II OSK 670/20

Dnia 14 lipca 2020 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Teresa Zyglewska sędzia del. WSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2020 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 19 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Ol 689/19 w sprawie ze skargi [...] na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji o pozwoleniu na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz [...] kwotę 1037 (jeden tysiąc trzydzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrokiem z 19 listopada 2019 r., II SA/Ol 689/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Olsztynie oddalił skargę [...] Spółka Akcyjna w [...] (Spółka) na postanowienie Wojewody [...] z [...] lipca 2019 r., nr [...], w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, po rozpatrzeniu wniosku Spółki, postanowieniem z [...] października 2018 r., Starosta [...] nadał rygor natychmiastowej wykonalności własnej decyzji z [...] marca 2018 r. dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla [...] S.A. w [...], obejmującego budowę elektroenergetycznej linii napowietrznej 110 kV relacji [...] sekcja między słupami [...] w obrębie [...], na oznaczonych enumeratywnie w tej decyzji działkach. Argumentując nadanie rygoru wskazano, że budowa przedmiotowej linii jest konieczna do zabezpieczenia interesu społecznego, a także wynika z wyjątkowo ważnego interesu strony. Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że zażalenie na w/w postanowienie organu I instancji wniosła A. S., zarzucając że nadano rygor natychmiastowej wykonalności decyzji nie posiadającej cechy wykonalności. Organ powiatowy naruszyć miał też słuszny interes strony, polegający na konstytucyjnej ochronie prawa własności, bowiem wykonawca linii nie dysponuje tytułem prawnym do dysponowania terenem na cele budowlane, a jedynie jego częścią. W ocenie żalącej się, w sprawie występuje też brak właściwości organu, z powodu rozpatrywania sprawy przez organ odwoławczy. Dalej wskazano, że po rozpatrzeniu zażalenia na powyższe postanowienie, działając na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., K.p.a.) powołanym na wstępie postanowieniem z [...] lipca 2019 r., Wojewoda [...] uchylił w całości postanowienie organu I instancji (w uzasadnieniu wyroku na s. 2 wskazano oczywiście omyłkowo, że pochodziło ono od Starosty [...] – uwaga Sądu) z [...] października 2018 r. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ II instancji stwierdził, że organ powiatowy nie uzasadnił okoliczności, w których w niniejszej sprawie wystąpiłaby konieczność nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji z [...] marca 2018 r. o pozwoleniu na budowę. W ocenie Wojewody, niezasadny jest z kolei zarzut zażalenia, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma cechy wykonalności. Wskazano, że należy odróżnić stan, gdy decyzja jest niewykonalna od stanu, gdy nie podlega wykonaniu – tj. nie wywołuje w danym momencie skutków prawnych, bo nie może być wykonywana z uwagi na obowiązujące przepisy. Decyzja Starosty [...] o udzieleniu pozwolenia na budowę miała i ma cechy wykonalności, nie podlegała jednak, jako nieostateczna, wykonaniu aż do momentu wydania skarżonego postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności. W chwili wydania ostatecznego rozstrzygnięcia, rygor ów stał się bezprzedmiotowy, a wykonaniu podlega ostateczna decyzja rozstrzygająca sprawę. Skargę na powyższe postanowienie Wojewody [...] wniosła do WSA w Olsztynie Spółka. Skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 144 i art. 105 § 1 K.p.a., przez jego niezastosowanie i nieumorzenie postępowania zażaleniowego mimo jego bezprzedmiotowości; 2) art. 138 § 2 w zw. z art. 144 K.p.a., przez wydanie rozstrzygnięcia nieprzewidzianego w tej ustawie; 3) art. 108 § 1 K.p.a., przez jego błędną interpretację i bezzasadne zawężenie przesłanek nadania rygoru natychmiastowej wykonalności w sytuacji, gdy dany region pozbawiony jest zasilania w energię elektryczną; 4) art. 108 § 1 K.p.a., przez błędną jego interpretację i bezzasadne zawężenie przesłanek nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, polegającą