II OSK 462/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Barbara Adamiak Sędziowie sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) sędzia del. NSA Jerzy Krupiński Protokolant Renata Sapieha po rozpoznaniu w dniu 2 września 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 października 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 1528/05 w sprawie ze skarg A. R., M. C., A. K., H. K.a na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 13 października 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 1528/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. R. M. C. , A. K. oraz H. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wyrok ten wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy : Decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewoda M. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.) oraz art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. Nr 80, poz. 721) po rozpatrzeniu wniosku Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w W. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę drogi ekspresowej S17 na odcinku obwodnicy G. od km 40 + 400 do km 53 + 197 (kategoria XXV obiektów budowlanych) z wyłączeniem działek z obrębu miasta Garwolin Nr: 1226, 1235, 1236, 1237, 1238, 1239, 1240, 1241, 1242, 1243, 1245, 1246/1 wraz z przebudową urządzeń infrastruktury technicznej oraz na podstawie art. 108 kpa decyzji nadał rygor natychmiastowej wykonalności. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli A. i M. K., M. C., A. R., H. K., J. B. i inni mieszkańcy S.. Decyzją z dnia [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu wniesionych odwołań, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności a w pozostałej części utrzymał ją w mocy. W uzasadnieniu organ podał, iż inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę w okresie ważności decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi, złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane a przedłożony projekt budowlany jest kompletny i posiada wszystkie wymagane opinie i uzgodnienia. Oznacza to, że zgodnie z przepisem art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego organ architektoniczno-budowlany nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnosząc się do podnoszonych w odwołaniach zarzutów organ wyjaśnił, że: - zarzuty dotyczące lokalizacji drogi ekspresowej oraz wykupu nieruchomości pod tę drogę nie mogą być skutecznie podnoszone w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, gdyż organy administracji architektoniczno-budowlanej nie posiadają kompetencji do ich rozstrzygania; - sprawy dotyczące ochrony wód i prawidłowości projektowanych rozwiązań technicznych zostały uregulowane decyzją z dnia 20 sierpnia 2005 r. udzielającą pozwolenia wodnoprawnego ; - zarzuty dotyczące zakresu inwestycji pozostają bez wpływu na udzielone pozwolenie na budowę. Brak jest podstaw prawnych do nakazania inwestorowi wybudowania dodatkowego chodnika, czy ścieżki rowerowej. Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wnieśli M. C., H. K., A. K. i A. R. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżący M. C. wskazał, iż w decyzji lokalizacyjnej wpisano działkę Nr [...]natomiast w decyzji o pozwoleniu na budowę dz. Nr [...], której jest właścicielem. Organ sprostował z urzędu swoją omyłkę, ale zabrano mu jego działkę i odwołuje się od tej decyzji. Projektowana obwodnica będzie przebiegać zbyt blisko jego domu i budynków gospodarczych, co zdaniem skarżącego zagraża zdrowiu i życiu zarówno jego rodziny, jak i hodowanych przez niego zwierząt. Dodatkowo podniósł, iż na działce przejętej pod obwodnicę znajdują się budowle wodne, które nie są uwidocznione w ewidencji spółek wodnych. Naruszenie istniejącej melioracji spowoduje zalanie pól uprawnych. Skarżący H. K. zarzucił, iż decyzja Wojewody M. udzielająca inwestorowi pozwolenia wodnoprawnego jest nieprawomocna i nie obejmuje budowy wszystkich urządzeń wodnych, przewidzianych w projekcie budowlanym. Budowa obwodnicy uniemożliwi mu prowadzenie gospodarki rybackiej, a hałas towarzyszący eksploatacji drogi ekspresowej wpłynie negatywnie na wyniki hodowli. Niewystarczające są także zaprojektowanie urządzenia do odprowadzania ścieków. Skarżący A. K. podał, iż organy administracji nie rozpatrzyły złożonego przez niego wniosku dotyczącego przebudowy "jego drenacji". Nie wyraził także zgody na odprowadzanie ścieków do jego rowu znajdującego się przy jego działkach. Rów ten mimo fikcyjnych zapisów w rejestrze gruntów jest w jego wyłącznym władaniu i utrzymaniu. Skarżący A. R. wskazał, że inwestor nie posiada prawa do dysponowania jego nieruchomością na cele budowlane, gdyż decyzja Ministra Infrastruktury o niezwłocznym zajęciu jego nieruchomości jest nieprawomocna. Prowadzone jest długotrwałe postępowanie wywłaszczeniowe, w którym dopuszczono się wielu " zaniechań ". Dodał także, że inwestor nie posiada pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie ścieków do jego rowu. W odpowiedzi na skargi Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o ich oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia [...] skarżący A. R. dodatkowo wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji wskazując, iż udzielając pozwolenia na budowę organ nie uwzględnił postulatów mieszkańców. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie uwzględniając wniesionych skarg oddalił je na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ponieważ uznał , że zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa, a tylko w takim zakresie jak wyjaśniono dopuszczalna jest ich sądowa kontrola. W ramach tej kontroli jak zaznaczono Sąd nie prowadzi postępowania w sprawie i nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Natomiast granice skargi określa przedmiot rozstrzygnięcia w zaskarżonej decyzji. Z tej przyczyny jak wykazano rozpoznając skargę na decyzję o pozwoleniu na budowę, Sąd nie może kontrolować decyzji udzielającej pozwolenia wodnoprawnego, a tym samym zarzuty podniesione w tym zakresie uznano za bezpodstawne. W ocenie Sądu podstawowym zarzutem podnoszonym we wszystkich skargach był zarzut naruszenia stosunków wodnoprawnych na terenach objętych i sąsiadujących z projektowaną inwestycją. Zagadnienia te rozstrzygnięte zostały decyzją Wojewody M. z dnia [...], którą na podstawie przepisów ustaw Prawo wodne udzielono inwestorowi pozwolenia wodnoprawnego. Decyzja ta w wyniku zaskarżenia jej przez H. K. została w dniu [...] uchylona przez Ministra Środowiska, a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia. Okoliczność ta jak zauważył to Sąd pierwszej instancji nie może stanowić jednak podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji z powodów określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Wprawdzie zaskarżona decyzja może zostać uchylona w drodze wznowienia postępowania administracyjnego, ale podstawą wznowienia nie będzie naruszenie prawa lecz okoliczność, która zaszła po wydaniu decyzji. Stanowisko takie jak zaznaczono wielokrotnie wyrażane było przez Naczelny Sąd Administracyjny, a także przedstawicieli doktryny prawa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 stycznia 1999 r. III SA 4728/97, Palestra 2000/2-3, glosą aprobującą Jana Zimmermana, OSP 2000/1 s. 51; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2004 r., FSK 641/2004, nie publikowany ) i skład Sądu pierwszej instancji podzielił je. Dodano jeszcze , iż sprawowana przez Sąd kontrola legalności decyzji administracyjnej oznacza, iż sąd musi brać pod uwagę stan istniejący w chwili wydawania zaskarżonej decyzji dlatego też przyjęto , iż nie sposób zarzucić organowi administracyjnemu naruszenia prawa, jeżeli okoliczność uzasadniająca wzruszenie wydanej decyzji nie istniała w momencie jej wydania. Odnosząc się natomiast do zarzutów podniesionych w skargach wyjaśniono, iż w tym postępowaniu sądowym nie mogą być także kontrolowane ani rozpoznawane kwestie związane z wywłaszczeniem nieruchomości na cele przedmiotowej inwestycji drogowej, gdyż w tym zakresie prowadzone były odrębne postępowania. Wydając decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę jak konkludował Sąd organy niewadliwie ustaliły, iż inwestor spełnił wszystkie wymogi określone w art. 32 ust. 4, a przedłożona dokumentacja projektowa odpowiada warunkom określonym w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Obligowało to organ architektoniczno-budowlany do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Stanowi o tym wprost art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego z którego wynika, iż w razie spełnienia wszystkich wymagań określonych w wyżej przytoczonych przepisach, organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Nadto podkreślono, iż pozwolenie na budowę w wielu wypadkach uwzględniać musi sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, a w tym wypadku także mieszkańców miasta G., a z drugiej strony osób których prawa lub interesy mogą być przez to pozwolenie zagrożone lub naruszone. Granice tych praw i interesów wyznaczają przepisy prawa budowlanego oraz innych aktów prawnych wydanych na podstawie i w wykonaniu przepisów tego prawa lub przepisów wydanych w celu ochrony środowiska. Poza tymi granicami, a zatem poza ochroną prawną pozostają protesty obywateli wyrażające