II OSK 435/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Stahl Sędziowie sędzia NSA Jerzy Stelmasiak /spr./ sędzia del. NSA Leszek Kiermaszek Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Spółki A. Jawna z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 października 2008 r. sygn. akt IV SA/Wa 1323/08 w sprawie ze skargi Spółka A. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za emisję gazów lub pyłów do powietrza 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz Spółki A. z siedzibą w P. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 31 października 2008 r. oddalił skargę A. Spółki Jawnej z siedzibą w Puchałach na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] maja 2008 r. w przedmiocie opłaty za emisję gazów lub pyłów do powietrza. W uzasadnieniu Sąd I instancji orzekł, że Kolegium zaskarżoną decyzją utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa Mazowieckiego z dnia [...] stycznia 2008 r., nr [...], określającej ww. spółce wysokość opłaty za emisję gazów lub pyłów do powietrza za II kwartał 2005r. w kwocie 3.765,59 zł i zobowiązującej do wpłaty niewniesionej części należnej opłaty w wysokości 594,83 zł na konto wskazane w decyzji, wraz z odsetkami, które należy obliczyć samodzielnie. W uzasadnieniu decyzji podano, że skarżąca spółka zobowiązana była zgodnie z art. 284 i art. 285 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U z 2008 r. Nr 25, poz. 150) w brzmieniu obowiązującym w okresie, w którym korzystanie ze środowiska miało miejsce, wypełnić wynikające z tych przepisów obowiązki polegające m.in. na złożeniu wykazu zawierającego informacje i dane, o których mowa w art. 287, wykorzystywane do ustalenia wysokości opłaty oraz wniesieniu samodzielnie opłaty z tytułu korzystania ze środowiska –- emisję gazów lub pyłów do powietrza – za okres II kwartału 2005 roku. Spółka zaległy wykaz za II kwartał 2005 roku złożyła w dniu 5 sierpnia 2005 r. i nie wniosła w całości należnej opłaty, do czego była zobowiązana. Przeprowadzona kontrola przez Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Warszawie - Delegatura w Płocku ujawniła istotne nieprawidłowości w zakresie ochrony środowiska, w tym brak pozwolenia na emisję zanieczyszczeń do powietrza (emisja technologiczna). Spółka została w pismach z dnia 27 lipca 2006 r. i z dnia 3 listopada 2006 r. zobowiązana do złożenia zaległych wykazów i poinformowana o konieczności wniesienia opłat w tym opłat podwyższonych o 100% za brak przedmiotowego pozwolenia. W dniu 18 maja 2007r. Spółka przedłożyła organowi I instancji korektę wykazu. Organ odwoławczy przytoczył treść art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. zwana dalej Ordynacja podatkowa) i stwierdził, że zgodnie z treścią tego przepisu w związku z art. 281 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, organ I instancji ustalił opłatę na podstawie złożonego wykazu i na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 grudnia 2004 r. w sprawie opłat za korzystanie ze środowiska (Dz.U. Nr 279, poz. 2758 ze zm.). W sprawie ustalenia tej opłaty organ I instancji wszczął w dniu 21 listopada 2007 r. postępowanie. Należy podkreślić, że spółka wnosiła przelewami opłaty za korzystanie ze środowiska. Natomiast, pismem z dnia 13 czerwca 2007 r., organ I instancji poinformował spółkę o sposobie zaksięgowania wpłat zgodnie z art. 62 § 1 Ordynacji podatkowej. Ponadto spółka została wyżej wymienionym pismem poinformowana o zadłużeniu z tytułu opłat za korzystanie ze środowiska, z tytułu niewniesionej w całości opłaty z tytułu emisji gazów i pyłów do powietrza w II kwartale 2005 r. Zaległość z tego tytułu wynosi 594,83 zł i stanowi różnicę pomiędzy kwotą wpłaconą a kwotą należną z tytułu tej opłaty. Skargę na powyższą decyzję wniosła skarżąca spółka podnosząc zarzut naruszenia przepisów art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niedostateczne wyliczenie wysokości zobowiązania oraz prawa materialnego – art. 86f ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska (Dz. U. z 1994 r. Nr 49, poz. 196 ze zm.) poprzez jego niezastosowanie w wyniku czego dokonana przez stronę wplata została zaliczona na poczet m.in. nieistniejących zobowiązań. W uzasadnieniu podniesiono, że organy obu instancji wpłaconą przez skarżącego w dniu 6 stycznia 2006 r. kwotę 41.738, 82 zł nieprawidłowo zaliczyły na poczet zaległości z 1999 roku oraz na I, II i III kwartał 2000 r., przy czym oba organy administracyjne nie ustosunkowały się do zarzutu dokonania już zapłaty. Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy – Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz zmianie innych ustaw (Dz.U. Nr 100, poz. 1085 ze zm.) do opłat za gospodarcze korzystanie ze środowiska mające miejsce do dnia 31 grudnia 2001 r. stosuje się przepisy dotychczasowe. Przepis art. 86b ust. 3 ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska stanowi, że opłaty za wprowadzanie substancji zanieczyszczających do środowiska wnosi się samodzielnie do końca miesiąca, po upływie każdego kwartału. Opłaty należne za okres 1999 roku oraz I, II i III kwartał 2000 roku powinny być najpóźniej wniesione do 31 października 2000 r. Skoro opłaty te zostały wniesione dopiero w dniu 6 stycznia 2006 r., uległy one przedawnieniu z końcem 2005 r., wobec treści art. 86f ust. 1 powołanej wyżej ustawy, w myśl którego obowiązek uiszczenia opłaty przedawnia się z upływem 5 lat od końca roku, w którym upłynął termin płatności. Zdaniem strony skarżącej, organ dokonaną wpłatę zaliczył na poczet nieistniejącego zobowiązania, w wyniku czego powstała nadpłata, którą organ powinien zaliczyć na poczet opłaty za I kwartał 2005 roku i następne okresy. Oddalając skargę Sąd I instancji orzekł, że bezspornym jest w niniejszej sprawie, że skarżąca spółka jest podmiotem korzystającym ze środowiska w rozumieniu ustawy – Prawo ochrony środowiska i nie posiadała w 2005 roku wymaganego przepisami prawa pozwolenia na wprowadzanie do powietrza gazów lub pyłów. Oznacza to, że spółka zobowiązana była do wniesienia w ustawowym terminie podwyższonych opłat z tego tytułu. Jak wynika z materiału dowodowego sprawy, skarżąca w dniu 18 maja 2007 r. na wezwanie organu I instancji złożyła prawidłowy wykaz informujący o zakresie korzystania ze środowiska, na podstawie którego ustalono należną opłatę za II kwartał 2005 roku za wprowadzanie do powietrza gazów lub pyłów w kwocie 3.765,59 zł. Ze znajdującego się w aktach administracyjnych zestawienia dokonanych wpłat przez podmioty zobowiązane do wniesienia opłat za korzystanie ze środowiska wynika, że spółka tytułem opłaty za korzystanie ze środowiska za II kwartał 2005 roku, w dniu 2 sierpnia 2005 r. wpłaciła kwotę 3.171,76 zł. Tymczasem, organ I instancji w decyzji z dnia [...] stycznia 2008 r. ustalił wysokość należnej opłaty w kwocie 3.765,59 zł, a to oznacza, że wpłacona kwota nie pokryła w całości zaległości w opłacie i do uregulowania pozostało jeszcze – jak wskazał organ w zaskarżonej decyzji – kwota 594,83 zł. W ocenie Sądu I instancji nietrafny jest zarzut skargi naruszenia przez organy obu instancji art. 86f ust. 1 ustawy – o ochronie i kształtowaniu środowiska. Zaskarżona decyzja dotyczyła ustalenia wysokości należnej opłaty za II kwartał 2005 r. i zaliczenia na jej poczet wpłaconej w dniu 2 sierpnia 2005 r. kwoty 3.171,76 zł, która zgodnie z dyspozycją strony skarżącej stanowiła należną opłatę za II kwartał 2005 roku. Z materiału dowodowego sprawy wynika, że wpłata dokonana w dniu 6 stycznia 2006 r., zgodnie z dyspozycją skarżącej stanowiła należną opłatę za korzystanie ze środowiska w okresie od IV kwartał 1999 r. do 2003 r. Jeżeli, zdaniem strony skarżącej opłata za ten okres uległa przedawnieniu, to nie może zwrócić się do organu z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty i wskazać na poczet jakich należności organ stwierdzoną nadpłatę ma zaliczyć. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca spółka zarzucając naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 286 ust. 1c cyt. ustawy Prawo ochrony środowiska w związku z art. 13 ustawy z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy – Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2005 r. Nr 113, poz. 954 ze zm.) oraz art. 21 § 2 Ordynacji podatkowej w związku z art. 281 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i art. 3 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez przyjęcie za prawidłowe sytuacji, w której poza ustaleniem opłaty w deklaracji (która na tej podstawie i w tej części podlega bezpośrednio egzekucji administracyjnej) doszło do ustalenia tej samej opłaty na podstawie decyzji. Zarzucono także naruszenie przepisów postępowania – art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/, art. 151 w związku art. 3 § 1 p.p.s.a., art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej i art. 288 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. polegające na przyjęciu za prawidłowe wydanie decyzji ustalającej wysokość opłaty, pomimo że strona złożyła niebudzący zastrzeżeń wykaz, a ponadto na pominięciu, że w części niezapłaconej powinna być prowadzona egzekucja administracyjna, a nie wydawana decyzja zobowiązująca do zapłaty. Z tych względów kasator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, "względnie o uchylenie wyroku w całości i uchylenie decyzji obu instancji w całości". Ponadto fachowy pełnomocnik skarżącego wniósł o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego na podstawie art. 203 pkt 1 oraz art. 211 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: W świetle art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwanej p.p.s.a.), skargę kasacyjna można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Oceniając we wskazanych wyżej granicach zasadność wniesionej skargi kasacyjnej należy stwierdzić, że zawiera usprawiedliwioną podstawę, chociaż nie wszystkie z zarzutów w niej zawartych, w granicach obu podstaw kasacyjnych, okazały się uzasadnione. Po pierwsze, należy stwierdzić, że korzystanie ze środowiska w przypadkach wymienionych w art. 273 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.), zwanej dalej ustawą, podlega opłacie, przy czym obowiązek poniesienia opłaty przez korzystającego ze środowiska powstaje z mocy prawa. Podmiot korzystający ze środowiska powinien więc we własnym zakresie ustalić wysokość należnej opłaty, kierując się stawkami obowiązującymi w okresie, w którym korzystanie ze środowiska miało miejsce, a następnie wnieść opłatę na rachunek urzędu marszałkowskiego właściwego ze względu na miejsce korzystania ze środowiska do końca miesiąca następującego po upływie każdego półrocza, poprzednio kwartału (art. 277 ust. 1, art. 284 ust. 1, art. 285 ust. 1 i 2 ustawy). Jednocześnie w wymienionym terminie podmiot korzystający ze środowiska obowiązany jest przedłożyć marszałkowi województwa wykaz zawierający informacje i dane ewidencyjne wykorzystane do ustalenia wysokości opłat (art. 286 ust. 1 ustawy). Trafnie zauważa pełnomocnik wnoszącego skargę kasacyjną, że powyższy wykaz złożony na urzędowym formularzu, którego treść określa Minister Środowiska w drodze rozporządzenia w wykonaniu delegacji zawartej w art. 286 ust. 3 ustawy, w przypadku nieuiszczenia w terminie należnej opłaty stanowi podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego w celu dochodzenia tej należności. Stosownie bowiem do treści art. 286 ust. 1 c ustawy, obowiązującego od dnia 28 lipca 2005 r. na skutek nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy – Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 113, poz. 954 ze zm.), do zobowiązań z tytułu opłat za korzystanie ze środowiska stosuje się przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), jeżeli wynikają one z wykazu o wysokości należnych opłat. Z uwagi na brzmienie