II OSK 501/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Siegień Sędziowie: Sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędzia del. WSA Jan Szuma (spr.) po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 sierpnia 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 1012/21 w sprawie ze skargi T. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] marca 2021 r., znak [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. zasądza od T. W. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 11 sierpnia 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 1012/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi T. W. , uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (zwanego dalej "Kolegium") z dnia [...] marca 2021 r., znak [...] oraz utrzymaną przez nią w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] listopada 2020 r., nr [...] wydane w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla działek [...] i [...] położonych w obrębie geodezyjnym [...] Gminna, gmina [...], dla inwestycji polegającej na budowie budynku wielofunkcyjnego wolnostojącego część handlowa - handel detaliczny (artykuły do wykończenia i wyposażenia wnętrz), część magazynowa (magazynowanie mebli, akcesoriów meblowych, artykułów do wykończenia i wyposażenia wnętrz), cześć produkcyjna - produkcja nieuciążliwa dla środowiska (drobna produkcja elementów z płyty meblowej, drewna, związana z montażem na bazie półfabrykatów i półproduktów ) oraz infrastruktury technicznej. Sąd pierwszej instancji przedstawił szczegółowo podstawy prawne ustalania warunków zabudowy wynikające z ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (na datę zaskarżonej decyzji Dz. U. z 2020 r. poz. 293 z późn. zm., dalej "u.p.z.p.") oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu miejscowego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588, dalej "r.MI"). Zaznaczył przy tym, że z tego drugiego aktu prawnego wynika zasada, iż parametry zabudowy objętej decyzją o warunkach zabudowy ustala się w oparciu o średnie wartości występujące w obszarze analizowanym. Wyjątkowo, możliwe jest odstępstwo od tej reguły, które uzasadnione powinno być wynikami sporządzonej w sprawie analizy urbanistycznoarchitektonicznej (por. np. § 4 ust. 4, § 5 ust. 2, § 6 ust. 2, 7 ust. 4 r.MI). Sąd wywodził, że taki stan prawny nie oznacza jednakże, że parametry inwestycji dla której ustalane są warunki zabudowy, mogą być określane przez odniesienie ich zawsze do wartości najwyższych (maksymalnych) występujących w obszarze analizowanym. Odstępstwo bowiem od parametrów średnich powinno wynikać (to jest - być uzasadnione) z przekonujących przesłanek zawartych w analizie urbanistyczno-architektonicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wywodził, że naczelnym celem planowania przestrzennego jest uwzględnianie wymagań ładu przestrzennego (art. 1 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.), a nieuprawnione jest takie postępowanie organów, które w decyzji o warunkach zabudowy określa parametry inwestycji poprzez dowolne nawiązywanie do wartości zbliżonych do najwyższych w obszarze analizowanym, bez jednoczesnego wykazania, że taki zabieg jest w realiach sprawy usprawiedliwiony okolicznościami odnoszącymi się do zachowania ładu przestrzennego. Przenosząc powyższe na okoliczności sprawy Sąd pierwszej instancji stwierdził, że decyzje jak i znajdująca się w aktach analiza urbanistyczna nie uzasadniają wystarczająco określenia parametrów planowanej inwestycji na podstawie § 4-8 r.MI. Wskazał, że w przypadku prawie wszystkich parametrów zabudowy doszło do ich określenia na zasadzie odstępstwa od ogólnych zasad. To z kolei wymagało rzetelnej analizy, z której w sposób nie budzący wątpliwości wynikać mogła dopuszczalność ustalenia takiego, a nie innego parametru zabudowy. Przechodząc dalej Sąd uznał, że obszar analizowany został wyznaczony prawidłowo, zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 r.MI. W odniesieniu natomiast do poszczególnych parametrów i wskaźników zabudowy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że naruszono zasady wyznaczania linii zabudowy określone w § 4 r.MI. W sporządzonej analizie urbanistycznej wskazano jedynie, że przyjęta odległość 10 m jest przedłużeniem linii zabudowy na sąsiedniej działce [...]