II OSK 3456/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) Sędzia del. NSA Anna Żak po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. D. i M. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 maja 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 3177/17 w sprawie ze skargi M. D. i M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 maja 2018 r., IV SA/Wa 3177/17, oddalił skargę M. D. i M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. (dalej SKO) z dnia [...] września 2017 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Zaskarżoną decyzją SKO na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U.2017.1257; dalej k.p.a.) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza miasta M. z [...] sierpnia 2017 r. ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie jednorodzinnego budynku mieszkalnego położonego na nieruchomości usytuowanej w M. przy ul. K., na działce oznaczonej nr ew. [...]. Na powyższe orzeczenie skargę wnieśli M. D. i M. D. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wyjaśniając w szczególności, że ustalenie wskaźnika powierzchni zabudowy na poziomie 0,35 było dopuszczalne w myśl § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga jest niezasadna. Sąd wskazał, że w myśl art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz.U.2017.1073; dalej u.p.z.p.), nie można odmówić wydania decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnym, a decyzja o warunkach zabudowy ma charakter związany. Jeśli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy inwestycji, której ustalenie pozostaje w zgodzie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i z unormowaniami przewidzianymi w przepisach szczególnych oraz czyni zadość warunkom formalnym, obowiązkiem organu właściwego w sprawie jest wydanie decyzji pozytywnej. Analiza akt postępowania administracyjnego, zdaniem Sądu, prowadzi do wniosku, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Na potrzeby przeprowadzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p., organ wyznaczył obszar analizowany wokół działki inwestycyjnej prawidłowo, zgodnie z § 3 pkt 2 rozporządzenia (w odległości nie mniejszej niż 50 m, działka ma bowiem 11 m), działki znajdujące się w obszarze analizowanym umożliwiły w sposób prawidłowy przeprowadzenie analizy parametrów niezbędnych do wyliczeń wartości objętych analizą zgodnie z rozporządzeniem. W ocenie Sądu analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu spełnia wymogi określone ww. rozporządzeniem. Jej wyniki pozwalają stwierdzić czy przedmiotowa inwestycja jest zgodna z zasadą "dobrego sąsiedztwa". SKO rozpoznając odwołanie w sposób precyzyjny wyjaśniło sposób wyznaczenia obszaru analizowanego, jak i dokonywania stosownych obliczeń. Stąd też Sąd nie dopatrzył się w tym zakresie żadnych uchybień. Decyzja organu I instancji zawiera precyzyjne zapisy odnoszące się zarówno do funkcji, jak i cech zabudowy występujących w obszarze analizowanym ze wskazaniem parametrów tej zabudowy na poszczególnych sąsiednich działkach ewidencyjnych (załączniki do decyzji w postaci analizy). Odnosząc się natomiast do podniesionych w skardze zarzutów Sąd wskazał, że odnośnie do zarzutu naruszenia: - art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 5 ust. 1 rozporządzenia – ustalenie wskaźnika powierzchni zabudowy na poziomie 0,35, w sytuacji gdy średni wskaźnik zabudowy na analizowanym terenie wynosi 0,26, a w obszarze analizowanym występuje również wskaźnik 0,35 na działce nr [...], jest dopuszczalne w świetle § 5 ust. 2 rozporządzenia, co przyznają obydwie strony. Sąd zauważył w tym zakresie, iż w istocie stawiany zarzut sprowadza się do braku uzasadnienia dla zastosowania w tym wypadku odstępstwa od wyznaczania tego wskaźnika jako średniego z obszaru, co powiązane zostało z zarzutem naruszenia art. 7 i 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyn ustalenia wskaźnika powierzchni zabudowy na poziomie odbiegającym od średniego wskaźnika występującego na analizowanym terenie. W tym zakresie Sąd przyznał rację stronie skarżącej. Faktycznie bowiem zarówno analiza (część tekstowa), jak i decyzja organu I i II instancji nie zawierają uzasadnienia do zastosowania w niniejszej sprawie odstępstwa od średniego wskaźnika. Uchybienie to jednak, zdaniem Sądu, nie może stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji, gdyż nie można uznać, iż miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko w takim wypadku Sąd uwzględnia skargę zgodnie z art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2017.1369 ze zm.; dalej p.p.s.a.); - art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez ustalenie warunków zabudowy dla rozbudowy projektowanego budynku, który jest nieproporcjonalnie długi i wysoki, w stosunku do innych budynków występujących na obszarze analizowanym, co zburzy istniejący porządek planistyczny i prowadzi do wniosku, że nie została zachowana zasada "dobrego sąsiedztwa", Sąd podniósł, że zgodnie z przeprowadzoną analizą obszaru w zakresie, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. przy uwzględnieniu regulacji rozporządzenia w obszarze analizowanym znajdują się budynki o funkcji mieszkalnej posadowione także bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką, których szerokość elewacji frontowej wynosi – od 6 m do 14,5 m (pkt 3.2.2. analizy tekstowej); wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej kształtuje się od 2,8 m do 7,5 m (budynki 1, 2 i 3 kondygnacyjne – pkt 3.2.4. analizy tekstowej). Natomiast wysokość kalenicy w przedziale od 5 m do 11 m (pkt 3.2.5. analizy tekstowej). Tym samym ustalenie w decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji parametrów zabudowy na poziomie 7 m – szerokość elewacji frontowej, wysokość elewacji frontowej na 3,9 m w części okapowej oraz 5,52 m w części określonej do kalenicy głównej budynku oraz określenie wysokości kalenicy na 5,52 m nie narusza istniejącego porządku planistycznego na tym terenie i realizuje zasadę dobrego sąsiedztwa nawiązując do parametrów już istniejącej zabudowy. Niewątpliwie długość planowanego budynku, na którą wskazują skarżący może odbiegać od parametrów innych budynków znajdujących się w obszarze analizowanym (może - bowiem nie była ona przedmiotem analizy). Sąd jednak wskazał, że w decyzji o warunkach zabudowy nie został określony parametr dot. długości planowanego budynku – ustalenie w decyzji takiego parametru nie wynika bowiem ani z ustawy ani z rozporządzenia; - art. 8 § 1 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (j.t. Dz.U.2015.1422) poprzez brak jasnego rozstrzygnięcia w uzasadnieniu skarżonej decyzji, czy projektowana rozbudowa może być realizowana bezpośrednio przy granicy sąsiednich działek, a w razie przyjęcia, że może – nieprzedstawienie jakiegokolwiek rozumowania, które uzasadniałoby odstępstwo od zasad wynikających z przepisów techniczno-budowlanych, Sąd podniósł, że z treści pkt 3.a.1 decyzji organu I instancji ustalającej warunki zabudowy dla planowanej przez inwestora inwestycji jednoznacznie wynika, że organ dopuścił "rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego bezpośrednio przy granicy sąsiedniej działki". Wątpliwości skarżących w tym zakresie są więc, zdaniem Sądu, nieuzasadnione. Natomiast w kwestii nie przedstawienia uzasadnienia dla odstępstwa wynikającego z przepisów techniczno-budowlanych Sąd podał, że w analizie urbanistycznej w pkt 2 (str. 3) oraz pkt 3.2.1 (str. 6) wskazano na przesłanki zasadności dopuszczenia zabudowy w granicy z działką sąsiednią. Sąd wskazał, że z § 12 ust. 2 ww. rozporządzenia jednoznacznie wynika, iż sytuowanie budynku, zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu; - art. 7 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. w zw. z art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, poprzez zaniechanie wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji kwestii, o których mowa w art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, Sąd zauważył, że nie budzi wątpliwości, że warunkiem wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy jest uzyskanie wymaganych prawem uzgodnień, w tym uzgodnień wymienionych w art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. Przepis ten wymaga, aby organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy, przed jej wydaniem dokonał uzgodnień z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Dokonywanie takich uzgodnień staje się jednak zbędne (bezprzedmiotowe) w przypadku, gdy występuje tożsamość organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy i organu będącego zarządcą drogi. Nie ma bowiem żadnych racjonalnych powodów, aby ten sam podmiot zasięgał i oczekiwał od siebie samego stanowiska w sprawie możliwości usytuowania planowanej inwestycji w obszarze przyległym do pasa drogowego. Taka właśnie sytuacja występuje w rozpoznawanej sprawie - w odniesieniu do obszaru działki nr [...] położonej w M., przyległego do pasa drogowego ul. K. (droga gminna - stosowny zapis str. 7 decyzji o warunkach zabudowy). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli M. D. i M. D., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku i uwzględnienia skargi, a także zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucili naruszenie: 1. art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na zaakceptowaniu ustalenia przez organ administracji wskaźnika powierzchni zabudowy na poziomie 0,35, w sytuacji gdy średni wskaźnik zabudowy na analizowanym terenie jest znacznie niższy i wynosi 0,26; 2. art. 151 p.p.s.a. w zw. art. 7 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a. poprzez oddalenie skargi, w sytuacji gdy organ administracji zaniechał wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyn ustalenia wskaźnika powierzchni zabudowy na poziomie odbiegającym od średniego wskaźnika występującego na analizowanym terenie, przy czym naruszenie ww. przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy; 3. art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez błędną wykładnię tego przepisu i przyjęcie niewłaściwej interpretacji pojęcia "dobrego sąsiedztwa, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie tego przepisu, przejawiające się w zaakceptowaniu ustalenia przez organ administracji warunków zabudowy dla rozbudowy projektowanego budynku, który jest nieproporcjonalnie długi i wysoki (6,63 m x 20,59 m x 5,54 m), w stosunku do innych budynków występujących na obszarze analizy urbanistycznej, co sprawia, że jego gabaryty i forma architektoniczna zburzą istniejący porządek planistyczny, a w konsekwencji prowadzi do wniosku, że w analizowanej sytuacji nie została zachowana przesłanka "dobrego sąsiedztwa"; 4. art. 151 p.p.s.a. w zw. art. 8 § 1 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z § 12 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przez oddalenie skargi, w sytuacji gdy w uzasadnieniu skarżonej decyzji nie zawarto jakiegokolwiek rozumowania, które uzasadniałoby odstępstwo od zasad wynikających z przepisów techniczno-budowlanych, polegające na dopuszczeniu zabudowy bezpośrednio przy granicy działki sąsiedniej, przy czym uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy; 5. art. 151 p.p.s.a. w zw. art. 7 kpa i 107 § 3 kpa w zw. z art. 60 ust, 1 u.p.z.p. w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. w zw. z art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych oraz poprzez zaniechanie wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji kwestii, o których mowa w art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2019.2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować. Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach. Zauważyć wypada, że zarzuty skargi kasacyjnej są w istocie tożsame z zarzutami podniesionymi w skardze skierowanej do Sądu I instancji i przez ten Sąd szczegółowo omówionymi. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, Sąd I instancji prawidłowo wskazał, że ustalenie wskaźnika powierzchni zabudowy na poziomie 0,35, w sytuacji gdy średni wskaźnik zabudowy na analizowanym terenie wynosi 0,26, a w obszarze analizowanym występuje również wskaźnik 0,35 na działce nr [...], jest dopuszczalne w świetle § 5 ust. 2 rozporządzenia, w myśl którego "Dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1". Jeżeli zaś chodzi o kwestię zaniechania wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyn ustalenia wskaźnika powierzchni zabudowy na poziomie odbiegającym od średniego wskaźnika występującego na analizowanym terenie, to zauważyć trzeba, że w analizie stanowiącej załącznik do decyzji organu I instancji wskazując, że średni wskaźnik zabudowy działki budowlanej w strefie analizowanej wynosi 0,26, a maksymalny wskaźnik w tej strefie wynosi ok. 0,35, stwierdzono, że "Uważa się za dopuszczalną zmianę wskaźnika zabudowy działki objętej decyzją wg wskaźnika maksymalnego zabudowy działki budowlanej