II OSK 459/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Chlebny Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędzia WSA del. Grażyna Staniszewska /spr./ Protokolant: starszy inspektor sądowy Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej B. C. i J. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 września 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 689/12 w sprawie ze skargi B. C. i J. C. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do przedłożenia oceny technicznej postanawia: umorzyć postępowanie w sprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym Wyrokiem z dnia 26 września 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 689/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę B. C. i J. C. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do przedłożenia oceny technicznej. Wyrok powyższy zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki (dalej w skrócie – PINB) na podstawie art. 81 c ust. 2 oraz art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane oraz art. 123 kpa, zobowiązał J. C. - inwestora robót budowlanych polegających na zamontowaniu krat na oknach i drzwiach balkonowych w zajmowanym przez siebie lokalu mieszkalnym na parterze budynku wielorodzinnego przy ul. R. [...] w K., do przedłożenia oceny technicznej dotyczącej sposobu i prawidłowości wykonania robót budowlanych związanych z montażem ww. krat, przeprowadzonym bez zgody właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej oraz ich zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zasadami wiedzy technicznej, zawierającej ocenę jej wpływu na bezpieczeństwo konstrukcji i bezpieczeństwo użytkowania budynku. Na powyższe postanowienie PINB zażalenie wnieśli B. C. i J. C. zarzucając, że przedmiotowe kraty zostały zamontowane w 1989r. na podstawie pisemnego zezwolenia Spółdzielni Mieszkaniowej "P.", która była właścicielem budynku, a wszystkie wymagane formalności zostały zachowane. W 1991 r. majątek tej Spółdzielni przejęła Spółdzielnia Mieszkaniowa "R.". Skarżący wskazali, że właścicielami przedmiotowego lokalu stali się dopiero w 2007r. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2012r. Nr [...] Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie, działając na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 123 i 144 kpa w zw. z art. 81 c ust. 2 oraz art. 80 ust. 2 i art. 83 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623, ze zm.), uchylił skarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji nie udowodnił w sposób bezsporny, że w sprawie istnieją "uzasadnione wątpliwości co do jakości wyrobów lub robót budowlanych, względnie co do stanu technicznego przedmiotowego obiektu, co pozwalałoby na zastosowanie art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego, stanowiącego podstawę prawną postanowienia organu I instancji. PINB wskazał jedynie, że przedmiotowe roboty zostały wykonane samowolnie, bez odpowiedniej zgody właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej oraz bez nadzoru osoby uprawnionej, co powoduje, że organ ten ma uzasadnione wątpliwości co do prawidłowości ich wykonania. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższe postanowienie złożyli B. C. i J. C. zarzucając naruszenie: - art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez zebranie niekompletnego materiału dowodowego i jego dowolną ocenę, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, - art. 81 c ust. 2 prawa budowlanego w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez skierowanie zaskarżonego postanowienia do osoby niebędącej stroną w sprawie. Oddalając skargę B. C. i J. C. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że zaskarżone postanowienie organu II instancji z dnia [...] lutego 2012r. jest zgodne z prawem. Powyższy wyrok WSA w Krakowie został zaskarżony skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez B. C. i J. C. W skardze skarżący kasacyjnie zarzucili naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, art. 77 kpa poprzez nieuchylenie postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2012 r., mimo iż zostało ono wydane z naruszeniem przepisów postępowania dowodowego, to jest bez wyjaśnienia kto był inwestorem krat zamontowanych w budynku przy ul. R. [...] w K., - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 136 kpa w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nieuchylenie postanowienia WINB z dnia [...] lutego 2012 r., mimo iż sąd I instancji nie będąc związany granicami zarzutów skargi powinien był dostrzec, że organ II instancji naruszył postanowienia art. 136 kpa albowiem nie przeprowadził uzupełniającego postępowania dowodowego w celu ustalenia, kto był inwestorem krat zamontowanych w budynku przy ul. R. [...] w K., - art. 141 § 2 p.p.s.a. poprzez sporządzenie niekompletnego, niezawierającego wszystkich elementów uzasadnienia, które nie przedstawia stanowisk obu stron, a skupia się jedynie na stanowisku organu, pomijając jednocześnie stanowisko skarżących oraz nie wyjaśnia podstawy faktycznej i prawnej przyjęcia przez sąd I instancji, że organy prawidłowo ustaliły, iż skarżący J. C. jest inwestorem zamontowanych w jego mieszkaniu krat, - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 81c ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez nieuchylenie postanowienia WINB z dnia [...] lutego 2012 r. , mimo iż zostało ono wydane z naruszeniem prawa materialnego, to jest art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego. Skarżący kasacyjnie zarzucili również naruszenie prawa materialnego, a to: - art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnej subsumpcji ustalonego stanu faktycznego pod przepis prawa i przyjęcie, że organy nadzoru budowlanego obu instancji poprawnie ustaliły, że inwestorem zamontowanych krat był skarżący J. C. W dniu 13 sierpnia 2014 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynęło pismo procesowe pełnomocnika skarżących kasacyjnie B. C. i J. C. o cofnięciu skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Przepis ten ma również odpowiednie zastosowanie do skarg kasacyjnych na mocy art. 193 p.p.s.a. Strona wnosząca skargę kasacyjną może więc rozporządzać skargą kasacyjną po jej wniesieniu, ponieważ jej oświadczenie w tej kwestii, co do zasady jest dla sądu wiążące. Natomiast odpowiednie stosowanie w postępowaniu kasacyjnym art. 60 p.p.s.a. oznacza, że sąd ma obowiązek odmówić uwzględnienia żądania skarżącego w sytuacji, gdy cofnięcie spowodowałoby uprawomocnienie się zaskarżonego wyroku wydanego w postępowaniu sądowoadministracyjnym dotkniętym wadą nieważności, którą stosownie do art. 183 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny bierze pod rozwagę z urzędu, niezależnie od granic skargi kasacyjnej. W przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że zachodzi jakakolwiek z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż cofnięcie skargi kasacyjnej w tej sprawie jest dopuszczalne. Cofnięcie wniesionej do sądu skargi oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania sądowoadminstracyjnego i stanowi urzeczywistnienie zasady dyspozycyjności, umożliwiającej stronie rozporządzanie przedmiotem tego postępowania w ramach przysługujących jej na mocy obowiązujących przepisów uprawnień procesowych (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, s. 159). Wobec powyższego, wobec uznania że niedopuszczalność cofnięcia skargi kasacyjnej w rozpatrywanej prawie nie zachodzi, postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlegało umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w postanowieniu o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 2010 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 – 261 p.p.s.a. Stosownie do § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (DZ.U. Nr 163 poz. 1349 ze zm.) pełnomocnik skarżącego powinien złożyć w wojewódzkim sądzie administracyjnym stosowne oświadczenie, o jakim mowa w tym przepisie.