II OSK 477/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędzia del. WSA Małgorzata Jarecka Protokolant starszy asystent sędziego Justyna Żurawska po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Gminy W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Wr 663/17 w sprawie ze skargi Wojewody Dolnośląskiego na uchwałę Rady Miejskiej Wałbrzycha z dnia 19 lutego 2015 r. nr IV /43/2015 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru ulic Bolesława Chrobrego - Kolejowej w Wałbrzychu w zakresie § 3 pkt 1 i 2, § 5 pkt 3, § 8 pkt 2 lit. a oraz lit. b we fragmencie: "U", § 8 pkt 3 lit. a oraz lit. b we fragmencie: "U", § 9 pkt 2 lit. a i b, § 13, § 14, § 15, § 16, § 17 uchwały, a także rysunku planu w zakresie terenów oznaczonych symbolami 1.MW/U, 2.MW/U, 3.MW/U, 4.MW/U, 5.MW/U, 1.U, 2.U, 3.U, 4.U oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 22 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Wr 663/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w sprawie ze skargi Wojewody Dolnośląskiego na uchwałę Rady Miejskiej Wałbrzycha z dnia 19 lutego 2015 r. nr IV/43/2015 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru ulic Bolesława Chrobrego-Kolejowej w Wałbrzychu w zakresie § 3 pkt 1 i 2, § 5 pkt 3, § 8 pkt 2 lit. a oraz lit. b we fragmencie: "U", § 8 pkt 3 lit. a oraz lit. b we fragmencie: "U", § 9 pkt 2 lit. a i b, § 13, § 14, § 15, § 16, § 17 uchwały, a także rysunku planu w zakresie terenów oznaczonych symbolami 1.MW/U, 2.MW/U, 3.MW/U, 4.MW/U, 5.MW/U, 1.U, 2.U, 3.U, 4.U w pkt I. stwierdził nieważność § 9 pkt 2 lit. a zaskarżonej uchwały, w pkt II. oddalił skargę w pozostałej części w zakresie nieobjętym wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2015 r. sygn. akt II SA/Wr 384/15 oraz w pkt III. zasądził od Gminy Miejskiej [...] na rzecz strony skarżącej kwotę 480 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrok ten został wydany w następującym, wskazanym przez Sąd pierwszej instancji, stanie sprawy: Wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2015 r. sygn. akt II SA/Wr 384/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uwzględniając częściowo skargę organu nadzoru na fragmenty zaskarżonej uchwały stwierdził nieważność § 13 pkt 1 lit. b tiret trzecie, § 14 pkt 1 lit. b tiret trzecie, § 15 pkt 1 lit. b tiret trzecie, § 16 pkt 1 lit. b tiret trzecie, § 17 pkt 1 lit. b tiret trzecie i § 18 pkt 1 lit. b tiret czwarte planu miejscowego (pkt ), a w pozostałej części skargę oddalił (pkt II). Jak wynika z treści skargi, ta pozostała część obejmuje § 3 pkt 1 i 2, § 5 pkt 3, § 8 pkt 2 lit. a oraz lit. b we fragmencie "U", § 8 pkt 3 lit. a oraz lit. b we fragmencie "U", § 9 pkt 2 lit. a i b, § 13, § 14, § 16 i § 17, a ponadto rysunek planu w zakresie terenów oznaczonych symbolami 1. MW/U, 2. MW/U, 3. MW/U, 4. MW/U, 5. MW/U, 1.U, 2.U, 3.U i 4.U, Według treści żądania i uzasadnienia skargi, uchwała w tej części podjęta została z istotnym naruszeniem art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., poz. 647) w zw. z art. 12a ust. 2 ustawy o drogach publicznych (Dz.U. z 2013 r., poz. 260 – brzmienie obowiązujące na dzień podjęcia uchwały). Wyrokiem z dnia 7 lipca 2017 r. sygn. akt II OSK 2828/15 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił powyższy wyrok w punkcie II i przekazał sprawę Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Sąd ten nie orzekł w zakresie żądanych przez pełnomocnika skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego i pominął tę kwestię w uzasadnieniu, zaś pełnomocnik nie wniósł o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny przedstawił następują wiążącą (art. 190 p.p.s.a.) wykładnię prawa: "Zasadne są przede wszystkim zarzuty dokonania przez Sąd I instancji błędnej wykładni art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 12a ust. 2 ustawy o drogach publicznych. Przepis art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lipca 2014r. stanowi, iż w planie miejscowym określa się obowiązkowo m.in. minimalną liczbę miejsc do parkowania w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich realizacji. (...) Zgodnie z brzmieniem art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym sprzed nowelizacji, w planie miejscowym określało się jedynie obowiązkowo minimalną liczbę miejsc do parkowania i sposób ich realizacji. (...) Z wykładni językowej art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że skoro organ planistyczny ma obowiązek określić minimalną liczbę miejsc do parkowania i "w tym" miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową, to nie jest wystarczające samo dopuszczenie w planie możliwości