II OSK 572/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Borkowska (spr.), Sędziowie NSA Jerzy Bujko, Tomasz Zbrojewski, Protokolant Mariusz Szufnara, po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 września 2004 r. sygn. akt 6 III SA 1072/03 w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcie pozwolenia na broń myśliwską 1. prostuje oczywistą omyłkę pisarską w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 września 2004 r. w ten sposób że w numerze decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2004 cyfrę 2000 zastępuje cyfra 2002 r. 2. oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 2 września 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2003 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, co następuje. Decyzją z dnia [...] lutego 2003 r. Komendant Wojewódzki Policji w Poznaniu cofnął M. M. pozwolenie na posiadanie broni myśliwskiej, uznając, iż zachowaniem swoim wyczerpał on przesłanki, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2–6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. M. M. wyrokiem Sądu Rejonowego w S z dnia 4 grudnia 2002 r. sygn. II K 699/02 został bowiem skazany za czyn z art. 279 § 1 kk w związku z art. 13 § 1 kk na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie zawieszono na okres 4 lat. Fakt, że M. M. działał umyślnie usiłując dokonać kradzieży samochodu "jednoznacznie wskazuje (...), że istnieje uzasadniona obawa, iż może on użyć broni w celach sprzecznych z interesem porządku publicznego". Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Komendanta Głównego Policji, który dodatkowo zauważył, że pozwolenie na broń może być cofnięte również osobom, które zostały skazane prawomocnym wyrokiem sądu za inne przestępstwa niż przestępstwa z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej; o ile organy policji uznają, że zachodzi uzasadniona obawa użycia posiadanej broni przeciwko bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. Zdaniem organów Policji osoby posiadające pozwolenie na broń powinny przestrzegać przepisów prawa i nie wchodzić z nimi w konflikt. Świadomie naruszając prawo skarżący wzbudził obawy użycia broni w celach sprzecznych z interesem porządku publicznego. W złożonej od powyższej decyzji skardze do sądu zarzucono organom naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Oddalając ww. skargę Sąd powołując się na brzmienie art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy podzielił stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, że na osobach posiadających pozwolenie na broń spoczywa szczególny obowiązek unikania wchodzenia w kolizje z prawem. Stwierdził też, że ocena materiału dowodowego dokonana przez organy nie nosi cech dowolności i nie przekroczyła dopuszczalnej granicy swobody interpretacji przepisów prawa. W złożonej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej M. M., zaskarżając ww. wyrok w całości zarzucił: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegającą na uznaniu za wystarczający fakt skazania skarżącego wyrokiem karnym za usiłowanie popełnienia przestępstwa z art. 279 § 1 kk do stwierdzenia, że istnieje uzasadniona obawa użycia przez skarżącego broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. 2. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść orzeczenie, tj.: – art. 233 § 1 kpc w zw. z art. 107 § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez brak wszechstronnego rozważenia zebranego materiału, – art. 7 kpa, poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy. W złożonej na skargę kasacyjną odpowiedzi Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że związany jest wskazanymi w niej podstawami i wnioskami. Z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania, sprowadzającą się do zaistnienia przesłanek określonych w § 2 art. 183 cyt. ustawy. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w tym przepisie przesłanek nie wystąpiła. Odnosząc się do podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów stwierdzić należy, iż nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia przez sąd art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Podnosząc przedstawiony wyżej zarzut wnoszący skargę kasacyjną wskazał, że wadliwa interpretacja przez Sąd tych przepisów sprowadza się do uznania, że fakt prawomocnego skazania skarżącego wyrokiem karnym za usiłowanie popełnienia przestępstwa opisanego w art. 279 § 1 kk jest wystarczający do przyjęcia, iż istnieje uzasadniona obawa użycia przez skarżącego broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zauważyć w związku z powyższym należy, że naruszenie prawa materialnego w postaci jego błędnej wykładni, polega na mylnym zrozumieniu, a więc wadliwej interpretacji normy prawnej wynikającej z przepisu objętego zarzutem naruszenia. Nieodzownym elementem uzasadnienia tej podstawy kasacyjnej winno zatem być wyraźne wskazanie nie tylko na czym polega wadliwa interpretacja dokonana przez sąd ale także wyjaśnienie jak – zdaniem wnoszącego skargę – dany przepis winien być rozumiany. Uzasadnienie skargi kasacyjnej pozbawione jest zupełnie tego rodzaju wskazań i wywodów i ogranicza się wyłącznie do negatywnej oceny zaprezentowanego przez sąd stanowiska w niniejszej sprawie. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika natomiast, iż w zasadzie skarżący kwestionuje dokonaną przez sąd ocenę materiału dowodowego, który jego zdaniem był niekompletny i nie wyjaśniał w dostateczny sposób wszystkich istotnych dla rozpoznania sprawy okoliczności. Tak sformułowany zarzut skargi kasacyjnej wymagał prawidłowego wskazania, w ramach drugiej z wymienionych w art. 174 Ppsa podstaw kasacyjnych – naruszenia przez sąd przepisów prawa procesowego, mającego wpływ na wynik sprawy. Zawarty w pkt 2 skargi kasacyjnej zarzut "naruszenia przepisów procedury" wymienia natomiast art. 233 kpc w związku z art. 107 § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a także art. 7 Kpa, które zostały przez sąd naruszone wobec "nie wyjaśnienia wszystkich istotnych w sprawie okoliczności" a także "brak wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego". W związku z powołaniem się w skardze na art. 233 kpc należy przypomnieć, że przepis ten ma zastosowanie w postępowaniu przed sądem administracyjnym jedynie wówczas gdy sąd ten z urzędu lub na wniosek stron przeprowadził dowody uzupełniające z dokumentów (art. 106 § 5 Ppsa). W niniejszej sprawie Sąd tego rodzaju dowodów nie przeprowadzał. Wskazany natomiast w skardze kasacyjnej art. 107 Ppsa stanowi, że "nieobecność stron lub ich pełnomocnika na rozprawie nie wstrzymuje rozpoznania sprawy" i nie zawiera paragrafu 5. Przypuszczać zatem należy, iż został w skardze kasacyjnej wymieniony omyłkowo. Nie mógł również zostać naruszony przez Sąd art. 7 Kpa. Od 1 stycznia 2004 r. postępowanie przed sądami administracyjnymi regulują przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi a nie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Ma to ten skutek, że podnosząc zarzut naruszenia przez sąd prawa procesowego skarżący winien wskazać stosowny przepis zawarty w obowiązującej ustawie o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tej sytuacji skoro zakwestionowane w skardze ustalenia i oceny sądu nie zostały skutecznie podważone należy przyjąć, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopuścił się ich wadliwej subsumcji. Uwzględniając powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na zasadzie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.