intertemporalnego przepisu art. 13 ustawy nowelizującej możliwość wystawienia tytułu wykonawczego dotyczy również opłat za korzystanie ze środowiska należnych do dnia 30 czerwca 2005 r. Po drugie, nie zauważył autor skargi kasacyjnej, że na gruncie przepisu art. 288 ust. 1 ustawy w brzmieniu dotychczasowym, który znajduje zastosowanie w odniesieniu do opłat należnych do dnia 30 czerwca 2005 r., w razie nieuiszczenia opłaty przez podmiot korzystający ze środowiska albo uiszczenia opłat w wysokości nasuwającej zastrzeżenie marszałek województwa jest uprawniony do wymierzenia opłaty w drodze decyzji, na podstawie własnych ustaleń lub kontroli oraz wyników kontroli wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska. Ubocznie zauważyć należy, że także w odniesieniu do opłat za korzystanie ze środowiska dotyczących okresu po 30 czerwca 2005 r. marszałek województwa w przypadkach wymienionych w art. 288 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy w brzmieniu obowiązującym jest uprawniony do wydania decyzji w tym zakresie. Oznacza to, że wbrew odmiennym twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej w oparciu o analizowane przepisy nie zachodzi niebezpieczeństwo powstania dwóch tytułów stanowiących podstawę do dochodzenia należności za korzystanie ze środowiska za ten sam okres. Zgodnie bowiem z tym co rozważono, wydanie decyzji jest możliwe wyłącznie wówczas, gdy podmiot korzystający ze środowiska nie uiści opłaty względnie wynikająca z wykazu wysokość opłaty budzi zastrzeżenia. Z tych więc powodów za nieusprawiedliwione należy uznać zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji art. 286 ust. 1c ustawy w związku z art. 13 ustawy nowelizującej z dnia 18 maja 2005 r. przez niezastosowanie tych przepisów. Po trzecie, zgodnie z art. 281 ust. 1 ustawy do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Mając to na uwadze i uwzględniając treść art. 21 § 2 i 3 Ordynacji podatkowej należy przyjąć, że wykaz zawierający informacje i dane ewidencyjne wykorzystane do ustalenia wysokości opłaty za korzystanie ze środowiska stanowi rodzaj deklaracji podatkowej (opłatowej). W związku z tym opłata wykazana w deklaracji powinna być traktowana tak jak podatek (danina publiczna) do zapłaty z wszelkimi tego konsekwencjami, chyba że marszałek województwa stwierdzi, że podmiot korzystający ze środowiska mimo ciążącego na nim obowiązku nie uiścił opłaty w całości lub części, nie złożył wykazu albo że wysokość opłaty jest inna niż wynikająca z wykazu, a zatem po skutecznym zakwestionowaniu wykazu przedłożonego przez podmiot korzystający ze środowiska. W takim wypadku marszałek województwa wydaje decyzję określającą wysokość należnej opłaty za korzystanie ze środowiska. Regulacja prawna z art. 21 § 2 i 3 Ordynacji podatkowej, stosowana odpowiednio, stanowi nawiązanie do treści normatywnej wynikającej z przepisu art. 288 ust. 1 ustawy. Ponadto wspiera pogląd, że marszałek województwa w przypadkach wyżej wymienionych wyposażony został w uprawnienie do decyzyjnego wymierzenia podmiotowi korzystającemu ze środowiska opłaty z tego tytułu. Po czwarte, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przekazanie właściwym organom orzekającym w sprawach dotyczących opłat za korzystanie ze środowiska uprawnień organów podatkowych i odpowiednie stosowanie w tych sprawach przepisów Ordynacji podatkowej było celowym działaniem ustawodawcy. Ponadto ciążący na podmiocie korzystającym ze środowiska z mocy prawa obowiązek poniesienia opłaty z tego tytułu stanowi rodzaj zobowiązania podatkowego. Jednak upływ czasu powoduje wygaśnięcie tego zobowiązania, stwierdza to przepis art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, mieszczący się w dziale III tej ustawy, w myśl którego zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Nie można zatem zgodzić się ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, niepopartym rzeczową argumentacją, że zagadnienie przedawnienia zobowiązania podatkowego (opłaty za korzystanie ze środowiska) nie ma żadnego znaczenia dla wyniku sprawy, skoro podatnik ( podmiot korzystający ze środowiska ) ma możliwość wystąpienia z żądaniem stwierdzenia nadpłaty i to w oddzielnym postępowaniu. Wskazać trzeba, że również prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wygasa po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego (art. 79 § 2 Ordynacji podatkowej), a przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska nie przewidują innego trybu zwrotu opłaty za korzystanie ze środowiska. Kontynuując rozważania w tym zakresie należy stwierdzić, że jeśli na podatniku ciążą zobowiązania z różnych tytułów, dokonana przez podatnika wpłata powinna zostać zaliczona na poczet zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności co wynika to z art. 62 § 1 Ordynacji podatkowej. Jednakże wpłata może zostać zaliczona w drodze zaskarżalnego postanowienia na następny najwcześniejszy termin płatności zobowiązania, który jeszcze nie uległ przedawnieniu. Oznacza to, że nie jest dopuszczalne zaliczenie takiej wpłaty odnoszącej się do zobowiązania, które wygasło i nie istnieje. Tych okoliczności nie poddał ocenie prawnej Wojewódzki Sąd Administracyjny i to pomimo wyraźnie sformułowanego w skardze zarzutu nieuwzględnienia przedawnienia, ściślej zaś bezpodstawnego zaliczenia przez organy administracyjne dokonanej wpłaty tytułem opłaty za korzystanie ze środowiska, która uległa przedawnieniu. W tej sytuacji usprawiedliwiony okazał się zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd I instancji art. 281 ust. 1 ustawy w związku z art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej z tym, że wskutek błędnej wykładni powyższych norm materialnoprawnych, nie zaś poprzez ich wadliwe zastosowanie. Z ustalonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny stanu faktycznego sprawy wynika, że Marszałek Województwa Mazowieckiego w sposób skuteczny zakwestionował przedłożony przez skarżącą Spółkę wykaz o wysokości należnych opłat za korzystanie ze środowiska (za emisję gazów lub pyłów do powietrza za II kwartał 2005 r.), czego autor skargi kasacyjnej nie podważył. Tym samym stanowiło to podstawę do wydania decyzji o wymierzeniu opłaty za wymieniony okres. Jednakże w trakcie kontroli tej decyzji nie rozważył Sąd prawidłowości zaliczenia przez organy dokonanej przez skarżącą Spółkę w dniu 6 stycznia 2006 r. wpłaty kwoty na poczet wcześniejszych zaległości i to od 1999 r. Natomiast strona skarżąca deklarowała, iż wpłata odnosi się do zaległych opłat za korzystanie ze środowiska od IV kwartału 1999 r. do końca 2003 r. Jednak należało mieć na uwadze, że pomimo wniosku co do okresu zaliczenia, dokonana wpłata nie mogła być zaliczona w całości lub części na poczet zaległości, które uległy przedawnieniu. Organ, którego decyzję zaskarżono, orzekał zaś już po upływie 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności części zobowiązań z tytułu korzystania ze środowiska. Wobec nierozważenia tych okoliczności, co było konsekwencją przyjęcia, że w postępowaniu w sprawie ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska kwestia przedawnienia zobowiązania nie jest rozpatrywana, za zasadny uznać należy postawiony w skardze kasacyjnej zarzut wydania zaskarżonego wyroku z naruszeniem art. 151 p.p.s.a. przez oddalenie skargi wskutek nieuwzględnienia, że w postępowaniu administracyjnym w przedmiotowej sprawie nie wyjaśniono wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności, zatem zaskarżoną decyzję podjęto z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, o kosztach postępowania orzekając na mocy art. 203 pkt 1 p.p.s.a. Koszty te sprowadzają się do poniesionej przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną opłaty sądowej oraz wynagrodzenia pełnomocnika będącego adwokatem w wysokości określonej w § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).