realizacji takich miejsc, lecz konieczne jest określenie w planie również minimalnej "liczby tych miejsc (podanie wskaźników pozwalających na jej ustalenie)". W innym miejscu sąd odwoławczy podkreślił, że "zatem to do obowiązków gminy należy również określenie w planie minimalnej liczby miejsc do parkowania pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową. Gmina powinna określić liczbę tych miejsc (podać wskaźniki umożliwiające jej ustalenie), jest również uprawniona do różnicowania ich liczby w zależności od przeznaczenia obiektów, przy których miejsca te mają się znaleźć". Sąd odwoławczy wskazał ponadto, że "ustalenia planu nie mogą więc naruszać art. 12a ustawy o drogach publicznych, jeżeli chodzi o minimalną liczbę miejsc postojowych dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową na terenach wskazanych w tym przepisie, gmina w planie może jednak wskazać większą liczbę tych miejsc, dostosowując ją do przeznaczenia terenu i innych przyjętych rozwiązań planistycznych. Gmina ma ponadto dowolność w ustaleniu liczby miejsc postojowych dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową na terenach, na których nie mają zastosowania przepisy ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Gmina ma więc przyznany szeroki zakres władztwa planistycznego w tym zakresie, zatem nie można przyjąć, że są to kompetencje organów architektoniczno-budowlanych na etapie wydawania pozwolenia na budowę". Podsumowując swoje wywody, jak zaznaczono, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że dokonana błędna wykładnia wskazanych przepisów wywołała bezpodstawne zaniechanie zastosowania art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz wskazał, przy ponownym rozpoznaniu przedmiotowej sprawy należy ocenić zgodność § 9 pkt 2 lit. a zaskarżonej uchwały z przedstawioną wykładnią art. 15 ust. 2 pkt 6 ww. ustawy oraz odnieść się do żądania organu nadzoru stwierdzenia nieważności w podanym zakresie. Ponadto dodał, że należy ocenić, czy istnieje konieczność wyeliminowania tych przepisów i odpowiadających im części graficznych planu. Pismem z dnia 22 listopada 2017 r. Wojewoda Dolnośląski podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o przyznanie kosztów postępowania wg norm przepisanych w dwóch pierwszych instancjach i instancji kasacyjnej. Zaś na rozprawie w dniu 22 listopada 2017 r. Gmina Miejska [...] wniosła o oddalenie skargi w całości. Rozpoznając sprawę po raz kolejny, Sąd pierwszej instancji uznał, że skarga zasługiwała na uwzględnienie w części wyszczególnionej w sentencji wyroku, zaś w pozostałej części podlegała oddaleniu. Podstawę prawną wyroku stanowiły przepisy art. 190 p.p.s.a, art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 147 § 1 p.p.s.a. oraz art. 151 tej ustawy. W uzasadnieniu Sąd przytoczył brzmienie § 9 pkt 2 lit. a i b miejscowego planu, a następnie wskazał na § 3 tego planu oraz art. 12a ustawy o drogach publicznych i § 18 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422). Dalej wyjaśnił, że jawnie sprzeczne z tą wykładnią jest podtrzymanie w piśmie procesowym przez organ dotychczasowego stanowiska, co może mieć również znaczenie w przyszłości (art. 190 zd. 2 p.p.s.a.). Z faktu oparcia wyroku odwoławczego na art. 185 § 1 p.p.s.a. i pominięcia art. 188 p.p.s.a. nie należy wysnuwać wniosków przedstawionych przez organ. Dokonana dopiero obecnie, a więc spóźniona analiza obecnego stanu terenów, także uzasadnia odmienne wnioski. O ile bowiem na terenach tych muszą zostać wyznaczone omawiane miejsca postojowe i niewykluczone, że w liczbie większej niż 1, to tym bardziej plan powinien zawierać precyzyjny sposób ustalenia ich liczby. W rzeczywistości więc, zdaniem Sądu, Sąd odwoławczy jedynie zlecił tut. Sądowi stwierdzenie nieważności zaskarżonego fragmentu § 9 planu miejscowego, co też nastąpiło w niniejszym wyroku na podstawie art. 190 p.p.s.a., art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 147 § 1 p.p.s.a. Zdaniem Sądu pierwszej instancji niewątpliwie organ na skutek przedmiotowego wyroku powinien uzupełnić zaskarżoną uchwałę o obowiązkowy składnik planu miejscowego, o którym była mowa, czyli zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym rozumianym w sposób określony według wiążącej wykładni zawartej w wyroku sądu odwoławczego określić minimalną liczbę miejsc do parkowania. Pozostałe zaskarżone ustalenia planu miejscowego zostały ocenione przez organ nadzoru jako wadliwe z tego jedynie powodu, że stanowiący ich dopełnienie zaskarżony fragment § 9 planu miejscowego podlegał stwierdzeniu nieważności, wskutek czego ustalenia te nie zawierały już wymaganego ustawowo elementu, a