. Nie wskazano natomiast jaka jest linia zabudowy na działce z drugiej strony i tym samym uniemożliwiono dokonanie oceny prawidłowości przyjętej wielkości. W szczególności nie wskazano czy jest to kontynuacja linii zabudowy na sąsiednich działkach i czy wobec istniejącego uskoku jest linią bardziej odległą od pasa drogowego (§ 4 ust. 3 r.MI), czy też jest linią indywidualnie wyznaczoną (§ 4 ust. 4 r.MI).. Zarazem Sąd dodał, że ta ostatnia sytuacja nie może mieć miejsca, bowiem analiza urbanistyczna nie zawiera w tym zakresie żadnego szczególnego uzasadnienia. Odnosząc się do wskaźnika wielkości zabudowy Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że w analizie parametr ten określono w przedziale 2.25 % - 61,97 %, gdzie średnia wynosi 21,85 %. Przyjmując dopuszczalną wielkość 40 % analiza urbanistyczna wyjaśnia powody takiego rozstrzygnięcia. Sąd stwierdził, że w zasadzie przedstawioną w tym zakresie argumentację można byłoby uznać za wystarczającą, jednakże wadliwie odnoszono ją do średniego wskaźnika zabudowy o zbliżonym charakterze. Odnosząc się do szerokości elewacji frontowej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnił, że stosownie do § 6 ust. 1 i 2 r.MI szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy. Sąd kontynuował dalej, że zgodnie z analizą urbanistyczną przedłożoną do akt średnia szerokość elewacji frontowej w obszarze analizowanym wynosi 17,71 m. Natomiast parametr ten ustalono na 36 m wskazując, iż w obszarze analizowanym istnieje duża rozbieżność szerokości elewacji frontowych, co uzasadnia przyjęcie wielkości większej niż średnia. Zdaniem Sądu pierwszej instancji argumentacja taka nie uzasadnia dopuszczalności odstąpienia od średniej wartości występującej w obszarze analizowanym. Sąd dodał, że duże rozbieżności szerokości elewacji frontowych istniejących budynków w obszarze analizowanym nie mogą być podstawą określenia tego parametru w wymiarze przekraczającym dwukrotność średniej. Gdy chodzi o wartość wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej budynku (11,5 m) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ocenił, że w analizie urbanistycznej wielkość tę określono na 12 m. Średni wskaźnik analizowanej zabudowy na tym terenie wynosi 6,13 m. Jako powód odstąpienia od średniego wskaźnika wskazano, że wartość ta – choć przewyższa średnią z obszaru analizy – mieści się jednak w wartościach skrajnych tego parametru. Wyznaczenie takiej wysokości górnych krawędzi elewacji frontowej nawiązywać ma do zabudowy zlokalizowanej na działce [...] oraz działkach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] zlokalizowanych w bezpośrednim sąsiedztwie działek wnioskowanych. Wyznaczenie wysokości górnych krawędzi elewacji frontowej na tym poziomie ma pozwolić na realizację wnioskowanej inwestycji oraz nie zakłóci ładu przestrzennego na tym terenie. Sąd nie zgodził się z powyższym. Uznał, że uzasadnienie odstąpienia od średniego wskaźnika na rzecz prawie najwyższego istniejącego na analizowanym terenie nie jest wystarczające. Motywował to taką oto okolicznością, że wskazana zabudowa działek sąsiednich dotyczy w istocie dwóch obiektów, pominięto natomiast zabudowę na działce sąsiedniej i znajdującej się po przeciwnej stronie drogi wewnętrznej. Podsumowując powyższe Sąd pierwszej instancji stwierdził, że wyniki sporządzonej w sprawie analizy urbanistyczno-architektonicznej nie prezentują wystarczających racji nieodzownych do przyjęcia, iż wyznaczenie powyższych parametrów we wskazanej wartości