II OSK 3855/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. WSA Tomasz Stawecki (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] i [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 29 sierpnia 2018 r., sygn. akt II SA/Ke 357/18 w sprawie ze skargi [...] i [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2018 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2018 r., sygn. akt II SA/Ke 357/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę [...] i [...] (dalej też: "skarżący" lub "skarżący kasacyjnie") na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2018 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Pismem z dnia 29 sierpnia 2017 r. [...] zwrócili się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: "PINB") z wnioskiem o przeprowadzenie kontroli budynku znajdującego się na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...], gm. [...], w związku ze zmianą sposobu użytkowania obiektu. PINB ustalił, że przedmiotowy budynek został w dniu 4 września 2017 r. przekazany wraz z działką nr ewid. [...] w trwały zarząd na czas nieoznaczony Miejsko-Gminnemu Ośrodkowi Pomocy Społecznej z przeznaczeniem na działalność Środowiskowego Domu Samopomocy dla Osób z Zaburzeniami Psychicznymi i Niepełnosprawnych Intelektualnie w [...] (dalej: "ŚDS"). Po przeprowadzeniu analizy stanu prawnego i faktycznego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z [...] lutego 2018 r., znak: [...], działając na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, dalej: "k.p.a."), umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne prowadzone w sprawie ww. budynku. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia PINB stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi konieczność podjęcia czynności określonych w art. 71a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1332, dalej “P.b."). Zmiany wskazywane przez skarżących nie mają charakteru zmian przewidzianych w art. 71 ust. 1 pkt 1 P.b. Z tego względu uzasadnione było umorzenie postępowania. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpoznaniu odwołania [...] i [...] utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie PINB. Organ odwoławczy podkreślił, że w myśl przepisów ustawy Prawo budowlane zgłoszenia wymagać będzie tylko taka zmiana, która modyfikuje wymagania stawiane obiektowi budowlanemu, głównie w zakresie bezpieczeństwa użytkowników i otoczenia. Konieczne jest więc ustalenie wpływu proponowanych modyfikacji na wymagania dotyczące zasad prawidłowego użytkowania, które zostały wyszczególnione w art. 5 P.b. Dopiero taka ocena pozwala zakwestionować zmiany sposobu użytkowania i uzasadnić ewentualną konieczność dokonania zgłoszenia. Zdaniem organu odwoławczego nie można natomiast mówić o zmianie warunków higieniczno-sanitarnych w przypadku wykonania nowych instalacji sanitarnych (np. prysznica) lub też zmiany warunków pracy w związku z przeznaczeniem sal lekcyjnych na pomieszczenia (pracownie) dla osób przebywających w ŚDS i jego pracowników. Według organu odwoławczego obecny charakter i funkcja obiektu nie odbiega w sposób istotny od funkcji byłej szkoły i nie powoduje zmiany parametrów, o których mowa w art. 71a P.b. Osoby przebywają tam w określonych godzinach (7.30-15.30), od poniedziałku do piątku, a ich zajęcia nie odbiegają istotnie od tych prowadzonych w szkole. Posiłki są dowożone z zewnątrz, nie pojawiają się więc zagrożenia dla bezpieczeństwa pożarowego budynku. Ponadto, w ŚDS zajęcia prowadzone są z 28 podopiecznymi, czyli z mniejszą liczbą osób niż we wcześniejszej szkole. Nie można zatem twierdzić, że zmiana przeznaczenia budynku spowodowała zintensyfikowanie oddziaływania budynku na nieruchomości sąsiednie w porównaniu ze stanem wynikającym z dotychczasowego sposobu użytkowania. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższe rozstrzygnięcie wnieśli [...]. Skarżący złożyli wniosek o uchylenie decyzji organów obu instancji, zarzucając organowi wojewódzkiemu naruszenie art.7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., a także naruszenie - w sposób rażący - przepisów prawa materialnego, tj. art. 71 ust. 2 P.b., w związku z art. 71 ust. 1 pkt 2 P.b. Wskazane naruszenie prawa polegało na niewłaściwym zastosowaniu wskazanych przepisów materialnoprawnych i uznaniu, że podjęcie działalności w budynku szkoły przez ŚDS nie naruszyło przepisu art. 71 ust. 2 P.b. Zdaniem skarżących w przedmiotowej sprawie doszło do zmiany warunków wymienionych w art. 71 ust. 1 pkt 2 P.b., co w konsekwencji oznaczało obowiązek dokonania zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części organowi architektoniczno-budowlanemu na podstawie art. 71 ust. 2 P.b., art. 71a P.b. w związku z art. 10 § 1 k.p.a. Sąd I instancji oddalając skargę wskazał, że wbrew zarzutom skargi analiza materiału dowodowego