w konsekwencji za nieważne uznać należało wszelkie przepisy uchwały dotyczące wskazanych terenów. W ocenie Sądu spodziewane uzupełnienie uchwały w omawianym zakresie doprowadzi do jej pełnej zgodności z prawem w całości. Przejściowy brak wymaganej regulacji nie ma istotnego znaczenia w świetle przedstawionego przez organ stanu faktycznego, zaś zapewnienie odpowiedniej liczby miejsc postojowych nastąpi w oparciu o omówione powyżej przepisy ustawowe i wykonawcze. Z tego względu Sąd pierwszej instancji w pozostałej części oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., formułując przy tym rozstrzygnięcie uwzględniające uprzednie prawomocne stwierdzenie nieważności części tych przepisów. O kosztach postępowania w zakresie kosztów zastępstwa procesowego orzeczono zgodnie z art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. przy wzięciu pod rozwagę, że skarżący nie działał przez zawodowego pełnomocnika przed wydaniem uchylonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz nie domagał się w Naczelnym Sądzie Administracyjnym rozstrzygnięcia zgodnego z art. 209 i art. 203 pkt 1 p.p.s.a., zatem Sąd nie mógł w tym zakresie przyznać skarżącemu zwrotu tych kosztów. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła Gmina Miejska [...], zaskarżając punkt I i III orzeczenia. Przedmiotowemu wyrokowi zarzucono naruszenie: 1/ prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 12a ust. 1 ustawy o drogach publicznych poprzez przyjęcie, że wykładnia art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nakazuje, w każdym przypadku, osobne ustalenie w miejscowym planie liczby miejsc parkingowych dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową, a art. 12a ust. 1 ustawy o drogach publicznych nie znajduje tutaj zastosowania, kiedy to prawidłowa wykładnia tego przepisu i użytego przez ustawodawcę sformułowania "w tym", przy uwzględnieniu art. 12a ust. 1 ustawy o drogach publicznych, nie nakazuje, w ramach miejsc parkingowych, odrębnego określenia liczby miejsc dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową, o ile ustalenie liczby tych miejsc jest możliwe na podstawie wskaźników, w tym wynikających z przepisów odrębnych – tutaj art. 12 ust. 1 ustawy o drogach publicznych; 2/ przepisów postępowania, tj. art. 190 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 lipca 2017 r. jedynie zlecił tut. Sądowi stwierdzenie nieważności zaskarżonego fragmentu § 9 uchwały, kiedy to uzasadniając ww. wyrok Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązał Sąd pierwszej instancji do dokonania oceny, czy przepis § 9 pkt 2 lit. a zaskarzonej uchwały jest zgodny z wykładnią art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przedstawioną przez Naczelny Sąd Administracyjny, uwzględniając ewentualne zastosowanie art. 12a ust. 1 ustawy o drogach publicznych, o ile przepis ten znajduje zastosowanie w okolicznościach tego konkretnego planu; Jednocześnie skarżąca Gmina Miejska [...] wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie punktu I i III poprzez oddalenie skargi, a w przypadku nieuwzględnienia ww. wniosku – o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonym zakresie i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie i zasądzenie od Wojewody na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego za I i II instancję. W uzasadnieniu zawarto argumenty na poparcie ww. podstaw kasacyjnych. Na rozprawie w dniu 24 lipca 2018 r. Gmina podtrzymała wywiedzioną skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, zatem niniejszą sprawę należało rozpoznać w granicach zakreślonych podniesionymi w złożonej skardze kasacyjnej zarzutami. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Przystępując do wyjaśnienia przesłanek nieuwzględnienia wniesionego w tej sprawie przez Gminę Miejską [...] środka odwoławczego zaznaczyć należy, iż zaskarżonym wyrokiem Sąd pierwszej instancji stwierdził nieważność § 9 pkt 2 lit. a uchwały Rady Miejskiej Wałbrzycha z dnia 19 lutego 2015 r. nr IV/43/2015 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru ulic Bolesława Chrobrego-Kolejowej w Wałbrzychu (pkt I), oddalił skargę w pozostałym zakresie, nieobjętym wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2015 r. (pkt II) oraz zasądził od Gminy na rzecz skarżącego organu nadzoru koszty postępowania (pkt III). U podstaw orzeczenia zawartego w punkcie pierwszym stanęło przekonanie Sądu, iż art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustanawia wymóg ustalenia w miejscowym planie minimalnej liczy miejsc do parkowania, w tym również i wymóg ustalenia liczby miejsc przeznaczonych na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową. Zaś § 9 pkt 2 lit. a miejscowego planu nie precyzuje wskaźnika czy proporcji pozwalających na niewątpliwe ustalenie tych miejsc. Skarga kasacyjna, zaskarżając ww. wyrok w punkcie pierwszym (stwierdzenie nieważności § 9 pkt 2 lit. a uchwały) i trzecim (koszty postępowania), zarzuciła Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 12a ust. 1 ustawy o drogach publicznych poprzez ich niewłaściwą wykładnię, a w konsekwencji wadliwe zastosowanie. Zdaniem Gminy Sąd wadliwie przyjął, że ww. przepis ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nakazuje w każdym wypadku osobne ustalenie w miejscowym planie liczby miejsc parkingowych dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową, w sytuacji gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisu przy uwzględnieniu art. 12a ust. 1 ustawy o drogach publicznych, nie nakazuje, w ramach miejsc parkingowych, odrębnego określenia liczby miejsc dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową, o ile ustalenie liczby tych miejsc jest możliwe na podstawie wskaźników, w tym wynikających z przepisów odrębnych – tutaj: art. 12 ust. 1 ustawy o drogach publicznych A zatem spór w sprawie sprowadza się do tego, czy Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej wykładni przepisów art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 12a ust. 2 ustawy o drogach publicznych, bowiem w tym przepisie ustawy o drogach publicznych oznaczono wskaźniki pozwalające ustalić minimalną liczbę miejsc postojowych dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową. Od tego bowiem zależy trafność rozstrzygnięcia tego Sądu w zakresie stwierdzenia nieważności § 9 pkt 2 lit. a miejscowego planu, który nie zawiera ustaleń w zakresie minimalnej liczby miejsc przeznaczonych na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową, a jedynie w ramach minimalnej liczby miejsc przeznaczonych na parkowanie pojazdów dopuszcza możliwość realizacji miejsc przeznaczonych na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową. W pierwszej kolejności przypomnieć trzeba, że kontrolowany w tej sprawie wyrok Sądu pierwszej instancji zapadł na skutek uchylenia przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 lipca 2017 r. sygn. akt II OSK 2828/15 orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 sierpnia 2015 r. sygn. akt II SA/Wr 384/15 w zakresie jego punktu II, którym to wyrokiem w punkcie pierwszym stwierdzono nieważność § 13 pkt 1 lit. b tiret trzecie, § 14 pkt 1 lit. b tiret trzecie, § 15 pkt 1 lit. b tiret trzecie, § 16 pkt 1 lit. b tiret trzecie, § 17 pkt 1 lit. b tiret trzecie, § 18 pkt 1 lit. b tiret czwarte zaskarżonej uchwały, a w punkcie drugim w pozostałej części skargę oddalono. W wydanym orzeczeniu Naczelny Sąd Administracyjny za zasadne uznał zarzuty naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 12a ustawy o drogach publicznych. Dokonał przy tym wykładni ww. przepisów, konkludując, że "rada gminy ma obowiązek ustalić w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie tylko minimalną liczbę ogólną miejsc do parkowania, lecz również minimalną liczbę miejsc przeznaczonych na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową (art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym)". Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił przy tym, że "z wykładni językowej art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że skoro organ planistyczny ma obowiązek określić minimalną liczbę miejsc do parkowania i "w tym" miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową, to nie jest wystarczające samo dopuszczenie w planie możliwości realizacji takich miejsc, lecz konieczne jest określenie w planie również minimalnej liczby tych miejsc (podanie wskaźników pozwalających na jej ustalenie)". Mając na uwadze powyższe stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, sformułowane w sposób bardzo precyzyjny i niepozostawiający możliwości jakiejkolwiek innej interpretacji wskazywanych w nim norm prawa materialnego stwierdzić trzeba, że Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej wykładni ww. przepisów prawa. Niewątpliwie bowiem przyjęta przez Sąd pierwszej instancji wykładnia art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 12a ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, jest zgodna z wykładnią ww. przepisów dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 lipca 2017 r., którą to wykładnią Sąd pierwszej instancji, stosownie do normy art. 190 p.p.s.a., był związany. Przepis ten stanowi, że sąd któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Norma ta (w zdaniu drugim) zakazuje