II OSK 3295/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Miron sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 6 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lipca 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 2163/17 w sprawie ze skargi R. B. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia 25 lipca 2017 r. nr 1194/17 w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej oraz umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 lipca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 2163/17 oddalił skargę R. B. (dalej jako skarżący) na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 lipca 2017 r., nr 1194/17 w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej oraz umorzenia postępowania administracyjnego. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: "[...] " Sp. z o.o. z siedzibą w [...] pismem z dnia 26 marca 2015 r. wystąpiła do powiatowego organu nadzoru budowlanego z wnioskiem o zalegalizowanie budynku stróżówki zlokalizowanej na działce nr ewid. [...], obr. [...], położonej przy ul. [...] w [...]. Organ I instancji ustalił czas budowy obiektu na podstawie pisemnych oświadczeń złożonych w dniu 15 kwietnia 2015 r. przez A. G., skarżącego oraz W. P. pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń. Z oświadczeń tych wynikało, że budowa ww. obiektu została zakończona w 1994 r. W zasobach Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii brak było zdjęć lotniczych tego terenu z 1994 r. lub 1995 r., natomiast na załączonych zdjęciach lotniczych z 1990 r. przedmiotowego obiektu nie było, co pozwalało uznać organowi oświadczenia o dacie jego wybudowania za wiarygodne. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako PINB) decyzją z dnia 8 stycznia 2016 r. stwierdził zdatność do użytku i udzielił pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku stróżówki. Następnie PINB na podstawie zdjęcia lotniczego z 1997 r. uzyskanego w dniu 12 maja 2016 r. od Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii ustalił, że w tym czasie na terenie przedmiotowej nieruchomości nie było budynku stróżówki. W oparciu o powyższą okoliczność PINB postanowieniem z dnia 15 września 2016 r., nr 454/2016 wznowił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia 8 stycznia 2016 r. o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowej stróżówki. Organ wezwał także uczestników postępowania do przedstawienia, w terminie 30 dni od dnia otrzymania wezwania, dowodów na okoliczność daty budowy ww. obiektu budowlanego. W odpowiedzi na powyższe Burmistrz Miasta [...] przedłożył pismo z dnia 31 października 2016 r., do którego dołączono oświadczenia J. B. z dnia 31 stycznia 2016 r., z którego wynikało, że w okresie, kiedy pełnił on funkcję [...] (w latach [...] -[...]) oraz funkcję [...] (w latach [...] - [...]), [...] Sp. z o.o. współpracowała z Miastem [...] w zakresie realizacji zlewni ścieków, uruchomionej w 1991 r. J. B. oświadczył, że w tym okresie spółka rozbudowywała własną infrastrukturę oraz modernizowała budynki i inne obiekty budowlane, z których większość była już użytkowana, gdy obejmował funkcję [...]. Wskazał, że w tym okresie użytkowane były już m.in. budynki: biurowy, gospodarczy, magazynowy, socjalny, a także funkcjonowały silosy, waga oraz zbiorniki i inne urządzenia niezbędne do funkcjonowania firmy. Natomiast biorąc pod uwagę zróżnicowanie w poszczególnych latach kwot wnoszonego podatku od nieruchomości, składającej się z działek należących do ww. spółki, sposób oraz stopień zabudowy nieruchomości ulegał zmianie. Wobec braku innych dowodów, PINB decyzją z dnia 31 maja 2017 r. uchylił własną decyzję z dnia 8 stycznia 2016 r. stwierdzającą zdatność do użytku i udzielającą pozwolenia na użytkowanie budynku stróżówki oraz umorzył postępowanie w sprawie ww. obiektu prowadzone na podstawie Prawa budowlanego z 1974 r. Zdaniem PINB ujawnienie nowego dowodu w postaci zdjęcia lotniczego z 1997 r. uzasadniało uznanie, że data budowy stróżówki ustalona na podstawie pisemnego oświadczenia uczestników postępowania, jest