ich osobiste zapatrywania, oczekiwania i postulaty. Nieuwzględnienie ich nie może stanowić podstawy kwestionowania legalności pozwolenia na budowę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł A. R. zaskarżając go w części oddalającej skargę wobec tego skarżącego. Wyrokowi temu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1. art. 133 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 1 § 1 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - poprzez nieustosunkowanie się do zarzutu pominięcia w skarżonej decyzji obowiązku uwzględniania przy jej wydawaniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, w wyniku czego zaakceptowano projekt budowlany drogi ekspresowej nieuwzględniający postulatów mieszkańców, 2. art. 133 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 1 § 1 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - poprzez nieustosunkowanie się do zarzutu pominięcia przy wydawaniu skarżonej decyzji zasady prawnej, zgodnie z którą organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli, czego organy administracji publicznej nie zastosowały w niniejszej sprawie. 3. naruszenie art. 141 § 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez nieustosunkowanie się w uzasadnieniu wyroku do zarzutów podniesionych przez pełnomocnika skarżącego w piśmie z dnia [...]r. Wskazując na powyższe naruszenia wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w części oddalającej skargę A. R. i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego według norm obowiązujących oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego skarżącego z urzędu według norm obowiązujących. W motywach skargi kasacyjnej podniesiono, że w przedmiotowym postępowaniu mieszkańcy wsi S. w tym A. R. wielokrotnie apelowali, że budowa obwodnicy drogi Nr S17 poważnie zakłóci spokój i dotychczasowy komfort ich życia. Rozumiejąc jednak potrzebę budowy drogi ekspresowej Nr S17 wyrażali oni różne sugestie, co do przebiegu jej budowy, celem zmniejszenia uciążliwości w jej eksploatacji. Postulaty te były zgłaszane wielokrotnie ustnie, telefonicznie, jak również na piśmie lecz żaden z nich nie został zrealizowany. Jako najpilniejsze i najważniejsze postulaty, które zgłoszono odnośnie projektu jak i budowy drogi ekspresowej wymieniono: bezpieczne przejścia dla pieszych, ścieżki rowerowe, oświetlenie tunelu, zabezpieczenia akustyczne, właściwą drenację odprowadzania ścieków. Biorąc pod uwagę, że powyższych postulatów zdaniem skarżącego nie spełniono na żadnym etapie budowy drogi ekspresowej poczynając od projektu, poprzez postępowanie określające warunki zabudowy, kończąc na pozwoleniu budowlanym, w ocenie skarżącego wszystkie te decyzje były wydane z naruszeniem art. 7 i 8 kpa, zgodnie z którymi to przepisami organ administracyjny ma obowiązek podejmować decyzje uwzględniając słuszne postulaty obywateli oraz prowadzić postępowanie w taki sposób aby zyskać zaufanie obywateli do organu. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jak podniesiono również nie uwzględnił postulatów mieszkańców, tylko podtrzymał stanowisko wyrażone przez Wojewodę M. i Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Biorąc pod uwagę, że zgodnie z art. 133 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd wydaje orzeczenie w oparciu o zgromadzony materiał w aktach sprawy, należy uznać, iż wyrok ten utrzymując w mocy decyzję drugiej instancji, został wydany z naruszeniem zasad procesu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę A. R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego jak podkreślono nie ustosunkował się do zarzutów skarżącego dotyczących naruszenia przez organy administracyjne podstawowych zasad postępowania administracyjnego wyrażonych w art. 7 i 8 k.p.a. i w tym zakresie naruszył wynikający z art. 1 § 1 ustawy ustrojowej obowiązek kontroli działalności administracji publicznej. Ponadto powołując się na treść art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zauważono , iż pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia [...]