oparcia skargi kasacyjnej na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zatem przepis art. 190 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić wykładni prawa dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w jego wcześniejszym orzeczeniu, gdyż są nimi związane. Nieprzestrzeganie tego przepisu w istocie podważałoby obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji i prowadziło do niespójności działania systemu władzy publicznej. W ocenie Sądu odwoławczego, analiza uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 2017 r. nie pozwala na przyjęcie zaprezentowanego przez Gminę Miejską [...] stanowiska wskazującego na brak potrzeby doprecyzowania w miejscowym planie minimalnej liczby miejsc przeznaczonych do parkowania pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową, a zatem, że wystarczająca jest minimalna ogólna liczba miejsc do parkowania. Zdaniem skarżącej kasacyjnie Gminy przeprowadzona szczegółowa analiza uregulowań spornego miejscowego planu pod kątem tzw. chłonności terenowej (pismo procesowe z dnia 14 listopada 2017 r.) miała na celu sprawdzenie czy w przypadku terenów objętych planem, a oznaczonych symbolem "U" albo "MW/U", istnieje możliwość odstąpienia od obowiązku wyznaczenia stanowiska postojowego dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową, a skoro ustalono, że do wszystkich terenów objętych ustaleniami tego planu art. 12a ustawy o drogach publicznych ma zastosowanie, to pozwala to w ocenie skarżącej kasacyjnie Gminy na stwierdzenie, że na podstawie regulacji skarżonego planu, przy uwzględnieniu wskaźników z art. 12a ustawy o drogach publicznych jest możliwe ustalenie minimalnej liczby miejsc postojowych dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową. Jednakże, jak już wyżej wskazano, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 lipca 2017 r. wyraźnie wyjaśnił, że do obowiązków gminy należy również określenie w planie minimalnej liczby miejsc do parkowania pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową. Wskazał także, że "gmina powinna określić liczbę tych miejsc (podać wskaźniki umożliwiające jej ustalenie), jest również uprawniona do różnicowania ich liczby w zależności od przeznaczenia obiektów, przy których miejsca te mają się znaleźć". Powyższe nie pozostawia wątpliwości co do treści wypowiedzi Naczelnego Sądu Administracyjnego, a zatem dokonana przez Gminę interpretacja omawianego orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego i wyprowadzone wnioski, w żadnym razie nie mogły zostać przez skład orzekający w tej sprawie podzielone. Tym samym zarzut sformułowany w punkcie 1 petitum skargi kasacyjnej nie mógł skutkować podważeniem trafności rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji zawartego w punkcie I sentencji zaskarżonego wyroku. W kontekście powyższego również i zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 190 p.p.s.a. nie mógł zostać uznany za usprawiedliwiony. Niewątpliwie bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 lipca 2017 r. dokonał wiążącej wykładni normy art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 12a ust. 2 ustawy o drogach publicznych oraz nakazał Sądowi ponownie rozpoznającemu sprawę dokonanie oceny, czy przepis § 9 pkt 2 lit. a zaskarżonej uchwały jest zgodny z przedstawioną wykładnią art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co trafnie zauważyła skarżąca kasacyjnie Gmina. Jednakże ze wskazań co do dalszego postępowania, sformułowanych w wyroku z dnia 7 lipca 2017 r., Sąd pierwszej instancji się wywiązał. Dokonał bowiem oceny o której mowa w treści ww. wyroku, a jej rezultatem było stwierdzenie nieważności § 9 pkt 2 lit. a zaskarżonej uchwały. A to, że Sąd ten w treści uzasadnienia użył sformułowania, iż "(...) sąd odwoławczy jedynie zlecił tut. Sądowi stwierdzenie nieważności zaskarżonego fragmentu § 9 p.m. (...)", w żaden sposób nie świadczy o naruszeniu ww. przepisu art. 190 p.p.s.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe stwierdzić trzeba, że wywiedziona w tej sprawie skarga kasacyjna nie podważyła trafności zaskarżonego rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. Tym samym brak jest podstaw do uznania, że Sąd pierwszej instancji naruszył prawo stosując konstrukcję prawną z art. 147 § 1 p.p.s.a. wobec § 9 pkt 2 lit. a zaskarżonej uchwały. Reasumując, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, żaden z podniesionych przez skarżącą kasacyjnie Gminę zarzutów nie zasługiwał na uwzględnienie, co skutkowało oddaleniem wywiedzionej skargi kasacyjnej na podstawie art. 184 p.p.s.a. Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji.