II OSK 331/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Bąkowski (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Roman Ciąglewicz sędzia del. WSA Magdalena Dobek-Rak Protokolant: asystent sędziego Paweł Chyliński po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Spółdzielni Mieszkaniowej P. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 października 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 778/22 w sprawie ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej P. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 3 lutego 2022 r., znak KOC/6559/Ar/21 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. oddala skargę kasacyjną; 2. oddala wniosek I. sp. z o.o. z siedzibą w W. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 października 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 778/22, oddalił skargę Spółdzielni Mieszkaniowej P. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 3 lutego 2022 r., znak KOC/6559/Ar/21 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania Spółdzielni Mieszkaniowej P. z siedzibą w W., utrzymało w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy z 12 marca 2021 r., nr 26WZ/ŚRÓ/2021 o ustaleniu na rzecz I. sp. z o.o. warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na nadbudowie części frontowej i nadbudowie oficyny budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami przy ul. W. [...] wraz z budową dwóch zewnętrznych szybów windowych na terenie dziełek nr [...] i [...] w obrębie [...], w Dzielnicy [...] m.st. Warszawy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowa P. z siedzibą w W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Wyrok zaskarżono w całości. Wyrokowi zarzucono: 1. na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. przez sformułowanie uzasadnienia wyroku Sądu w sposób bardzo ogólnikowy, na zasadzie "nie, bo nie". Wszystko to powoduje, że trudno doszukać się w owym uzasadnieniu wyroku przesłanek jakimi kierował się Sąd wydając takie, a nie inne rozstrzygniecie. Idąc krok dalej, w przedmiotowym uzasadnieniu wyroku brak jest możliwości prześledzenia toku rozumowania Sądu i poznanie jego racji. Co więcej, uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest miejscami nielogiczne, gdyż Sąd podejmuje się zaprzeczenia zasadom matematyki w kwestii zachowania wysokości budynku wraz z płaskim dachem. 2. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 61 ust. 1-5 i ust. 5a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2021 r. poz. 741 z późn. zm., dalej: "u.p.z.p.") w zw. z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588, dalej: "rozporządzenie planistyczne") w zw. z § 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2021 r., poz. 2399, dalej "rozporządzenie zmieniające") przez brak dokonania przez Sąd wszechstronnej analizy urbanistycznej funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w celu stwierdzenia, czy w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki ustalenia warunków zabudowy, co doprowadziło do bezzasadnego oddalenia przez Sąd skargi i braku uchylenia przez Sad decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 3 lutego 2022 r. jak i decyzji organu I instancji z 12 marca 2021 r. w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. 3. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. w zw. z § 7 ust. 1 rozporządzenia planistycznego w zw. z § 2 rozporządzenia zmieniającego przez wadliwe dopuszczenie przez Sąd istnienia nieprecyzyjnego oznaczenia punktu granicznego wysokości nadbudowy oficyny zgodnie z ww. rozporządzeniem. 4. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 8 rozporządzenia planistycznego przez wadliwe przyjęcie przez Sąd, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z dachem płaskim na gruncie planowanej inwestycji w przypadku braku legalnej (ustawowej) definicji pojęcia "dach płaski". 5. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 60 ust. 4 u.p.z.p. przez wadliwą akceptację przez Sąd sytuacji kiedy 1 (jedna) osoba sprawuje 3 funkcje: (a) pracownik organu I instancji, któremu powierzono prowadzenie postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie; (b) autor analizy urbanistyczno- architektonicznej; (c) autor projektu decyzji. 6. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 54 pkt 2 lit. d w zw. z art. 64 u.p.z.p. przez błędną akceptację przez Sąd sytuacji kiedy organy I i II instancji skupiły się jedynie na tym, że na gruncie decyzji o warunkach zabudowy niedopuszczalne jest zapewnienie stronie skarżącej pełnej ochrony objętej przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2021 r., poz. 2351 z późn. zm., dalej: "Prawo budowlane") i jednoczesne pominięcie możliwości zapewnienia stronie skarżącej ochrony brzegowej mieszczącej się poza przepisami ustawy z dnia 4 lipca 1994 r. Prawo budowlane. 7. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 75 § 1., art. 77 § 1 , art. 78 § 1 i 2, art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") przez błędną akceptację przez Sąd faktu, że organy I i II instancji w sposób nieuprawniony odstąpiły od prawidłowego i wszechstronnego rozpatrzenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy jak i materiału dowodowego zebranego w sprawie. Tym samym Sąd błędnie uznał, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 3 lutego 2022 r., jak i decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu dającym podstawę do ich uchylenia. 8. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. przez wadliwe uznanie przez Sąd, że w stosunku do decyzji organów I i II instancji nie można mówić o tym, że doszło do: (i) nieprawidłowego zredagowania uzasadnienia decyzji przez organ I i II instancji; (ii) zaniechania logicznego i czytelnego przedstawienia stanowiska przez te organy, w szczególności kiedy organ II instancji przemilczał kwestię nieuwzględnienia wniosku dowodowego strony skarżącej zawartego w piśmie z 10 stycznia 2022 r., chociażby dla realizacji zasady przekonywania wyrażonej wart. 11 k.p.a. 9. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 136 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. przez błędną akceptację przez Sąd braku przeprowadzenia przez organ II instancji uzupełniającego postępowania dowodowego, o co strona skarżąca wnosiła w piśmie z 10 stycznia 2022 r. 10. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 106 § 3 p.p.s.a. przez nieuzasadnione oddalenie przez Sąd wniosku dowodowego strony skarżącej zawartego w piśmie z 26 sierpnia 2022 r. i tym samym zaniechanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny dążenia do poznania prawdy, która jest podstawą wydania prawidłowego rozstrzygnięcia. Na podstawie powyższych zarzutów, na podstawie art. 176 § 1 pkt 3 p.p.s.a., wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania I. sp. z o.o. z siedzibą w W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz o zasądzenie od skarżącej kasacyjnie na rzecz uczestnika postępowania kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu strona odniosła się do zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej kwestionując ich zasadność. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności sprawę rozpoznano w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Stosownie zaś do art. 193 zd. 2 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej formułowanej przez stronę skarżącą, organy administracji publicznej oraz Sąd I instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny został przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Rozbudowane w swej treści i formie zarzuty skargi kasacyjnej, zarówno te dotyczące naruszenia przepisów postępowania, jak i naruszenia prawa materialnego, koncentrują się w istocie wokół oceny dokonanej przez Sąd I instancji prawidłowości: 1) sporządzenia analizy urbanistyczno-architektonicznej, której ustalenia przekładają się na treść zaskarżonej decyzji, utrzymującej w mocy decyzję o warunkach zabudowy oraz przeprowadzonego przez organy postępowania dowodowego; 2) określenia w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich; 3) uzasadnienia zaskarżonej decyzji; a ponadto 4) naruszenia przez Sąd – zdaniem skarżącej kasacyjnie – art. 106 § 3 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie należało, wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie, podzielić stanowisko przedstawione w zaskarżonym wyroku, dotyczące ustaleń zawartych w decyzji o warunkach zabudowy utrzymanych w mocy decyzją kolegium, a odnoszące się do sposobu wyznaczenia obszaru analizowanego w odległości trzykrotnej szerokości frontu działki, liczonej od narożników działki. Wyznaczenie to, znajdujące potwierdzenie w aktach administracyjnych, odpowiada wymogom określonym w § 3 ust. 2 rozporządzenia planistycznego, z którego wynika, że granice obszaru analizowanego wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Sąd również słusznie uznał za prawidłowe wyznaczenie wysokości budynków po dokonaniu planowanej nadbudowy. Ustalenie wysokości 23,1 m górnej krawędzi elewacji frontowej dla nadbudowy kamienicy frontowej, a więc bez zmiany istniejącej wysokości budynku wynika ze zmiany kształtu dachu z dwuspadowego na płaski. Zabieg ten doprowadzi do zachowania linii gzymsów wieńczących kamienice tworzące pierzeję północną ul. W., nie naruszając ładu przestrzennego w tym zakresie. Na aprobatę zasługuje też ustalenie wysokości do 28,26 m z tolerancją zaniżającą wysokość do 10 % nadbudowanej oficyny bocznej, przy zastosowaniu § 7 ust. 4 rozporządzenia planistycznego, przewidującego możliwość wyznaczenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej w sposób odmienny od sposobów określonych w ust. 1 i 3 tego paragrafu, jeżeli wynika to z przeprowadzonej analizy architektoniczno-urbanistycznej, co też w niniejszej sprawie potwierdza treść tejże analizy. Należy również zgodzić się z oceną ustalenia geometrii dachu, które nastąpiło w myśl § 8 rozporządzenia planistycznego na podstawie przeprowadzonej analizy, zaś podnoszony przez skarżącą kasacyjnie brak wskazania konkretnego kąta nachylenia dachu płaskiego w sytuacji braku definicji tego rodzaju dachu, rekompensuje odwołanie do wskazanej w zaskarżonym wyroku Polskiej Normy określającej dach płaski jako dach o kącie nachylenia połaci dachowych nie większym niż 12°. Brak jest też podstaw do upatrywania wadliwości postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy w tym, że pracownik organu prowadzący to postępowanie był równocześnie autorem analizy urbanistyczno-architektonicznej oraz projektu samej decyzji. Z art. 50 ust. 4 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. wynika, że sporządzenie projektu decyzji o warunkach zabudowy powierza się osobie, o której mowa w art. 5 u.p.z.p., albo osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów posiadającej uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej albo uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności architektonicznej. Sąd I instancji, dokonując oceny prawidłowości decyzji o warunkach zabudowy utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją, słusznie wskazał na brak unormowań zakazujących łączenia tych dwóch funkcji przez tę samą osobę. Wskazał też, że decyzja organu I instancji została podpisana przez inną osobę (posiadającą upoważnienie Zarządu Dzielnicy) od tej będącej autorem analizy oraz projektu tejże decyzji. Biorąc powyższe pod uwagę należało uznać za niezasadne zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 61 ust. 1-5 i ust. 5a u.p.z.p. w zw. z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia planistycznego w zw. z § 2 rozporządzenia zmieniającego oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. w zw. z § 7 ust. 1 rozporządzenia planistycznego w zw. z § 2 rozporządzenia zmieniającego; art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 8 rozporządzenia, a także art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 60 ust. 4 u.p.z.p. Stwierdzenie przez Sąd I instancji poprawności przeprowadzonej analizy urbanistyczno-architektonicznej oraz właściwego wykorzystania płynących z niej wniosków w treści decyzji o warunkach zabudowy utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją, sprawia że również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2, art. 80 k.p.a. należało uznać za niezasadne. Trzeba bowiem podkreślić, że znaczenie jakie dla treści decyzji w sprawie warunków zabudowy mają wyniki analizy architektoniczno-urbanistycznej, każe traktować tę analizę jako kluczowy środek dowodowy w procesie ustalenia tychże warunków. Niezasadny okazał się także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 54 pkt 2 lit. d w zw. z art. 64 u.p.z.p. Według art. 54 pkt 2 lit. d w zw. z art. 64 u.p.z.p., jednym z elementów decyzji o warunkach zabudowy jest określenie warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, w tym w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Zakres tych wymagań dookreśla § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1589 dalej: "rozporządzenie w sprawie oznaczeń"), zgodnie z którym ustalenia wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich zapisuje się w szczególności przez określenie warunków ochrony przed: a) pozbawieniem dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, b) uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie, c) zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby. Ustalenia te, z uwzględnieniem typu inwestycji, zostały ujęte w pkt 2 decyzji organu I instancji. Mają one charakter informacyjny, wskazują inwestorowi, że realizacja planowanego zamierzenia nie może pozbawić osób trzecich dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z urządzeń infrastruktury technicznej tzw. mediów, dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, jak również nie może stanowić źródła uciążliwości powodowanych przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie, zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby. Ochrona interesów osób trzecich w świetle art. 54 pkt 2 lit. d u.p.z.p. oraz § 2 pkt 7 rozporządzenia w sprawie oznaczeń nie może być postrzegana jako sposób na powstrzymywanie realizacji inwestycji. Określenie wymogów ochrony interesu osób trzecich ma służyć jego zabezpieczeniu przy realizacji inwestycji, a więc przez ich uwzględnienie w trakcie kolejnych etapów procesu inwestycyjno-budowlanego. W związku z powyższym Sąd I instancji rozpoznając skargę słusznie uznał, że podnoszone przez skarżącą kwestie zagrożenia planowanej inwestycji dla prawidłowego funkcjonowania instalacji wentylacyjnej i spalinowej w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. W. [...] w W., jako kwestie techniczno-budowlane, mogą być podnoszone w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, trafnie uzasadniając, że organ ustalający warunki zabudowy nie ma podstaw faktycznych oraz kompetencji do badania zgodności inwestycji z przepisami techniczno-budowlanymi, gdyż te zostały powierzone organowi administracji architektoniczno-budowlanej. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy może następować tylko w takim zakresie, w jakim nie jest objęta przepisami Prawa budowlanego, ponieważ organ wydający decyzję o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie może wkraczać w kognicję organów administracji architektoniczno-budowlanej (por. wyroki NSA: z 26.10.2017 r., II OSK 319/16, LEX nr 2467449 oraz z 29.04.2020 r., II OSK 2178/19, LEX nr 3065222). Niezasadny okazał się także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. Do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. dochodzi wtedy, gdy uzasadnienie decyzji nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie (wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa) albo gdy mimo formalnej poprawności jego treść nie pozwala na skontrolowanie poprawności rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok NSA z 6.10.2020 r., I OSK 3235/18, LEX nr 3081748). Uzasadnienie zaskarżonej decyzji wskazuje, że organ odwoławczy generalnie wywiązał się z obowiązku określonego w art. 107 § 3 k.p.a., co umożliwiło jej merytoryczną kontrolę i choć rację ma skarżąca kasacyjnie podnosząc, że Sąd nie odniósł się do braku podania przez Kolegium motywów nieuwzględnienia wniosku dowodowego, naruszając tym samym również zasadę przekonywania określoną w art. 11 k.p.a., to jednak naruszenia te nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy. Zaskarżona decyzja została oparta na środkach dowodowych niebudzących wątpliwości organu i kontrolującego zaskarżoną decyzje Sądu. Z tych samych względów także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 136 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. okazał się nieuzasadniony. Nie mógł również odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym: "Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie." Jak z powyższego wynika, art. 106 § 3 p.p.s.a. pozwala w drodze wyjątku przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe w razie wystąpienia istotnych wątpliwości co do zgodności z prawem zaskarżonego aktu, przy czym działania tego nie należy traktować jako obowiązku sądu (por. m.in.: wyroki NSA z: 22.05.2023 r., II OSK 203/23, LEX nr 3602119; 15.03.2023 r., II OSK 189/22, LEX nr 3559931 oraz z 5.10.2022 r., II OSK 3188/19, LEX nr 3426312). Zatem co do zasady sądy administracyjne nie dokonują ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą, a jedynie poddają ocenie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy (por. m.in. wyrok NSA z 6.02.2019 r., I GSK 1224/18, LEX nr 2639388). Nie mogą bowiem prowadzić postępowania dowodowego i dokonywać ustaleń celem merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Niezależnie od powyższego, załączony do pisma z 26 sierpnia 2022 r. dokument zatytułowany "Projekt architektoniczno-budowlany" nie mógł ze swej istoty stanowić kontrdowodu wobec ustaleń wynikających z przeprowadzonej analizy urbanistyczno-architektonicznej, które są wypadkową stanu faktycznego istniejącego w obszarze analizowanym. Nie można też zgodzić się ze skarżącą kasacyjnie, która zarzuca zaskarżonemu wyrokowi naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., zgodnie z którym: "Uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania." Jak wynika z przytoczonego brzmienia art. 141 § 4 p.p.s.a., zarzut naruszenia tego przepisu może być skutecznie postawiony, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki stan faktyczny i dlaczego przyjął za podstawę orzekania. Ponadto naruszenie to musi być na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane elementy konieczne dla oceny legalności kontrolowanej decyzji, a zatem zostało sporządzone zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. Zawiera stanowisko Sądu I instancji co do kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy sformułowane w stopniu umożliwiającym kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku. W tym zaś przypadku kwestią przesądzającą o treści rozstrzygnięcia, co zostało szczegółowo wyjaśnione przez Sąd, była pozytywna ocena dokonanych ustaleń parametrów i wskaźników planowanej inwestycji. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do orzeczenia o zasądzeniu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, o co wnosiła I. sp. z o.o. z siedzibą w W. Spółka ta nie była bowiem stroną w postępowaniu sądowoadministracyjnym, lecz uczestnikiem tego postępowania. Należy zaś zaznaczyć, że w art. 199 p.p.s.a. jest mowa jedynie o stronach ponoszących koszty postępowania ze swoim udziałem w sprawie. Również przepis szczególny, do którego odsyła art. 199 p.p.s.a., nie przewiduje zwrotu tych kosztów uczestnikowi postępowania (por. wyrok NSA z 16.04.2019 r., II GSK 739/17, LEX nr 2680200).