. podniósł istotne uchybienia proceduralne, które miały miejsce w postępowaniu przed organami administracyjnymi polegające na naruszeniu przez organy wydające decyzje w sprawie art. 7 i 8 k.p.a. Wprawdzie zarzuty te jak wskazano nie były podniesione w skardze przez skarżącego, jednakże z uwagi na treść art. 134 § 1 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych , Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powinien był odnieść się do tych zarzutów w uzasadnieniu swego orzeczenia, czego nie uczynił i tym samym naruszył normę wyrażoną w art. 141 § 4 ustawy procesowej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje : Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 cytowanej wyżej ustawy tym samym sprawa ta mogła być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznie w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Natomiast skarga kasacyjna analizowana pod tym kątem nie ma usprawiedliwionych podstaw , co sprawia , że nie zasługuje na uwzględnienie . Przepis art. 133 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi statuuje zasadę , iż sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Stosownie zaś do art. 1 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sąd administracyjny sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Z istoty sądowej kontroli administracji i przyjętej w art. 133 §1 zasady , że sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy wynika, iż sąd orzeka wedle stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu lub podjęcia zaskarżonej czynności, a wynikającego z akt sprawy. Ma zatem obowiązek ocenić, czy zebrany w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy jest pełny, został prawidłowo zebrany i jest wystarczający do ustalenia stanu faktycznego, jaki stan faktyczny sprawy wynika z akt sprawy i czy w świetle istniejącego wówczas stanu prawnego podjęte przez organ rozstrzygnięcie sprawy jest zgodne z obowiązującym prawem. Wyjątek od tej zasady ustanawia art. 55 § 2 ustawy procesowej ( tj. wobec nie przekazania akt sprawy orzekanie na żądanie skarżącego wyłącznie na podstawie odpisu skargi) , który w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie miał zastosowania . Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji dokonał jej na podstawie akt przedmiotowej sprawy , które wraz z odpowiedzią na skargę zostały przekazane Sądowi pierwszej instancji. Ustalenia więc poczynione przez Sąd dokonane zostały na podstawie akt administracyjnych . Nie można zatem przyjąć , iż doszło w okolicznościach tej sprawy do naruszenia tego przepisu bowiem z obrazą tej normy procesowej musiało by się wiązać orzekanie na podstawie niekompletnych akt , jak też dokonywanie przez Sąd samodzielnych ustaleń stanu faktycznego na podstawie dowodów i faktów ,które nastąpiły po wydaniu decyzji ostatecznej przez organ odwoławczy a z takim przypadkiem przecież nie mamy do czynienie w rozpoznawanej sprawie. Dlatego też wskazywane w skardze kasacyjnej nieustosunkowanie się do zarzutu pominiecie w postępowaniu administracyjnym zasad wynikających z przepisów art. 7 i 8 kpa , w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można wiązać z naruszeniem art. 133 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 1 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych , a to w okolicznościach rozpoznawanej sprawy pozwalało powyższy zarzut uznać za chybiony. Kolejny zarzut skargi kasacyjnej odniesiono do naruszenia art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 120 ze zm. ) , który to przepis określa , że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy , zarzutów podniesionych w skardze , stanowiska pozostałych stron , podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji , uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazanie co do dalszego postępowania . Jakkolwiek czynność sporządzenia uzasadnienia , dokonywana już po rozstrzygnięciu sprawy i mająca sprawozdawczy charakter , sama przez się nie może wpłynąć na to rozstrzygnięcie jako na wynik sprawy to jednak tylko uzasadnienie spełniające określone ustawą warunki stwarza podstawę do przyjęcia , że będąca powinnością Sądu administracyjnego kontrola działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem rzeczywiście miała miejsce i , że prowadzone przez Sąd postępowanie odpowiadało przepisom prawa. Przepis ten w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego może stanowić podstawę także podważenia stanu faktycznego przyjętego przez Sąd pierwszej instancji . Niewątpliwie szczególne miejsce w uzasadnieniu wyroku Sądu zajmuje wskazanie podstawy rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie . Powinno ono mieć charakter zwięzły ale pozwalający na skontrolowanie przez strony postępowania i ewentualnie Naczelny Sąd Administracyjny , czy Sąd pierwszej instancji nie popełnił błędu w swoim rozumowaniu. To z treści uzasadnienia powinno wynikać , że sąd przeanalizował wszystkie zarzuty zamieszczone w skardze , konfrontując je z ustaleniami organu i materiałami dowodowymi sprawy. Wszelkie wątpliwości ujawnione na etapie postępowania muszą być właściwie zinterpretowane w uzasadnieniu wyroku z powołaniem się na konkretne przepisy prawa. Przy uwzględnieniu powyższych rozważań , podkreślić należy , że