II OSK 575/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka Protokolant sekretarz sądowy Monika Czaplicka po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 730/19 w sprawie ze skargi J. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia18 stycznia 2019 r. nr ... w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od J. B. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 20 listopada 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 730/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.), oddalił skargę J. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia18 stycznia 2019 r. nr ... w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej. W skardze kasacyjnej J. B. zaskarżył powyższy wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1. naruszeniu prawa materialnego art.174 pkt 1 p.p.s.a., tj. art.15 ust. 1 pkt 6 lit a) ustawy o broni i amunicji z dnia 21 maja 1999 r. przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przesłanka skazania prawomocnym wyrokiem karnym może stanowić obligatoryjną, jedyną i wyłączną przesłankę do odmowy wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej do celu sportowego; 2. naruszeniu przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art.174 pkt 2 p.p.s.a. i art.145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., tj. art. 7 k.p.a., 75 § 1, 77 § 1 k.p.a., art. 81 k.p.a. przez oddalenie skargi i nieuchylenie decyzji administracyjnej naruszającej przepisy postępowania tj. opartej o postępowanie niewyjaśniające wszystkich okoliczności sprawy, w którym: - nie przeprowadzono postępowania dowodowego w zakresie niezbędnym dla prawidłowego określenia stanu faktycznego sprawy; nie podjęto przez organ czynności mających na celu uzyskanie innych informacji i opinii o skarżącym; oddalenie wniosku dowodowego o przesłuchanie w charakterze strony J. B., w konsekwencji czego pominięte zostały okoliczności potwierdzające, że J. B. daje rękojmię do bezpiecznego posiadania pozwolenia na broń palnej do celu sportowego; 3. naruszeniu przepisów postępowania - 174 pkt 2 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. przez oddalenie skargi i nieuchylenie decyzji administracyjnej naruszającej przepisy postępowania tj. nie posiadającej właściwego uzasadnienia faktycznego i prawnego; 4. naruszeniu przepisów postępowania - 174 pkt 2 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 15 k.p.a. przez oddalenie skargi i nieuchylenie decyzji administracyjnej naruszającej przepisy postępowania tj. z uwagi na brak rozpoznania sprawy w drugiej instancji i przyjęcie bez rozważania twierdzeń organu pierwszej instancji. Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 193 zd. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259; dalej: p.p.s.a.) uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji oraz Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw. Wbrew zarzutom kasacyjnym, Sąd Wojewódzki orzekł prawidłowo o oddaleniu skargi na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 18 stycznia 2019 r. utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia 24 września 2018 r., którą orzeczono o odmowie wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej, na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2012 r. poz. 576, dalej: "u.b.a."). Sąd Wojewódzki zgodził się ze stanowiskiem organów obu instancji, że w myśl art. 15 ust. 1 pkt 6a u.b.a. każda osoba, która została skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe jest uznawana przez ustawodawcę automatycznie za stanowiącą zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, co w konsekwencji skutkuje obowiązkiem podjęcia przez organ decyzji o odmowie wydania pozwolenia na broń. Nie ma racji strona skarżąca, że w zaskarżonym wyroku Sąd Wojewódzki zastosował błędną wykładnię art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) u.b.a. Zgodnie z wymienionym przepisem, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: (a) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Trafnie Sąd Wojewódzki przyjął w zaskarżonym wyroku, że wykładnia art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. obowiązującego od 10 marca 2011 r. musi być dokonana przy zestawieniu z poprzednim brzmieniem tej regulacji. W rezultacie treść znowelizowanego przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. oznacza, że opisane w punktach a) i b) sytuacje, a więc skazanie prawomocnym wyrokiem za wymienione przestępstwa, wyczerpują przesłankę, zgodnie z którą osoba taka stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Natomiast argumentacja przedstawiona w skardze kasacyjnej nawiązuje do unormowania obowiązującego przed nowelizacją z 2011 r., na gruncie którego skazanie prawomocnym wyrokiem karnym nie było obligatoryjną przesłanką do odmowy wydania pozwolenia na posiadanie broni myśliwskiej, lecz konieczne było wykazanie bezpośredniego związku pomiędzy popełnieniem przestępstwa przez daną osobę, a jej cechami charakteru i dotychczasowym zachowaniem, które mogłoby stworzyć obawy użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wobec treści art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) u.b.a. – w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie – zarzut kasacyjny co do naruszenia tego przepisu okazał się niezasadny. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, wymieniony przepis nie wymaga wykazania przez organ realnego związku pomiędzy popełnionym czynem, a zagrożeniem dla porządku i bezpieczeństwa publicznego, bowiem związek ten wynika bezpośrednio z przepisu prawa (por. wyroki NSA z dnia 8 marca 2016 r. II OSK 1659/14, 31 marca 2016 r. II OSK 1878/14, 16 października 2018 r. II OSK 2475/16). Zgodnie z przyjętą przez sądy administracyjne linią orzeczniczą, przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) u.b.a w sposób jednoznaczny wskazuje, że zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego stwarza osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe (por. m.in. wyrok NSA z 8 marca 2016 r., II OSK 1659/14). Wbrew zatem argumentom przytoczonym w skardze kasacyjnej, dla odmowy wydania pozwolenia na broń nie jest konieczne wykazanie bezpośredniego związku pomiędzy popełnionym przez posiadacza broni czynem (przestępstwem umyślnym), a cechami jego charakteru i dotychczasowym zachowaniem, które mogłoby stworzyć obawy użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wyrażany jest w orzecznictwie pogląd, że od osoby posiadającej pozwolenie na broń wymaga się kwalifikowanych cech charakteru oraz zachowania niebudzącego wątpliwości z punktu widzenia ochrony porządku prawnego. Posiadacz broni powinien być osobą dającą rękojmię, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu, a osoba, która wchodzi w konflikt z prawem takiej rękojmi nie zapewnia, jest ona niewiarygodna, co do posiadania, używania broni, zgodnie z celami porządku i bezpieczeństwa publicznego, wzbudza obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji (por. wyrok NSA z 7 lutego 2023 r. II GSK 1057/22). Faktem jest, że odmiennie niż w przedmiotowej sprawie, w postępowaniu o cofnięcie pozwolenia skarżący został uznany za osobę dającą rękojmię do posiadania broni (decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia 25 stycznia 2019 r.). Należy jednak wskazać, że decyzja z dnia 25 stycznia 2019 r. została wydana w oparciu o przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawy dokonanej 5 stycznia 2011 r. (Pozwolenia na broń nie wydaje się osobom co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw). Skoro wymieniona sprawa wszczęta była 26 sierpnia 2005 r., to w konsekwencji wydane w niej decyzje oparte były na innym stanie prawnym niż w niniejszej sprawie, wszczętej wskutek wniosku z 6 maja 2013 r. Nie ma ponadto racji strona skarżąca twierdząc, że przedmiotowa decyzja wydana została bez rozpatrzenia stanu faktycznego sprawy, co uwzględnić powinien w zaskarżonym wyroku Sąd I instancji. Słusznie bowiem w zaskarżonym wyroku wskazano, że do oceny, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do odmowy wydania pozwolenia na broń wyrażona w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., wystarczyło ustalenie przez organ Policji faktu prawomocnego skazania osoby ubiegającej się o pozwolenie za przestępstwo umyślne. Nie można zatem przychylić się do twierdzenia strony skarżącej, że przedmiotowa decyzja nie posiadała właściwego uzasadnienia faktycznego i prawnego. Nie było bowiem obowiązkiem organu poczynienie dodatkowych czynności wyjaśniających co do stanu faktycznego sprawy ponad ustalenie, że skarżący został prawomocnie skazany za przestępstwo umyślne. Nietrafnie został również podniesiony przez stronę skarżącą zarzut, że zaskarżona decyzja naruszała przepisy postępowania z uwagi na brak rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy i przyjęcie bez rozważenia twierdzeń organu I instancji. Tymczasem Komendant Główny Policji zasadnie stwierdził w uzasadnieniu decyzji z dnia 18 stycznia 2019 r., że organ I instancji wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne sprawy oraz prawidłowo przeprowadził dowody służące ich ustaleniu. Natomiast dopuszczenie dowodu z zeznań skarżącego nie zmieniłoby faktu, że został on prawomocnie skazany, co zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) u.b.a. stanowiło wystarczającą przesłankę odmowy wydania pozwolenia. Z tych wszystkich względów niezasadne okazały się zarzuty z punktów 2, 3 i 4 skargi kasacyjnej. W konsekwencji skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, zgodnie z art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. ----------------------- 5