inna niż to przyjęto w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia 8 stycznia 2016 r. W wyniku analizy ww. zdjęcia lotniczego PINB stwierdził, że ww. obiekt powstał po 1997 r., a nie - jak wskazywał zebrany uprzednio w toku postępowania materiał dowodowy - przed dniem 1 stycznia 1995 r. W ocenie PINB dowód ten był istotny dla sprawy, ponieważ ujawnił nowe okoliczności faktyczne, od których uzależniony był tryb postępowania i nie był znany organowi powiatowemu przed wydaniem decyzji dnia 8 stycznia 2016 r., ale istniał już w momencie wydania tego rozstrzygnięcia. PINB stwierdził więc, że przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. nie znajdują zastosowania do legalizacji przedmiotowej stróżówki wybudowanej w warunkach samowoli budowlanej, ponieważ budowa tego obiektu nie została zakończona przed 1 stycznia 1995 r. Zdaniem PINB przedmiotowa samowola budowlana powinna była być rozpatrywana w świetle ustawy Prawo budowlane z 1994 r. Na skutek wniesienia odwołań od powyższej decyzji PINB z dnia 31 maja 2017 r. przez A. G., skarżącego oraz W. P., Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257, ze zm.; dalej jako k.p.a.) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r. poz. 1332, ze zm.; dalej jako ustawa) utrzymał tę decyzję w mocy. Organ II instancji podzielił zdanie PINB, że na podstawie analizy zdjęcia lotniczego z 1997 r. i pozostałego materiału dowodowego na terenie nieruchomości nie istniał w tym czasie obiekt budowlany w miejscu usytuowania przedmiotowej stróżówki. Data budowy tego obiektu została ustalona na podstawie oświadczeń skarżącego, A. G. oraz W. P., gdyż na tamtym etapie postępowania nie dysponowano innym materiałem dowodowym. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że wśród różnych środków dowodowych oświadczenie złożone przez stronę powinno być wykorzystane w ostateczności, bowiem co do zasady niemożliwe jest zachowanie bezstronności przez podmiot będący stroną postępowania, a więc zainteresowanym określonym rozstrzygnięciem sprawy. Uzyskane z Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii zdjęcie lotnicze z 1997 r. stanowi natomiast dokument urzędowy. W ocenie MWINB organ I instancji w wystarczający sposób wykazał zaistnienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a tym samym podstawy do uchylenia dotychczasowej decyzji z dnia 8 stycznia 2016 r. o pozwoleniu na użytkowanie. Decyzja ta została wydana na podstawie art. 42 ust. 3 Prawa budowlanego z 1974 r. w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy, w wyniku uznania, że samowola budowlana została zrealizowana przed dniem wejścia w życie przepisów obecnie obowiązującej ustawy Prawo budowlane. MWINB wskazał także, że PINB w toku wznowionego postępowania wezwał [...] Sp. z o.o. oraz innych uczestników tego postępowania do przedstawienia dowodów na okoliczność daty budowy przedmiotowej stróżówki. Organ odwoławczy stwierdził, że oświadczenie J. B. nie było złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń, wobec czego mogłoby ono być co najwyżej powodem do wezwania go w charakterze świadka do złożenia zeznań przed PINB. Jednak nie było potrzeby przesłuchania ww. osoby w charakterze świadka z uwagi na dysponowanie dowodem na okoliczność daty budowy przedmiotowego budynku, którym są zdjęcia lotnicze, udostępnione przez Głównego Geodetę Kraju. Zdjęcia te korzystają ze zwiększonej mocy dowodowej jako dokumenty urzędowe, sporządzone w przepisanej formie, przez powołane do tego organy państwowe w zakresie ich działania, stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone (art. 76 § 1 k.p.a.). MWINB stwierdził też, że skoro PINB na dzień orzekania w postępowaniu wznowieniowym dysponuje nowym dowodem, potwierdzającym, że przedmiotowy obiekt nie został wybudowany przed 1 stycznia 1995 r., ale po dacie wejścia w życie ustawy Prawo budowlane z 1994 r., to prawidłowe jest stanowisko, że do legalizacji tego obiektu zastosowanie mają przepisy Prawa budowlanego z 1994 r., a nie przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. Stwierdzenie przez