zebranego w sprawie dowodzi, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada zgromadzonym dowodom, które zostały przez organ rozpatrzone zgodnie z wymogami procedury administracyjnej. Wskazać bowiem trzeba, że organy podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz jej załatwienia (art. 7 k.p.a.), zbierając i rozpatrując w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i dokonując jego oceny w sposób zgodny z art. 80 k.p.a. Przywołując orzecznictwo sądowoadministracyjne Sąd I instancji wskazał, że twierdzenie o zmianie sposobu użytkowania obiektu lub jego części wymaga wykazania, że w obiekcie budowlanym miało miejsce podjęcie lub zaniechanie działalności wpływającej na zmianę wymagań stawianych obiektowi i odnoszących się do bezpieczeństwa dalszego, zmienionego sposobu użytkowania. Wystąpienia takich okoliczności w przedmiotowym budynku dawnej szkoły skarżący nie udowodnili. W opinii Sądu I instancji nie sposób również podzielić argumentacji skarżących co do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., gdyż wyczerpujące uzasadnienie – tak faktyczne, jak i prawne – zakwestionowanej decyzji zostało sporządzone zgodnie z wymogami powołanego przepisu. Zdaniem Sądu I instancji organ odwoławczy słusznie wskazał, że w sprawach dotyczących zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części kluczowe jest ustalenie pierwotnego sposobu użytkowania obiektu i porównanie tych ustaleń z nową działalnością, która ma być w nim prowadzona. Kryteriami porównania powinno być oddziaływanie wprowadzonych zmian na warunki bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, warunki zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska itp. Faktyczna zmiana sposobu wykorzystania budynku polegająca na zmianie jego aktualnej funkcji (np. szkoły) na inną funkcję (np. dom pomocy społecznej) nie będzie automatycznie prowadziła do obowiązku zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania, jeżeli nie ulegają zmianie warunki określone w art. 71 ust. 1 pkt 2 P.b. Wykonanie nowych urządzeń sanitarnych (prysznic) lub też zmiana warunków pracy w związku z przeznaczeniem sal lekcyjnych na pomieszczenia (pracowanie) dla osób przebywających w ŚDS oraz jego pracowników, nie uzasadniają uznania, że doszło do zmiany warunków higieniczno- sanitarnych. Aktualna funkcja i charakter obiektu nie odbiega w sposób istotny od poprzedniej funkcji i nie powoduje zmiany parametrów, o których mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 P.b. W ocenie Sądu I instancji organ odwoławczy trafnie uznał, że zmiany przeznaczenia budynku nie można utożsamiać ze zmianą sposobu jego użytkowania. Słusznie zatem organy właściwe w sprawie stwierdziły, że zaistniały podstawy do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a., z uwagi na brak podstaw do wydania nakazów lub zakazów przewidzianych przez przepisy ustawy Prawo budowlane. Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Kielcach z dnia 29 sierpnia 2018 r. wnieśli [...] i [...], zaskarżając wyrok w całości i zarzucając Sądowi I instancji: I. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, to jest naruszenie: a) art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., polegające na ustaleniu przez Sąd I instancji stanu faktycznego niezgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy oraz w następstwie: poczynienie błędnych ustaleń faktycznych niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy. b) art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 105 § 1 KPA przez bezpodstawne przyjęcie, że w niniejszej sprawie zachodziły podstawy do umorzenia przez organ postępowania, podczas gdy konieczne było stwierdzenie obowiązku zgłoszenia organowi architektoniczno-budowlanemu zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. II. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego to jest naruszenie: a) art. 71 ust. 2 P.b. poprzez jego błędną wykładnię i niezastosowanie w sytuacji, gdy w stanie faktycznym w niniejszej sprawie doszło do zmiany sposobu użytkowania budynku skutkującej obowiązkiem zgłoszenia do organu administracji architektoniczno-budowlanej; b) art. 71 ust. 1 pkt 2 P.b. poprzez jego błędną wykładnię i niezastosowanie w sytuacji, gdy w stanie faktycznym w niniejszej sprawie doszło do podjęcia w obiekcie budowlanym działalności zmieniającej warunki bezpieczeństwa przeciwpożarowego oraz warunki higieniczno- sanitarne; c) art. 71a P.b. poprzez jego błędną wykładnię i niezastosowanie w sytuacji, gdy w stanie faktycznym w niniejszej sprawie powinny zostać wydane postanowienia związane ze zmianą sposobu użytkowania budynku bez wymaganego zgłoszenia d) § 18 pkt 1-6 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 grudnia 2010 r. w sprawie środowiskowych domów samopomocy (Dz. U. Nr 238, poz. 1586) z uwagi na podwyższone warunki bezpieczeństwa przeciwpożarowego i wymogi higieniczno- sanitarne w ośrodkach dla osób niepełnosprawnych e) § 209 w związku § 227 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690) w odniesieniu do warunków bezpieczeństwa przeciwpożarowego. Ze względu na przedstawione zarzuty skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, rozpoznanie sprawy na rozprawie, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu według norm przypisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym z uwagi na treść art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.). Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania, w którym wydano zaskarżony wyrok. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia prawa procesowego, a także naruszenia prawa materialnego. Skarga kasacyjna okazała się zatem niezasadna. Podstawowy problem prawny wymagający rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie to kwestia, czy przebudowanie budynku byłej szkoły podstawowej i następnie użytkowanie jej polegające na prowadzeniu Środowiskowego Domu Samopomocy dla Osób z Zaburzeniami Psychicznymi i Niepełnosprawnych Intelektualnie, powinno być uznane za zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego w rozumieniu art. 71 ust. 1 pkt 2 P.b. i czy wymagało zgłoszenia organowi nadzoru budowlanemu na podstawie art. 71 ust. 2 P.b. Po rozpatrzeniu zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej należało, w pierwszej kolejności, uznać za nieusprawiedliwione zarzuty naruszenia art. 71 ust. 1 pkt 2 i art. 71 ust. 2 P.b. W tym zakresie zarówno organy nadzoru budowlanego, jak i Sąd I instancji, zgodnie uznały, że w przypadku Środowiskowego Domu Samopomocy dla Osób z Zaburzeniami Psychicznymi i Niepełnosprawnych Intelektualnie w [...] (ŚDS) nie doszło do zmiany sposobu użytkowania w rozumieniu art. 71 ust. 1 pkt 2 P.b. Nie każda bowiem modyfikacja sposobu korzystania z obiektu budowlanego musi być uznana za zmianę sposobu użytkowania, o której mowa we wskazanym przepisie ustawy. Zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 P.b. przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym takiej działalności, która powoduje zmianę warunków: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Tymczasem w przypadku przedmiotowego budynku na działce o nr ewid. [...] w miejscowości [...], gmina [...], nie ma podstaw, aby uznać, że doszło do zmiany warunków bezpieczeństwa powodziowego, pracy, zdrowotnego, ochrony środowiska bądź w zakresie obciążeń budynku. Szczególnie bacznie należało ocenić zmiany warunków higieniczno-sanitarnych, jednak zmiany w tej dziedzinie polegały jedynie na modernizacji łazienek i budowie pryszniców. Trudno zatem uznać, że jest to zmiana rodząca jakiekolwiek zagrożenie dla użytkowników budynku: wychowanków lub pracowników ŚDS. W odniesieniu do warunków higieniczno-sanitarnych skarżący kasacyjnie wskazują też na § 18 pkt 1-6 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 grudnia 2010 r. w sprawie środowiskowych domów samopomocy, który określa standardy usług, jaki mają być świadczone w środowiskowym domu samopomocy (opieki społecznej). Skarżący nie biorą jednak pod uwagę przepisów prawa, z których wynika, że standardy te nie stanowią kryteriów oceny dokonywanej przez organy nadzoru budowlanego. Zgodnie z art. 22 pkt 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej nadzór nad placówkami pomocy społecznej, w tym w zakresie nadzór nad jakością usług świadczonych przez takie placówki, sprawuje właściwy miejscowo wojewoda, a nie organy administracji budowlanej. Wskazanie ww. przepisów wykonawczych jest zatem przypadkiem błędnie dokonanej przez skarżących kasacyjnie wykładni przepisów prawa, zwłaszcza wykładni systemowej, a przez to nie zasługuje na uwzględnienie w rozpatrywanej sprawie. Należy też zauważyć, że stanowisko skarżących kasacyjnie w omawianym zakresie jest niejasne i niekonsekwentne. Twierdzą oni, że w przedmiotowym budynku dawnej szkoły powinny być wprowadzone – zgodnie z powołanym § 18 pkt 1-6 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej – podwyższone warunki sanitarne i obowiązki w zakresie ochrony przeciwpożarowej. Skarżący kasacyjnie nie wskazali jednak na czym polegały zmiany wprowadzone w przedmiotowym budynku. Tymczasem organy nadzoru budowlanego prowadzące postępowanie w tej sprawie ustaliły, że ani bezpieczeństwo sanitarne, ani zagrożenie pożarowe nie zwiększyło się, choćby z tego względu, że w budynku nie prowadzi się kuchni przygotowującej ciepłe posiłki. Jeśli jednak skarżący kasacyjnie uważają, że podwyższone wymogi nie zostały spełnione mimo wynikającego z przepisów obowiązku inwestora, to tym samym czynią bezpodstawnym swój własny zarzut dokonania przez inwestora nieuprawnionej zmiany sposobu użytkowania budynku lub choćby części budynku. Nie można przecież nie wprowadzić zmian i jednocześnie je wprowadzić. W odniesieniu do innych potencjalnych kryteriów zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego, czyli w rozpatrywanej sprawie budynku ŚDS, skarżący kasacyjnie formułują zarzut nieuwzględnienia przez organy nadzoru budowlanego zagrożenia pożarowego w rozumieniu art. 71 ust. 1 pkt 2 P.b. Jednak i w tym zakresie ustalenia faktyczne dokonane przez organy nadzoru budowlanego prowadzące postępowania w sprawie, nie uzasadniają tezy, że w przedmiotowym budynku lub w jego części doszło do zmiany sposobu użytkowania. Już z projektu budowlanego (projektu dokończenia robót budowlanych w przedmiotowym budynku) wynika – jak wspomniano wyżej - że została zlikwidowana zaplanowana dla szkoły kuchnia przygotowująca gorące posiłki. Likwidacja takiego pomieszczenia i odpowiednich doń urządzeń oznacza więc likwidację potencjalnych źródeł zagrożenia pożarowego. Ponadto projekt budowlany zatwierdzony przez Starostę Kieleckiego został uzgodniony przez właściwy organ straży pożarnej, a zatem sugestia zmiany w tym zakresie jest całkowicie bezpodstawna. Odmówić słuszności należy również zarzutowi naruszenia § 209 w zw. z § 227 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Argumentacja skarżących jest jednak chybiona, gdyż powołane przepisy dotyczą tzw. stref pożarowych oznaczanych symbolem ZL (ZL I, ZL II itd.). Z przepisów rozporządzenia wynika, że zarówno budynek szkoły, jak i budynek ŚDS, należą do tej samej kategorii zagrożenia pożarowego, a kryterium zróżnicowania sfer pożarowych jest przede wszystkim powierzchni obiektów, a nie od sposobu ich użytkowania w ramach tej samej kategorii i przy tej samej powierzchni. Należy też zauważyć, że w ŚDS przewiduje się mniejszą liczbę podopiecznych niż wcześniej przewidywana liczba uczniów szkoły. Gdyby oceniać zmianę zagrożenia pożarowego, to należało stwierdzić, że z uwagi na mniejszą liczbę użytkowników obiektu, a jednocześnie baczniejszą opiekę nad podopiecznymi ośrodka niż to ma miejsce w zwykłej szkole podstawowej, zagrożenie się zmniejszyło, a nie zwiększyło. Sąd kasacyjny uznaje przy tym pogląd, że sama zmiana stopnia intensywności użytkowania obiektu budowlanego lub jego części może stanowić postać zmiany sposobu użytkowania obiektu, nawet jeśli nie miała miejsca zmiana rodzaju lub przedmiotu aktywności osób korzystających z budynku. Potwierdzał to kilkakrotnie Naczelny Sąd Administracyjny w swoich orzeczeniach (patrz np. wyroki NSA z dnia 30 sierpnia 2019 r., sygn. akt II OSK 2703/18, LEX nr 2723771 oraz z dnia 27 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 953/17, LEX nr 2641778). Organy nadzoru budowlanego właściwe w rozpatrywanej sprawie ustaliły wszak, że w sprawie wskazany proces zwiększania intensywności użytkowania nie wystąpił. W przedstawionym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że zarzuty błędnej wykładni lub błędnego zastosowania art. 71 oraz art. 71a P.b. nie znajdują w materiale dowodowym żadnych rzeczywistych podstaw. Zdaniem Sądu kasacyjnego nieuzasadniony jest też zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu I instancji, przywołujące również argumenty i racje zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, można uznać za treściowo zasadne i wystarczające oraz za formalnie odpowiednie. Ten stan rzeczy nie daje więc podstaw dla sformułowania ww. zarzutu. W konsekwencji powyższego, za nieuzasadnione należy uznać zarzuty skargi kasacyjnej odwołujące się do art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz w związku z art. 105 § 1 k.p.a. W opinii NSA w rozpatrywanej sprawie nie doszło więc do naruszenia przepisów postępowania. W szczególności nie ma żadnych przesłanek aby twierdzić, że niezasadne w sprawie było umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, jak również, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji odnoszące się do kwestii umorzenia postępowania jest w niedopuszczalnym zakresie niejasne, zbyt lakoniczne lub wadliwe z innego powodu. Na nieusprawiedliwionych podstawach oparty jest również zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. Art. 141 § 4 p.p.s.a. wskazuje zasadnicze elementy składowe uzasadnienia wyroku. Powinno ono mianowicie zawierać: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. A zatem uzasadnienie wyroku powinno być sporządzone w taki sposób, by wynikało z niego, dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie należało stwierdzić, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy, o których mowa w tym przepisie oraz pozwala prześledzić tok rozumowania Sądu, w stopniu umożliwiającym jego ocenę i kontrolę, również pod kątem analizy zastosowanych przez organ w postępowaniu wskazanych przepisów procesowych. Mając na uwadze wymienione ustalenia i oceny prawne Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.