II OSK 626/09

Dnia 29 kwietnia 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Wiesław Kisiel po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 lutego 2009 r., II SA/Gd 48/09, o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: oddalić skargę kasacyjną Postanowieniem z dnia 9 lutego 2009 r., II SA/Gd 48/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę [...] sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I. instancji podniósł, że zaskarżona decyzja, zawierająca prawidłowe pouczenie o trybie i terminie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego za pośrednictwem Wojewody, została doręczona zarówno stronie, jak i jej pełnomocnikowi, z tym, że nastąpiło to w różnych datach. Pełnomocnikowi skarżącej decyzję doręczono w dniu 5 grudnia 2008 r., zaś skarżącej spółce w dniu 9 grudnia 2008 r.. Dręczenie decyzji pełnomocnikowi, było prawidłowe (art.40 § 2 K.p.a.). Doręczenia pisma zarówno stronie (obok doręczenia jej pełnomocnikowi) ma charakter wyłącznie informacyjny. Strona jest poinformowana o treści pisma, natomiast skutki prawne związane z jego doręczeniem rozpoczynają się z datą skutecznego doręczenia pisma pełnomocnikowi. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi minął w dniu 5 stycznia 2009 r. (art.53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "P.p.s.a."). Skarga natomiast została wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku za pośrednictwem organu II instancji w dniu 7 stycznia 2009 r. co uzasadniało jej odrzucenie na podstawie art.58 § 1 pkt.2 P.p.s.a. W skardze kasacyjnej [...] sp. z o.o. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia z dnia 9 lutego 2009 r., II SA/Gd 48/09 zarzucając Sądowi I.instancji naruszenie prawa procesowego, tj. art.112 K.p.a. co miało istotny wpływ na wynik sprawy. W decyzji błędnie pouczono skarżącą, że przysługuje jej prawo do wniesienia skargi od decyzji w terminie 30 dni od dnia jej otrzymania. Strona otrzymała decyzję w dniu 9 grudnia 2008 r. Gdyby decyzja zawierała prawidłowe pouczenie, że termin do wniesienia skargi płynie od dnia doręczenia decyzji pełnomocnikowi strony albo decyzja nie została doręczona również i stronie, wówczas strona nie miałaby żadnych wątpliwości co do terminu wniesienia skargi. Ponadto pełnomocnik został ustanowiony do reprezentowania spółki w postępowaniu administracyjnym, a nie był umocowany do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie może być uwzględniona. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania sądowego (art.183 § 1 P.p.s.a.). Dla osiągnięcia przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną zamierzonego efektu, kluczowe znaczenie ma wskazanie takich podstaw kasacyjnych, które mieszczą się w zamkniętym katalogu art.174 P.p.s.a. oraz należyte ich uzasadnienie, jak tego wymaga art.176 P.p.s.a. Przedmiotem kontroli przeprowadzanej przez Naczelny Sąd Administracyjny jest zaskarżone postanowienie Sądu I instancji, dlatego do wymogów każdej skargi kasacyjnej należy wskazanie uchybień, jakich w ocenie strony dopuścił się Sąd I instancji (art.173 P.p.s.a.). Skarga kasacyjna [...] sp. z o.o. nie spełnia powyższych wymogów i dlatego nie może być uwzględniona przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sądowi I instancji zarzucono bowiem naruszenie przepisów prawa procesowego, wskazując jednak art.112 K.p.a. czyli przepisu procedury administracyjnej, a nie - sądowoadministracyjnej. Tak określona podstawa skargi kasacyjnej nie mieści się w zamkniętym katalogu podstaw kasacyjnych, ustalonym przez art.174 P.p.s.a. Art.112 K.p.a. nie jest przepisem materialnoprawnym (art.174 pkt 1 P.p.s.a.), ani przepisem procedury sądowoadministracyjnej (art.174 pkt 2 P.p.s.a.). Sąd administracyjny nie stosuje przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, albowiem prowadzi postępowanie sądowoadministracyjne, regulowane przez Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, więc nie można prawidłowo i skutecznie zarzucić Sądowi naruszenie Kodeksu postępowania administracyjnego w oderwaniu od procedury sądowoadministracyjnej. Skarga kasacyjna mogła ewentualnie wskazać obowiązki Sądu I instancji, których naruszenie skutkowało nieprawidłową (w ocenie strony) oceną stosowania Kodeksu postępowania administracyjnego przez organ administracyjny. Skarga kasacyjna nie zawiera zarzutów, których przedmiotem byłoby ewentualne naruszenie przez Sąd I instancji postępowania sądowego (art.176 P.p.s.a). Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art.184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270 ze zm.).