na uznaniu, że uzasadnienie postanowienia musi różnić się od sformułowanego stanowiska strony postępowania, nawet w sytuacji, gdy organ stanowisko to uwzględnił, a podniesioną w nim argumentację podziela; 5) art. 8 § 2 K.p.a., przez jego niezastosowanie i nieuzasadnione odstąpienie od utrwalonej w organie praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym w sytuacji, gdy organ wydał szereg rozstrzygnięć utrzymujących w mocy inne orzeczenia oparte na tych samych przesłankach, których uwzględnienia odmówił w odnośnym postępowaniu. W oparciu o powyższe zarzuty, wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zwrot na rzecz Spółki kosztów postępowania w sprawie wg norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, wskazując, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a skarga nie jest zasadna. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Olsztynie oddalił skargę. W motywach tego orzeczenia sąd wojewódzki zgodził się ze stanowiskiem Wojewody, że w przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji nie uzasadnił okoliczności, w których wystąpiłaby konieczność natychmiastowej wykonalności decyzji o pozwoleniu na budowę z [...] marca 2018 r. Organ powiatowy ograniczył się bowiem jedynie do powtórzenia – zacytowania – argumentów, zawartych we wniosku o nadanie rygoru. Zdaniem tegoż sądu nie ma żadnych podstaw żądanie orzekania tak samo lub podobnie w innych sprawach o podobnym stanie faktycznym. Każda sprawa administracyjna jest odrębna, indywidualna i musi być rozstrzygana indywidualnie w oparciu o przepisy prawa. W związku z powyższym, "w sprawach rozstrzyganych na podstawie K.p.a. nie istnieje i nie może istnieć utrwalona praktyka rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, o jakiej mówi skarżący". W konkluzji wyroku stwierdzono, że wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonego postanowienia z prawem, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, Ppsa). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła [...] S.A. w [...], reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając go w całości. Spółka wnosi o rozpoznanie skargi jako oczywiście uzasadnionej przez WSA w Olsztynie w trybie art. 179a "PPSA", zaś w przypadku rozpoznawania skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny oświadcza, że zrzeka się rozprawy (art. 176 § 2 in fine "PPSA"), wnosi o zmianę zaskarżonego wyroku i uwzględnienie skargi w całości lub (w przypadku stwierdzenia braku podstaw do orzeczenia reformatoryjnego) jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Olsztynie. Wnosi także o zasądzenie na rzecz skarżącej kasacyjnie zwrotu kosztów postępowania, wg norm przepisanych. Na podstawie art. 174 pkt 2 "PPSA" zaskarżonemu wyrokowi zarzuca naruszenie przepisów postępowania, które miało oczywisty wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) bezpodstawne zastosowanie art. 151 "PPSA" (i niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c "PPSA") w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 K.p.a. oraz art. 108 § 1 K.p.a. i art. 144 K.p.a. oraz art. 15 K.p.a. polegające na oddaleniu skargi w sytuacji, gdy organ II instancji nie dokonał samodzielnej oceny rozpoznawanego przez siebie wniosku o nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności, ale ograniczył się do krytyki uzasadnienia organu I instancji; 2) bezpodstawne zastosowanie art. 151 "PPSA" (i niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c "PPSA") w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 i 3 oraz § 2 K.p.a. w zw. z art. 144 K.p.a., polegające na oddaleniu skargi w sytuacji, gdy zaskarżone nią postanowienie nie odpowiadało przepisom procedury administracyjnej, w szczególności nie rozstrzygało finalnie złożonego przez "Skarżącego" kasacyjnie (wnioskodawcę w postępowaniu administracyjnym) wniosku o rygor natychmiastowej wykonalności, gdyż nie przekazało sprawy do ponownego rozpoznania, ani nie odmówiło ostatecznie nadania przedmiotowego rygoru, a także nie umorzyło postępowania; zdaniem tejże strony prawidłowe zastosowanie wskazanych wyżej przepisów musiałoby