nie naruszają zastanego ładu przestrzennego. Ustalenie odmiennych niż średnie (przedstawionych powyżej) parametrów inwestycji nie może być uznane za prawidłowe, jeżeli w treści analizy zostanie wskazana jedynie liczbowa wartość wyższego albo niższego od wartości średniej wskaźnika danego parametru istniejącej zabudowy w obszarze analizowanym, bez podania konkretnych i szczegółowych powodów (przyczyn) wprowadzenia w obszarze planowanej zabudowy odstępstwa od wskaźnika średniego. Zdaniem Sądu konieczne jest bowiem merytoryczne powiązanie powyższej wartości wskaźnika z takimi funkcjami lub cechami zagospodarowania i zabudowy w obszarze analizowanym lub jego fragmencie (na przykład z istniejącą zabudową na nieruchomościach sąsiednich), które uzasadniają odstępstwo od wartości średniej. Powiązanie to może polegać na wskazaniu określonych tendencji w zakresie dominującej lub uzupełniającej funkcji lub cech, wskaźników i parametrów kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu w obszarze analizowanym lub w jego fragmencie, które pozostają w związku z proponowaną wartością wskaźnika szerokości elewacji frontowej. Zdaniem Sądu pierwszej instancji treść uzasadnienia odstępstwa musi być ponadto na tyle szczegółowa, aby możliwe stało się skontrolowanie, czy odbiegająca od wartości średniej wyjątkowa wartość wskaźnika będzie powodować zachowanie ładu przestrzennourbanistycznego w obszarze analizowanym. Wypowiadając ten pogląd Sąd pierwszej instancji stwierdził, że sporządzona w sprawie analiza urbanistyczna nie odpowiada wymienionym wymogom, a w konsekwencji powtórzenie jej ustaleń w decyzji nie można uznać za prawidłowe. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyło Kolegium zarzucając naruszenie: 1. art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. zw. z § 3 ust. 1 r.MI poprzez uznanie, że "wyniki sporządzonej w sprawie analizy urbanistyczno-architektonicznej nie prezentują wystarczających racji nieodzownych do przyjęcia, iż wyznaczenie powyższych parametrów we wskazanej wartości nie narusza zastanego ładu przestrzennego", co doprowadziło do uchylenia decyzji wydanej w oparciu o dostatecznie zbadany obszar analizowany i nienaruszającej zasady dobrego sąsiedztwa; 2. § 4 ust. 4, § 5 ust. 2, § 6 ust. 2 i § 7 ust. 4 r.MI poprzez stwierdzenie, że nieprawidłowe jest ustalenie i uzasadnienie w analizie innych niż średnie parametry w oparciu o "liczbową wartość wyższego albo niższego od wartości średniej wskaźnika danego parametru innej zabudowy w obszarze analizowanym", podczas gdy wyznaczenie innej wielkości wskaźnika niż wielkość średnia w obszarze analizowanym powinno "wynikać z analizy". 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (na datę zaskarżonego wyroku tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej "P.p.s.a."), poprzez błędne przyjęcie, że należało uchylić decyzje obu instancji, podczas gdy skarga powinna podlegać oddaleniu (art. 151 P.p.s.a.); 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 K.p.a. poprzez błędne uznanie, iż nie podjęto wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz do jej załatwienia, co miało skutkować nieprawidłowo sporządzoną analizą. Wskazując na powyższe skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi (względnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie) oraz zwrócił się o zasądzenie od strony skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy. W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a. (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 259 z późn. zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpatrywanej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania sądowego określone w art. 183 § 2 pkt 1-6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej. Na wstępie Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że ma świadomość, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylając zaskarżoną decyzję (i poprzedzającą ją decyzję Wójta) kierował się troską o ochronę ładu przestrzennego i przeto wymagał od organu starannego uzasadnienia przyjętych w decyzji wskaźników i parametrów planowanej zabudowy, zwłaszcza, że te charakteryzowały się odstępstwami od reguł wyjściowych określonych w przepisach r.MI. Naczelny Sąd Administracyjny nie deprecjonując takiego podejścia Sądu pierwszej instancji co do zasady, nie zgadza się, że działanie organów – konkretnie w tej sprawie – należy oceniać tak dalece krytycznie, jak uczyniono to w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Rozpoznając zarzuty skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny odniesie się do nich łącznie. W istocie Kolegium zarzuca Sądowi pierwszej instancji niezasadne uwzględnienie skargi (zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a.) poprzez uznanie, że z materiału dowodowego (zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 K.p.a.), a konkretnie z analizy urbanistycznej (zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. zw. z § 3 ust. 1 r.MI), nie wynikają wystarczające dane do ustalenia sprecyzowanych w wyroku wskaźników i parametrów zabudowy. Należy zatem skoncentrować się na zarzucie opisanym wyżej w punkcie 2. i ustalić, czy rzeczywiście treść analizy urbanistycznej utrwalonej w aktach nie pozwała – jak uznał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – na ustalenie wskaźników i parametrów zabudowy na zasadzie odstępstw od wartości wyjściowych – stosownie do § 4 ust. 4, § 5 ust. 2, § 6 ust. 2 i § 7 ust. 4 r.MI. Uprzedzając dalszy wywód podkreślić trzeba, że w aktach znajduje się oświadczenie, iż analizę urbanistyczną przygotował R. M. posiadający uprawnienia określone w art. 5 u.p.z.p. Jest to osoba spełniająca również wymogi do sporządzania projektów decyzji o warunkach zabudowy (art. 60 ust. 4 u.p.z.p.). Dodać w tym miejscu trzeba, że R. M. jest zarazem osobą upoważnioną do podpisania decyzji, a najpełniejsza wersja przygotowanej przez niego analizy datowana na 10 listopada 2020 r. została załączona do decyzji. Wedle znajdującej się w aktach analizy linię zabudowy wyznaczono na działkach inwestycyjnych [...] i [...] jako przedłużenie istniejącej linii zabudowy na działce [...] (od północy) i oznaczono ją na załączniku graficznym. Naczelny Sąd Administracyjny odnotowuje, na co zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji, że rzeczywiście w samej analizie nie odniesiono się do ustalenia dotyczącego linii zabudowy odnośnie zabudowy drugiej sąsiadującej działki (od południa). Gdy jednak przenalizuje się mapę będącą załącznikiem do decyzji, to bez najmniejszych wątpliwości można ustalić, że ściana frontowa budynku mieszkalnego na działce sąsiedniej [...] znajduje się (poza nieznacznym wykuszem) w bardzo zbliżonej linii zabudowy, z tym że jest minimalnie wysunięta bliżej drogi. Trudno więc mieć zastrzeżenia, co do wyznaczenia przez urbanistę linii zabudowy. Zgodnie z § 4 ust. 3 r.MI: "Jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego". Budynek na działce sąsiedniej względem działek inwestycyjnych - [...] - znajduje się w większej odległości od pasa drogowego, zatem prawidłowo względem frontu tego budynku linię tą wyznaczono. Co do kwestii powierzchni zabudowy, w analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wyjaśniono, że kształtuje się ona na poziomie o 2,25 % do 61,97 %, co pozwala wyliczyć średnią 21,85 %. Na działkach, na których zlokalizowane są budynki o funkcji handlowo-usługowo-biurowo-magazynowej, przemysłowej zagrodowej wskaźnik kształtuje się od 14,31% do 61,97%, ze średnią średnia 36,10 %. Autor analizy zaznaczył, że w decyzji wyznaczono wskaźnik powierzchni zabudowy równy 40% dla terenu działki objętej wnioskiem. Motywował to tym, że: "Wyznaczenie wskaźnika na tym poziomie pozwoli na realizację wnioskowanej inwestycji w zakresie określonym we wniosku oraz pozwoli nie zakłócić stanu ładu przestrzennego na tym terenie (na działkach zlokalizowanych w obszarze objętym analizą wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki budowlanej kształtuje się w sposób nierównomierny, w obszarze analizowanym występują działki, dla których wskaźnik zabudowy jest zbliżony a nawet wyższy od wyznaczonego). Ponadto w obszarze analizowanym występują działki zabudowane dużo większej powierzchni niż działki objęte wnioskiem. Co istotne wskaźnik powierzchni zabudowy na działce sąsiedniej nr [...] posiadającej dostęp z tej samej drogi wynosi około 48,8 % Wobec powyższego ustalenie wskaźnika tylko o 4 % powyżej średniej z obszaru analizy odzwierciedla sposób zainwestowania w tym obszarze oraz sposób kształtowania zabudowy na działkach sąsiednich. Wyliczenie metodą matematyczną średniego wskaźnika powierzchni zabudowy dla obszaru ww. działek w odniesieniu do powierzchni ewidencyjnej, spowodowałoby jedynie zniekształcenie obrazu możliwości kształtowania parametrów zabudowy na omawianym terenie. Wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki obejmuje zabudowę kubaturową zgodnie z zapisami normy PN-ISO 9836:1997". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przytoczył tylko fragment argumentów przedstawionych powyżej (nie wykluczone, że posłużył się poprzednią wersją analizy znajdującą się na k. 96-98 akt administracyjnych). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przeciwnie do poglądu Sądu pierwszej instancji, powody, dla których wskaźnik powierzchni zabudowy określono na poziomie 40 % - na zasadzie § 5 ust. 2 r.MI – uznać należy za dostatecznie i przekonująco umotywowane. Także ustalona szerokość elewacji frontowej została w analizie uzasadniona. Wskazano, że wynosi ona dla budynków w obszarze analizowanym od 1,6 m do 76,0 m, a średnia to 17,71 m, "przy czym budynków o funkcji handlowo-usługowo-biurowo-magazynowej, przemysłowej i zagrodowej w analizowanym obszarze kształtuje się od 1,6 m do 76,0 m (średnia 23,73 m)". Autor analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wywodził, że zgodnie z § 6 r.MI "szerokość elewacji frontowej, znajdującą się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20 %. Ze względu na duże rozbieżności szerokości elewacji frontowej budynków na działkach w obszarze analizowanym wynoszące nawet 74,4 dopuszczono wyznaczenie szerokości zabudowy wyższej niż średnia, lecz mieszczącej się w przedziale wartości skrajnych na terenie analizowanym. W decyzji wyznaczono szerokość zabudowy równą 36,0 m z tolerancją +/-20% (od 28,8 m do 43,2 m) dla projektowanego budynku". Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższe argumenty są wystarczające dla określenia indywidualnej szerokości elewacji frontowej dla projektowanej zabudowy – na podstawie § 6 ust. 2 r.MI. Wprawdzie autor analizy urbanistycznej swej argumentacji nie rozwinął szeroko, to jednak warto zwrócić uwagę na charakterystykę zabudowy otaczającej inwestycję. Działki [...] i [...] od południa i wschodu są co prawda otoczone zabudową mieszkalną, jednak od zachodu i północy sąsiadują z odpowiadającą jej gabarytami, wskaźnikami i parametrami zabudową handlową, usługową i magazynową, gdzie szerokość elewacji frontowej kształtuje się na poziomie między 25, a 76 m. Wszystkie te dane, które wynikają z tekstu, tabel i rysunku analizy urbanistycznej pozwalają przyjąć, że wskaźnik szerokości elewacji frontowej dla projektowanej zabudowy nie został wyznaczony arbitralnie i znajduje uzasadnienie w danych zabudowy zastanej, zwłaszcza, że jest ona ukształtowana w taki sposób, jak opisał to autor analizy. Nie budzi wątpliwości też określenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej. W analizie urbanistycznej wskazano, że dla budynków w obszarze analizowanym wynosi ona od 3,0 m do 12,0 m, a średnia to 6,13 m do okapu lub gzymsu, przy czym dla budynków o funkcji handlowo-usługowo-biurowo-magazynowej, przemysłowej