organ prowadzenia postępowania w niewłaściwym trybie powinno skutkować jego umorzeniem i wszczęciem postępowania we właściwym trybie. MWINB powołał się także na art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Zdaniem MWINB organ I instancji nie naruszył art. 7 i art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a., ani art. 8 i art. 16 § 1 k.p.a. Organ odwoławczy podkreślił, że PINB pozyskał nowy dowód w sprawie na okoliczność czasu realizacji stróżówki w warunkach samowoli budowlanej, natomiast strony, kwestionując wartość dowodową zdjęcia lotniczego z 1997 r., nie wykazały się należytą inicjatywą przy przedstawianiu dodatkowych dowodów na poparcie swoich twierdzeń, że obiekt budowlany został wybudowany na podstawie Prawa budowlanego z 1974 r. Organ II instancji stwierdził, że w sytuacji pozyskania przez organ orzekający w sprawie, materiału o większej mocy dowodowej niż oświadczenia uczestników postępowania, nie jest rzeczą tego organu dalsze poszukiwanie materiału dowodowego, który miałby stanowić ewentualne zaprzeczenie dotychczasowym ustaleniom tylko dlatego, że zebrany do tej pory materiał dowodowy jest niekorzystny dla stron postępowania, które się z nim nie zgadzają. Tymczasem uczestnicy postępowania wezwani do przedłożenia dowodów na okoliczność daty budowy przedmiotowego obiektu nie zadośćuczynili temu wezwaniu i nie przedstawili jakichkolwiek środków dowodowych świadczących o powstaniu stróżówki przed dniem 1 stycznia 1995 r. w postaci np. rachunków, faktur czy umów w przedmiocie prac remontowych. Z kolei z przekazanego przez Burmistrza Miasta [...] protokołu z dnia 6 października 2016 r., zawierającego oświadczenie J. B., nie sposób wywieść, że stróżówka istniała przed dniem 1 stycznia 1995 r. Rozpoznając wniesioną skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm.; dalej jako p.p.s.a.). Sąd I instancji wyjaśnił, że prowadzone przez organy postępowanie administracyjne toczyło się w ramach postępowania nadzwyczajnego – w trybie wznowienia postępowania. Z wykładni językowej art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wynika, że w ramach określonej nim podstawy wznowieniowej, niezależnymi od siebie i samoistnymi przesłankami wznowienia są "nowe okoliczności" i "nowe dowody", istniejące w dacie wydania decyzji, nieznane organowi wydającemu decyzję i ujawnione po dacie jej wydania. Natomiast zgodnie z art. 75 § 1 zd. 2 k.p.a. dowodem mogą być w szczególności dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych i oględziny. Z kolei przez okoliczności faktyczne należy rozumieć zdarzenia niezależne od treści przepisów prawa, przy czym ujawnienie tych okoliczności może być wynikiem przeprowadzenia dowodów. W tym kontekście Sąd I instancji uznał, że okolicznością bezsporną jest wybudowanie w warunkach samowoli budowlanej przedmiotowego budynku stróżówki. Nieruchomość oznaczona w ewidencji gruntów jako działka nr [...] stanowi własność A. G., skarżącego oraz W. P. Poza sporem jest również to, że na podstawie oświadczeń ww. wymienionych osób organ powiatowy prowadząc postępowanie legalizacyjne ustalił datę samowolnego wybudowania przedmiotowego obiektu przed 1 stycznia 1995 r., tj. w czasie obowiązywania Prawa budowlanego z 1974 r. Na podstawie przepisów tej ustawy (art. 42 ust. 3), PINB wydał w dniu 8 stycznia 2016 r. decyzję o pozwoleniu na użytkowanie będącą jednocześnie stwierdzeniem zdatności obiektu do użytkowania. Jednak wobec ujawnienia nowego dowodu w sprawie, nieznanego organowi w momencie wydania decyzji – zdjęcia lotniczego z 1997 r. wskazującego, że w tej dacie ww. obiektu nie było na wskazanej nieruchomości, organ powiatowy wznowił z urzędu postępowanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W ocenie Sądu, postępowanie wyjaśniające co do wskazanej podstawy wznowienia postępowania oraz oceny jej wpływu na ostateczne rozstrzygnięcie, zostało przeprowadzone z dochowaniem wymogów określonych w przepisach k.p.a. Zdaniem Sądu, z analizy zdjęcia lotniczego z 1997 r. wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że w sierpniu 1997 r. sporny budynek stróżówki nie był jeszcze wybudowany. W takim stanie rzeczy, wobec nienasuwającej wątpliwości treści zdjęcia lotniczego z 1997 r., pisemne oświadczenia co do daty powstania samowoli budowlanej złożone w dniu 15 kwietnia 2015 r. przez skarżącego, A. G. i W. P. utraciły wiarygodność. Treść zdjęcia lotniczego, analizowana przez Sąd I instancji, nie nasuwa w tym zakresie żadnych wątpliwości, co z kolei powoduje, że nie było potrzebne prowadzenie w sprawie przez PINB lub MWINB dalszego postępowania dowodowego w celu ustalenia daty samowoli budowlanej – na tym etapie postępowania. W szczególności, wobec obiektywnej i od nikogo niezależnej zawartości fotografii lotniczej, bezcelowym byłoby prowadzenie dowodu z przesłuchania świadków na okoliczności obiektywnie już bezsporne. Sąd podzielił pogląd organu odwoławczego, że okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy zostały w sposób należyty wyjaśnione, a analiza dowodów zgromadzonych w sprawie prowadziła do jednoznacznych wniosków, że realizacja inwestycji objętej przedmiotem decyzji o pozwoleniu na użytkowanie z dnia 8 stycznia 2016 r. na podstawie art. 42 ust. 3 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. nastąpiła pod rządami Prawa budowlanego z 1994 r., co czyni prawidłowym stanowisko, że do legalizacji tego obiektu zastosowanie mają przepisy ustawy Prawo budowlane z 1994 r. Zdaniem Sądu skarżący w toku postępowania nie przedłożył żadnego wiarygodnego dowodu, który podważałby dokonane przez organ ustalenia faktyczne. Natomiast twierdzenie, jakoby w sprawie zabrakło protokołu wykonania zdjęcia oraz wskazania celu w jakim zostało ono wykonane jest chybione. W aktach sprawy znajduje się licencja Głównego Geodety Kraju z dnia 12 maja 2016 r. załączona do wykonanego zdjęcia, a cel, w jakim wykonano zdjęcie i w konsekwencji uzyskano wiedzę o nowej okoliczności oraz środek dowodowy służący ustaleniu zaistnienia nowej okoliczności nie mają znaczenia dla podjętego rozstrzygnięcia. Również jakość materiału zdjęciowego na załączonej do akt sprawy płycie CD nie budzi wątpliwości i pozwala na identyfikację ujawnionego tam obiektu. Skargę kasacyjną od wyżej opisanego wyroku wniósł skarżący, zaskarżając to orzeczenie w całości. Jednocześnie zarzucił naruszenie: 1. art. 9 k.p.a., co objawiło się niewszechstronnym zbadaniem okoliczności faktyczno-prawnych sprawy przez pominięcie okoliczności towarzyszących sprawie, w tym w szczególności brak wiarygodnego dowodu na potwierdzenie tezy organu w zakresie rzekomo dopuszczonej się samowoli budowlanej, 2. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 12 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., polegające na uznaniu zaskarżonej decyzji MWINB z dnia 25 lipca 2017 r. nr 1194/17 jako odpowiadającej przepisom prawa, pomimo że organ administracji nie wykonał obowiązków płynących z treści przepisu art. 9 k.p.a. w zw. z art. 58 § 1 k.p.a., a tym samym naruszył zasadę załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela. W oparciu o powyższe zarzuty wniósł o uwzględnienie skargi niniejszej oraz zmianę zaskarżonego orzeczenia przez utrzymanie w mocy dotychczasowej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] o pozwoleniu na użytkowanie obiektu będącego przedmiotem niniejszego postępowania, względnie wniósł o uwzględnienie skargi niniejszej oraz uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi, ewentualnie wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i rozpoznanie skargi. Nadto wniósł o udzielenie skarżącemu prawa do pomocy prawnej, w tym w szczególności przez zwolnienie od konieczności poniesienia wpisu od niniejszej skargi, bowiem skarżącego nie stać jest na jego pokrycie bez uszczerbku koniecznego dla swojego utrzymania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.). Rozpoznając niniejszą sprawę Naczelny Sąd Administracyjny w myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. ograniczony był do rozpoznania sformułowanych we wniesionym środku odwoławczym zarzutów, nie dopatrując się z urzędu wystąpienia którejkolwiek z podstaw nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. W tak zakreślonych granicach rozpoznania skargi kasacyjnej, uznać należało, że nie zawiera ona uzasadnionych podstaw. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za błędnie sformułowane, a tym samym jako niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego. Odnotowania wymaga, że wszystkie ze sformułowanych zarzutów skargi kasacyjnej w swoich podstawach zawierają wyłącznie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd Administracyjny nie orzeka zaś na podstawie przepisów k.p.a., lecz na podstawie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dlatego formułując zarzuty skargi kasacyjnej oparte na przesłance z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. naruszenia prawa procesowego, wymagane jest w pierwszej kolejności wskazanie odpowiednich przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, których naruszenia - zdaniem skarżącego - dopuścił się Sąd I instancji. A zatem oparcie zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia prawa procesowego na bezpośrednim naruszeniu przez Sąd I instancji przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego bez powiązania ich z odpowiednimi przepisami ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi musi skłaniać do oceny, że zarzuty te zostały błędnie sformułowane, i jako takie nie zasługują na uwzględnienie. Przy czym błędne sformułowanie zarzutów skargi kasacyjnej, nie zwalnia jednak Naczelnego Sądu Administracyjnego od odniesienia się do podniesionej w skardze kasacyjnej argumentacji (patrz: uchwała pełnego składu NSA z 26 października 2009 r., I OPS 10/09). Mając zatem za przedmiot tej argumentacji kwestię oceny istniejącego dowodu (zdjęcia lotniczego) jakoby - zdaniem skarżącego - wadliwie uznanego w sprawie, jako dającego podstawę do uchylenia ostatecznej decyzji w wyniku wznowienia postępowania, wskazać należy, że jeżeli w tym zakresie strona skarżąca upatruje nieprawidłowości, to na etapie wnoszenia skargi kasacyjnej nie jest wystarczające samo przywołanie zaistniałego naruszenia. Wymagane jest dodatkowo wykazanie, że wady procesowe mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tej zaś sprawie w skardze kasacyjnej tego nie uczyniono, co zasadniczo powinno być jej przedmiotem. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej zdjęcie lotnicze na płycie CD znajdującej się w aktach administracyjnych jest bardzo wyraźne i pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, że w obrębie działki nr [...] obr. [...], położonej przy ul. [...] w [...] nie znajduje się obiekt, którego dotyczyło postępowanie legalizacyjne. Zatem nie istniał w dniu wykonania zdjęcia, co jednocześnie wyklucza możliwość jego legalizacji w trybie przepisów ustawy z 1974 r. W tej sytuacji zbędne było prowadzenie dalszego postępowania dowodowego zwłaszcza w zakresie przesłuchania świadków, bowiem nie było możliwości podważenia w ten sposób dowodu ze zdjęcia lotniczego. Strona skarżąca miała możliwość przedłożenia innych dowodów, ale jak słusznie zauważył Sąd I instancji, z tego prawa nie skorzystała. Należy przy tym zauważyć, że postępowania dowodowe nie służy poszukiwaniu dowodów na potwierdzenie tez stawianych przez skarżącego, ale ma na celu wyjaśnienia istotnych okoliczności stanu faktycznego, które pozwalają na rozstrzygnięcie sprawy. Niezrozumiały jest zarzut naruszenia art. 9 k.p.a. tj. zasady informowania stron przez organy administracji publicznej o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, w sytuacji gdy jego naruszenia skarżący upatruje w niewszechstronnym zbadaniu przez organy okoliczności faktyczno-prawnych sprawy oraz pominięcie istotnych okoliczności towarzyszących sprawie. Brak jakiegokolwiek odniesienia się do tej kwestii w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, uniemożliwia merytoryczną ocenę tego zarzutu. Stąd też jako chybione należało uznać zarzuty kasacyjne naruszenia art. 9 i art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 12 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.