawie pozwolenia na budowę budynku jednorodzinnego, na działce, której współwłaścicielem jest skarżący. Trudno zaakceptować pogląd, że inwestor dysponując ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę powinien wstrzymać się z budową do czasu zakończenia postępowania dotyczącego inwestycji na działce sąsiedniej. Ewentualne naruszenie interesów osób trzecich przy wydawaniu zaskarżonego w niniejszej sprawie pozwolenia na budowę może być natomiast oceniane tylko przy rozpoznaniu skargi lub (w granicach zarzutów) skargi kasacyjnej. Ocena taka nie jest natomiast dopuszczalna na etapie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, do czego zmierzają argumenty wniosku podniesione w tym zakresie. Jednocześnie skarżący nie wyjaśnił, na czym polegać będzie wskazywana przez niego "zmiana stanu faktycznego i prawnego" oraz pozbawienie jego możliwości obrony swoich praw. Stąd też wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie mógł zostać uwzględniony. Z powyższych względów i na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 ustawy p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.