prowadzić do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonego postanowienia organu II Instancji. W ocenie strony skarżącej kasacyjnie właściwym rozstrzygnięciem organu II instancji byłoby umorzenie postępowania zażaleniowego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 144 i art. 105 § 1 K.p.a., a to z racji jego bezprzedmiotowości wobec skonsumowania rygoru natychmiastowej wykonalności przez wydanie decyzji ostatecznej. W odpowiedzi uczestniczki postępowania – A. S. – podniesiono, że zachodzi potrzeba umorzenia w całości przedmiotowego postępowania w orzeczeniu reformatoryjnym, gdyż wniosek inicjujący złożony został z rażącym naruszeniem przepisów z art. 130 § 1 i 2 K.p.a., a przede wszystkim nie zawierał przesłanek do zastosowania art. 108 § 1 K.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1). Sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony nie zażądały, stosownie do art. 182 § 2 Ppsa, przeprowadzenia rozprawy. W ocenie Sądu nie można stwierdzić, aby skarga kasacyjna nie została oparta na częściowo usprawiedliwionych podstawach. A. W pierwszej kolejności wypadnie przyjąć, że posłużenie się przez autora skargi kasacyjnej skrótem "PPSA" oznacza w istocie odwołanie się przezeń do ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Ppsa). B. Zarzuty naruszenia art. 151 Ppsa wobec jego zastosowania (w ocenie strony skarżącej kasacyjnie bezpodstawnie) i braku zastosowania przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa podlegają łącznemu rozpoznaniu, albowiem pozostają ze sobą w integralnym związku. Zarzuty te tylko wówczas okazałyby się skuteczne, gdyby usprawiedliwione okazałaby się zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego przez skarżony organ – enumeratywnie wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów K.p.a. Przywołane w skardze kasacyjnej przepisy art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa mają naturę wynikową, określając formę orzekania przez sąd administracyjny, który odpowiednio – oddala skargę w całości lub w części, gdy uzna ją za nieuzasadnioną – albo uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części, jeśli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które – nie stanowiąc podstaw do wznowienia postępowania – mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Strona skarżąca kasacyjnie chcąc wykazać jako zasadną podstawę skargi kasacyjnej naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, skoro w tej sprawie skargę oddalono na zasadzie art. 151 Ppsa, a nie uchylono ją, powinna wskazać konkretne przepisy, którym uchybił zaskarżony organ, a którego to uchybienia nie dostrzec miał wadliwie sąd pierwszej instancji. W dalszej kolejności winna przekonać sąd drugiej instancji, że uchybienia przepisów postępowania – nie stanowiąc przesłanek wznowienia postępowania – mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nieskuteczność tej argumentacji prowadzić będzie do wniosku, że zarzuty naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisów 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa będą musiały zostać uznany jako nie oparte na usprawiedliwionej podstawie. C. Podnosząc zarzuty naruszenia przez Wojewodę przepisów art. 107 § 1 pkt 6 K.p.a. oraz art. 108 § 1 i art. 144 oraz art. 15 K.p.a., a także art. 138 § 1 pkt 2 i 3 oraz § 2 K.p.a. w zw. z art. 144 K.p.a. Spółka wywodzi, że organ II instancji nie dokonał samodzielnej oceny wniosku o nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności, ale ograniczył się do krytyki uzasadnienia organu I instancji, a ponadto zaskarżone postanowienie nie odpowiadało przepisom procedury administracyjnej, w szczególności nie rozstrzygało "finalnie" wniosku o rygor natychmiastowej wykonalności, gdyż nie przekazało sprawy do ponownego rozpoznania, ani nie odmówiło ostatecznie nadania przedmiotowego rygoru, a także nie umorzyło postępowania. W przekonaniu Spółki prawidłowe zastosowanie wskazanych wyżej przepisów musiałoby prowadzić do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonego postanowienia organu II Instancji. W ocenie Sądu Naczelnego tak skonstruowana podstawa kasacyjna w realiach