w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przepis art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi powołany w skardze kasacyjnej nie zostały naruszony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie albowiem kwestionowane skargą kasacyjną uzasadnienie orzeczenia spełnia wymogi w/w normy prawa procesowego pozwalając przyjąć w okolicznościach tej sprawy , że prowadzone przez Sąd pierwszej instancji postępowanie odpowiadało przepisom prawa. Natomiast zarzut naruszenia tej normy prawa procesowego byłby usprawiedliwiony , gdyby Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu sprawy dlaczego oddalił wniesioną skargę . Takie wyjaśnienie przesłanek podjętego wyroku zamieszczono w motywach zaskarżonego wyroku i nie można tym samym uznać by odbyło się to naruszeniem w/w normy prawa procesowego . Należy podzielić stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przedstawione w motywach zaskarżonego wyroku , iż poczynione w tej sprawie ustalenia organu prowadzą do wniosku , że organy architektoniczno budowlane wobec złożenia wniosku o pozwolenie w okresie ważności decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi , złożenia oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane , przedłożeniu kompletnego projektu budowlanego wraz z uzgodnieniami i opiniami brak było podstaw do odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Jednocześnie wskazać należy , iż w rozpoznawanej sprawie w związku z pismem pełnomocnika skarżącego A. R. z dnia [...],na które przecież Sąd pierwszej instancji powołał się w motywach zaskarżonego wyroku w części opisowej , Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wbrew wywodom skargi kasacyjnej odniósł się do niego w końcowych motywach zaskarżonego wyroku w kontekście całości zgromadzonego materiału dowodowego sprawy. Zarzuty skarżących z postępowania administracyjnego i powtórzone w w/w piśmie procesowym odnosiły się bowiem do nieuwzględnienia postulatów mieszkańców wsi S. w tym i skarżącego odnośnie projektu w zakresie ścieżek rowerowych , oświetlenia tunelu, zabezpieczenia akustycznego , drenacji odprowadzania ścieków , czy też bezpieczeństwa przejścia dla pieszych. Natomiast Sąd zasadnie wyjaśnił , iż w takim postępowaniu muszą być uwzględniane sprzeczne interesy stron , natomiast poza granicami praw i obowiązków wynikających z przepisów prawa budowlanego oraz innych aktów prawnych a zatem poza ochroną prawną pozostają protesty obywateli wyrażające ich osobiste zapatrywania , oczekiwania i postulaty . Zauważyć wypada w tym miejscu , że przedmiotowe pozwolenie na budowę drogi ekspresowej S17 na odcinku Obwodnicy G. było wydawane na podstawie szczegółowych uregulowań , których zakres przedmiotowy ograniczony jest do realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych - ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczegółowych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. Nr 80 , poz.721 ze zm. ) , a regulacja ta w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie pozwalała na uwzględnienie szczególnych żądań i postulatów mieszkańców wsi S.. Nie budzi także wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego , że w postępowaniu administracyjnym inwestor powoływał się na ważny interes społeczny , gospodarczy i ekonomiczny kraju przy realizacji tej inwestycji jak też podnoszono jednocześnie konieczności poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego, komfortu życia mieszkańców G. , to zaś przy wykazywanej potrzebie uwzględniania sprzecznych interesów stron , pozwala uznać , że decyzje wydane w sprawie są wyrazem realizacji zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli bowiem wyważono słuszny interes w sprawie. Tym samym powyższe rozważania pozwalają przyjąć , że nietrafny jest również zarzut naruszenia art. 141 § 4 ustawy procesowej w opisanym zakresie . Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny wobec zgłoszenia nieusprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej w oparciu o art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ) orzekł jak w sentencji wyroku . Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego adwokatowi G. C. , wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy gdyż przepisy art. 209 i 210 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną , należne od Skarbu Państwa ( art. 250 ustawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach 258-261 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz. U. Nr 163 , poz. 1348 ze zm. ) pełnomocnik skarżącego powinien złożyć wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu stosowne oświadczenia , o jakim mowa w tym przepisie .