ogrodowej - od 3,0 m do 12,0 m (średnia 8,0 m) do okapu lub gzymsu. Autor analizy wywodził dalej: "W obszarze analizowanym nie jest wytworzona ciągła i jednolita pierzeja, która wymagałaby precyzyjnego ustalenia parametru. Określono zatem jedynie górną (dopuszczalną) wartość wysokości ścianki na podstawie wartości tego parametru na działkach w obszarze analizowanym maksymalnie do 12,0 m dla projektowanego budynku. Wartość ta, choć przewyższa średnią z obszaru analizy, mieści się jednak w wartościach skrajnych tego parametru. Wyznaczenie takiej wysokości górnych krawędzi elewacji frontowej nawiązuje do zabudowy zlokalizowanej na działce nr ew. [...] oraz działkach nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] zlokalizowanych w bezpośrednim sąsiedztwie działek wnioskowanych. Wyznaczenie wysokości górnych krawędzi elewacji frontowej na tym poziomie pozwoli na realizację wnioskowanej inwestycji oraz nie zakłóci ładu przestrzennego na tym terenie". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawione uzasadnienie jest wystarczające. Autor analizy dopuścił indywidualne wyznaczenie górnej krawędzi elewacji frontowej i rzeczowo umotywował przyjętą wartość. Spełnia to wymogi z § 7 ust. 4 r.MI. Mając to wszystko na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał przedstawione zarzuty skargi kasacyjnej za usprawiedliwione i w punkcie 1. sentencji wyroku na podstawie art. 188 w zw. z art. 151 P.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i o oddaleniu skargi. W tym miejscu Naczelny Sąd Administracyjny zaznacza, że – rozpoznając skargę T. W. (w trybie wyżej przywołanego art. 188 P.p.s.a.) – wziął rzecz jasna pod uwagę podniesione w niej zarzuty. Naczelny Sąd Administracyjny, podobnie jak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, nie miał wątpliwości, co do tego, że w sprawie prawidłowo wyznaczono obszar analizowany, uwzględniając wymogi z § 3 ust. 1 i 2 r.MI. Stosowanie do tego, co opisano na poprzednich stronach niniejszego uzasadnienia, nie doszło także do wskazywanego przez skarżącego naruszenia art. 53 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z § 2 pkt 5 i § 3 ust. 2 r.MI "przez niedostateczne udokumentowanie warunków i wymagań kształtowania ładu przestrzennego". Złożona do akt analiza urbanistyczna jest obszerna i rzetelna, a ustalenia co do istotnych wskaźników i parametrów zabudowy należycie umotywowano. Nie doszło wreszcie do naruszenia art. 53 ust. 4 w zw. z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. poprzez brak wszystkich niezbędnych uzgodnień. Projekt decyzji został uzgodniony w wymaganym prawem zakresie (zob. k. 28 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Wbrew twierdzeniu T. W. decyzja nie wymagała uzgodnienia z inspektorem sanitarnym. Do zakresu działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej w dziedzinie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego należy wprawdzie uzgadnianie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych, co wynika z art. 3 pkt 1a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2023 r. poz. 338). Wskazana tu ustrojowa (dotycząca administracji) norma nie oznacza jednak, że istnieje generalny obowiązek dokonywania takiego uzgodnienia w każdym przypadku ustalania warunków zabudowy. W niniejszej sprawie nie było podstaw do wymagania uzgodnienia projektu decyzji z organem inspekcji sanitarnej. O kosztach postępowania orzeczono w punkcie 2. sentencji wyroku na podstawie art. 203 pkt 2 P.p.s.a. Na zasądzone na rzecz organu koszty postepowania kasacyjnego złożyło się wynagrodzenie radcy prawnego w kwocie wynikającej z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 265 z późn. zm.) oraz wpis od skargi kasacyjnej wynoszący 250 zł (potwierdzenie wpłaty na k. 93 akt sądowych). Wyrok w niniejszej sprawie wydano na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 182 § 2 P.p.s.a.