położonej w analizowanej strefie t.j. 0,35". Wskazano zatem w analizie, że ustalony wskaźnik nie przekracza wskaźnika maksymalnego zabudowy działki budowlanej położonej w analizowanej strefie i nie może być od niego wyższy. Słusznie zatem Sąd I instancji ocenił, że brak bardziej szczegółowego uzasadnienia tej kwestii nie może stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji, gdyż nie można uznać, iż miało ono istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższy zarzut, tak jak i powiązany z nim zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. art. 7 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., nie mógł w tej sytuacji zostać uwzględniony. Sąd I instancji nie dokonał też błędnej wykładni art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Prawidłowo bowiem uznał, że ustalenie dla planowanej inwestycji parametrów zabudowy na poziomie 7 m – szerokość elewacji frontowej, wysokość elewacji frontowej na 3,9 m w części okapowej i 5,52 m w części określonej do kalenicy głównej budynku oraz określenie wysokości kalenicy na 5,52 m nie narusza istniejącego porządku planistycznego na tym terenie i realizuje zasadę dobrego sąsiedztwa nawiązując do parametrów już istniejącej zabudowy. Powyższe stanowisko należycie uzasadnił wskazując, w obszarze analizowanym znajdują się budynki o funkcji mieszkalnej posadowione także bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką, których szerokość elewacji frontowej wynosi od 6 do 14,5 m, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej kształtuje się od 2,8 do 7,5 m, a wysokość kalenicy od 5 do 11 m. Sąd słusznie przy tym wskazał, że w decyzji o warunkach zabudowy nie został określony parametr dotyczący długości planowanego budynku. Jeżeli chodzi o zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. art. 8 § 1 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z § 12 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, to podzielić należy stanowisko Sądu I instancji, że z treści pkt 3.a.1 decyzji organu I instancji jednoznacznie wynika, że organ dopuścił "rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego bezpośrednio przy granicy sąsiedniej działki". Natomiast w kwestii nie przedstawienia uzasadnienia dla odstępstwa wynikającego z przepisów techniczno-budowlanych Sąd Wojewódzki trafnie podał, że w analizie urbanistycznej wskazano na przesłanki zasadności dopuszczenia zabudowy w granicy z działką sąsiednią. Sąd słusznie przy tym zaznaczył, że z § 12 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wynika, iż sytuowanie budynku, zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy z sąsiednią działką budowlaną, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Powyższy zarzut nie jest więc trafny. Zupełnie zaś chybiony jest zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 kpa i art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. w zw. z art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. W niniejszej sprawie w decyzji ustalającej warunki zabudowy organ I instancji zaznaczył, że decyzję tę wydano po uzgodnieniu m.in. z właściwym zarządcą drogi i powołał się w tym względzie na pismo [...] z dnia [...] lipca 2017 r. Pismo to znajduje się w aktach administracyjnych sprawy i wynika z niego, że zaopiniowano przedmiotowy projekt decyzji bez uwag. Podkreślić przy tym wypada, że uzgodnienie z zarządcą drogi, o którym mowa w art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, wymagane jest wyłącznie gdy zmiana zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego łączy się z możliwością włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą (np. wyrok NSA z 9.09.2008 r., II OSK 995/07, LEX nr 488494). Trafnie ponadto Sąd I instancji zaznaczył, że dokonywanie uzgodnień staje się zbędne (bezprzedmiotowe) w przypadku, gdy występuje tożsamość organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy i organu będącego zarządcą drogi. W tym stanie rzeczy wszystkie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie znalazły usprawiedliwionych podstaw. Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (j.t. Dz.U.2020.1842) – wobec spełnienia warunków określonych w tym przepisie (zarządzenie Przewodniczącej Wydziału II Izby Ogólnoadministracyjnej NSA z dnia 7 sierpnia 2021 r.) – orzekł jak w sentencji.