II OSK 472/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Łuczaj Sędziowie sędzia NSA Jerzy Bujko (spr.) sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Protokolant Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej kasacyjnej [...] Spółka z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 stycznia 2008 r. sygn. akt II SA/Kr 472/07 w sprawie ze skargi [...] Spółka z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oddala skargę kasacyjną Burmistrz Gminy Alwernia decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. odmówił [...] – sp. z o.o. w W. wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko pn. "budowa stacji bazowej telefonii cyfrowej nr [...]", zlokalizowanej na działce nr [...] w miejscowości N., gm. Alwernia. Organ stwierdził, że działka, na której planowana jest inwestycja, znajduje się na obszarze przeznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obowiązującym dla Gminy Alwernia pod zieleń nieurządzoną o szczególnym znaczeniu przyrodniczym i lokalizacja przedmiotowej stacji telefonii nie jest możliwa na tym terenie ze względu na naruszenie ładu przestrzennego i degradację chronionego terenu. Od decyzji tej [...] sp. z o.o. wniosła odwołanie, lecz Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Kolegium nie podzieliło zasadności zarzutu, iż Burmistrz błędnie ustalił stan faktyczny sprawy i wadliwie zastosował prawo materialne. Teren planowanej inwestycji znajduje się w strefie oznaczonej na planie symbolem "J" – ochrona krajobrazu i przyrody, a plan ustala dla tej strefy ochronę ciągów ekologicznych. Ponadto fakt umieszczenia tego terenu w strefie przyrodniczo-czynnej "P" oznacza, że teren ten objęty jest zakazem lokalizacji nowych obiektów (§ 38 ust. 2 pkt 1 planu. Powyższą decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie [...] – sp. z o.o. w W.. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów art. 47 ust. 1 i art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska poprzez pominięcie ustaleń raportu w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i mylne uznanie, że inwestycja jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zarzuciła także naruszenie przepisów § 20 ust. 3 pkt 3 i § 50 ust. 1 pkt 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez niewłaściwe uznanie, że przepisy te wyłączają możliwość lokalizacji na przedmiotowej nieruchomości wnioskowanej stacji bazowej telefonii komórkowej. Skarżąca podniosła również zarzut obrazy w postępowaniu administracyjnym przepisów art. 9, 10 i 107 k.p.a. i wniosła o uchylenie zaskarżonej a także poprzedzającej ją decyzji administracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 9 stycznia 2008 r. skargę oddalił stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie naruszyła prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Sąd ustalił, że wnioskowane przedsięwzięcie polega na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej obejmującej żelbetową wieżę o wysokości 52 m z kilkunastoma zlokalizowanymi na niej antenami oraz kontener z urządzeniami zasilającymi, sterującymi i aparaturą nadawczą. Urządzenia te generują podczas eksploatacji hałas i energię w postaci pól elektromagnetycznych o znacznej częstotliwości. Zgodnie z przepisem art. 46 ustawy – Prawo ochrony środowiska realizacja takiego przedsięwzięcia może nastąpić wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Decyzja taka może być wydana po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że ze względu na fakt, iż przedmiotowa dz. ewid. [...] znajduje się w strefie oznaczonej symbolem "J", tj. "ochrona krajobrazu i przyrody" obejmującej m.in. obszary w granicach Tenczyńskiego Parku Krajobrazowego (§ 37 ust. 1 planu) oraz w strefie przyrodniczo-czynnej "P" obejmującej "obszary o wysokich walorach przyrodniczych oraz powiązań między nimi" (§ 38 ust. 1 planu), przy wykładni przepisu § 20 ust. 3 pkt 3 planu, który dopuszcza lokalizację urządzeń i sieci infrastruktury technicznej, do której należą również stacje bazowej telefonii cyfrowej, należy podkreślić, że teren, na którym ma być lokowane wnioskowane przedsięwzięcie znajduje się w obszarze o "szczególnym znaczeniu przyrodniczym", który pełni ważną rolę połączeń w systemie węzłów i korytarzy lęgowych". W związku z tym nie można przyjmować, że na tym terenie mogą być lokowane wszystkie urządzenia i sieci infrastruktury technicznej, tj. niezależnie od ich gabarytów, mocy, kształtu i ewentualnym wpływie na walory przyrodnicze i krajobrazowe. Przez wzgląd na powyższe należy stwierdzić, że organy I i II instancji zasadnie przyjęły, że wnioskowane przedsięwzięcie polegające na budowie wieży żelbetowej o wys. 52 m będzie kolidować z podstawowym przeznaczeniem terenu znajdującego się w obrębie Tenczyńskiego Parku Krajobrazowego o symbolu ZN. Także z zasad racjonalnego wnioskowania wynika, iż realizacja przeznaczenia dopuszczalnego nie może niweczyć możliwości realizacji podstawowego przeznaczenia terenu. Wojewódzki Sąd Administracyjny powołał się nadto na "raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko", z którego wynika, że przedmiotowa inwestycja jest znacznym przedsięwzięciem zarówno ze względu na jej gabaryty i moc, która może pogorszyć stan środowiska naturalnego i będzie wpływać na zmianę krajobrazu. Za nieuzasadnione uznał też Sąd podniesione w treści skargi zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Wymieniony wyrok zaskarżyła skargą kasacyjną [...] – Sp. z o.o. w W.. wyrokowi temu zarzuciła naruszenie prawa materialnego przez jego wadliwą wykładnię, to jest: – art. 47 ust. 1 i art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2006 r. poz. 129, poz. 902); – § 20 ust. 3 pkt 3 i § 50 ust. 1 pkt 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które to przepisy dopuszczają na terenie zieleni nieurządzonej lokalizację urządzeń i sieci infrastruktury technicznej oraz pozwalają zarówno na rozbudowę pojemności funkcjonujących central telefonicznych jak i budowę nowych sieci teletechnicznych; – § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2473), przez pominięcie ustaleń raportu. Nadto skarżąca zarzuciła naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., przez odmowę uznania naruszenia prawa, mimo iż w postępowaniu administracyjnym doszło do naruszenia art. 9, 10 i 107 k.p.a. Podnosząc te zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Skarżąca Spółka zarzuciła wadliwą wykładnię przepisów art. 47 ust. 1 i art. 56 ust. 1 ustawy – Prawo ochrony środowiska. Należy jednak zauważyć, że art. 47 wymienionej ustawy nie zawiera ustępów, lecz trzy punkty, w tym pierwszy zawierający podpunkty oznaczone literami a-c. Zarzut naruszenia art. 47 został więc nieprawidłowo sformułowany, gdyż – jak powszechnie przyjmuje się w orzecznictwie NSA – dla zachowania formy skargi kasacyjnej konieczne jest wskazanie, które przepisy ustawy – oznaczone numerem artykułu (paragrafu, ustępu itd.) – zostały naruszone. Warunek przytoczenia i uzasadnienia podstaw zaskarżenia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis prawa skarżący miał na uwadze podnosząc zarzut naruszenia prawa (p. postanowienia SN z 11 marca 1997 r. III CKN 13/97, OSNC 1997, nr 8, poz. 114 i z 7 kwietnia 1997 r. III CKN 29/97, OSNC 1997, nr 6-7, poz. 96). Wobec nieprecyzyjnego sformułowania zarzutu obrazy art. 47 w treści rozpoznawanej skargi kasacyjnej zarzut ten nie mógł być uwzględniony. Zarzut wadliwej wykładni art. 56 ust. 1 ustawy – Prawo ochrony środowiska jest nieuzasadniony. Jego treść nie budzi istotnych wątpliwości. Przepis ten stanowi, że właściwy organ wydaje decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Takie też znaczenie temu przepisowi nadał Sąd I instancji, czego konsekwencją było ustalenie zgodności postanowień planu z zamierzeniem inwestycyjnym skarżącej spółki. Sąd I instancji nie dopuścił się więc wadliwej wykładni omawianego przepisu. Podobnie należy ocenić także zarzut naruszenia § 2 ust. 1 pkt 7 wymienionego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. przez wadliwą wykładnię tego przepisu. Wynika z niego, iż sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają wymienione niżej rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Punkt 7 tego przepisu wymienia szczegółowo wskazane instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne. Przeprowadzona przez sąd I instancji prawidłowa wykładnia tego przepisu wskazuje, iż sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymagała także budowa przedmiotowej stacji bazowej telefonii cyfrowej. Sąd I instancji dokonał również prawidłowej wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wykładnia ta doprowadziła do trafnego wniosku, że zasadnicze przeznaczenie terenu planowanej inwestycji, to jest zieleń o szczególnym znaczeniu ekologicznym i przyrodniczym, wyklucza sytuowanie na nim kompleksu urządzeń stacji bazowej telefonii cyfrowej składającej się z żelbetowej wieży o wysokości 52 m z kilkunastoma antenami i kontenerem z urządzeniami. Plan zagospodarowania przestrzennego, mimo generalnego zezwolenia zarówno na lokalizację urządzeń i sieci infrastruktury technicznej, jak i rozbudowę i budowę sieci teletechnicznych, zabrania w miejscu planowanej inwestycji realizacji nowych obiektów kubaturowych (§ 20 ust. 4 pkt 1 i 3). Przeprowadzona przez WSA analiza postanowień § 20 ust. 3 planu wskazuje, iż celem ograniczeń wprowadzonych tym planem było wprowadzenie zakazu lokalizowania w miejscu planowanej inwestycji budowy nowych, dużych obiektów, które niweczyłyby możliwość realizacji podstawowego przeznaczenia terenu. Skarga kasacyjna nie podważa trafności tego wnioskowania. Zarzuty skargi kasacyjnej są więc nieuzasadnione. Dotyczy to także zarzutu procesowego. Sąd I instancji w końcowej części uzasadnienia wyroku przekonywująco wykazał, dlaczego uznał zarzuty procesowe skargi za nieuzasadnione. Skarga kasacyjna nie zakwestionowała trafności tych wywodów. W szczególności nie wykazała, by naruszenie przepisu art. 10 § 1 k.p.a. w jakikolwiek sposób wpłynęło na wynik postępowania. Dlatego na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.