przedmiotowej sprawy jest częściowo usprawiedliwiona. Niesporne jest, co wynika z motywów zaskarżonego postanowienia, że zażalenie na postanowienie Starosty [...] nadające uprzednio wydanej własnej decyzji o pozwoleniu na budowę rygoru natychmiastowej wykonalności, Wojewoda [...] rozpoznawał, gdy w obrocie prawnym znajdowała się już decyzja tegoż Wojewody z [...] czerwca 2019 r. wydana w postępowaniu odwoławczym w sprawie dotyczącej przedmiotowego pozwolenia na budowę. Tym samym w chwili rozpoznawania zażalenia od postanowienia organu I instancji decyzja w przedmiocie pozwolenia na budowę zamierzonej przez Spółkę inwestycji miała charakter ostateczny. Odpadła przeto zasadnicza przesłanka i dopuszczalność orzekania w przedmiocie nadawania decyzji rygoru natychmiastowej jej wykonalności – okoliczność nieostatecznego charakteru decyzji. Zasadniczy kierunek argumentacji skarżącej kasacyjnie Spółki zmierza do tego, aby zakwestionować dopuszczalność ograniczenia się przez organ II instancji do uchylenia postanowienia organu powiatowego o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności i braku rozstrzygnięcia w tym zakresie w formie in merito, względnie umorzenia postępowania. W tym aspekcie Spółka zarzuca brak dostrzeżenia przez sąd pierwszej instancji, że Wojewoda nie rozpoznał wniosku o nadanie rygoru merytorycznie, ani nie umorzył w tym zakresie postępowania. Rzecz jednak w tym, że sama skarżąca kasacyjnie dopuszcza możliwość ograniczenia się w postępowaniu zażaleniowym – wskutek treści art. 144 K.p.a. – do wydania rozstrzygnięcia li tylko kasacyjnego (uchylającego) postanowienie organu I instancji (s. 4 skargi kasacyjnej), to jednak w odniesieniu do zagadnienia nadawania rygoru natychmiastowej wykonalności taką możliwość wyklucza. D. W postępowaniu zażaleniowym w myśl art. 144 K.p.a. w sprawach nieuregulowanych do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Zagadnieniem nieuregulowanym w rozdziale 11 "Zażalenia" Działu II K.p.a. jest kwestia rozstrzygnięć podejmowanych przez organ wyższego stopnia właściwy do rozpoznania wniesionego zażalenia. Innymi słowy, rozstrzygnięcie organu II instancji w sprawie z zażalenia na postanowienie, opiera się na odpowiednim stosowaniu przepisów art. 138 K.p.a. zawierającego zamknięty katalog rozstrzygnięć organu odwoławczego. Wojewoda [...] w podstawie prawnej zaskarżonego postanowienia powołał się na przepis art. 138 § 2 K.p.a., dającego asumpt do uchylenia w postępowaniu administracyjnym zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Jest to tzw. decyzja kasacyjna połączona ze zwrotem sprawy do I instancji, a możliwość jej wydania uzależniona jest od stwierdzenia, że doszło do wydania decyzji z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Decyzja tego typu utrzymuje stan sprawy w toku, skoro postępowanie nadal ma się toczyć przed organem I instancji. Tymczasem rozstrzygnięcie zaskarżonego postanowienia ograniczone jest tylko do uchylenia w całości postanowienia organu I instancji, nie zawiera sformułowania o przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi powiatowemu, przeto treść tego rozstrzygnięcia nie odpowiada przepisowi art. 138 § 2 K.p.a. powołanemu w podstawie prawnej. Wojewoda nie przywołał w uzasadnieniu prawnym cyt. przepisu i nie wyjaśnił, z jakich względów – choć w podstawie prawnej go powołał – ograniczył się li tylko do uchylenia zaskarżonego zażaleniem postanowienia organu powiatowego, bez przekazywania sprawy nadania decyzji o pozwoleniu na budowę rygoru natychmiastowej wykonalności do ponownego rozpatrzenia. Innymi słowy, stosując art. 138 § 2 K.p.a. w postępowaniu zażaleniowym rozstrzygnięcie organu II instancji winno uwzględniać całość konstrukcji tego przepisu. Stanowisko takie jest afirmowane w piśmiennictwie (por. Z. Kmieciak, w: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, red. naukowa W. Chróścielewski i Z. Kmieciak, Warszawa 2019, s. 785.) E. Istota sprawy sprowadza się do kwestii odpowiedniego stosowania przepisów dotyczących odwołań w ramach postępowania zażaleniowego w myśl art. 144 K.p.a. Sąd w tym składzie, uwzględniając oznaczony stan faktyczny kontrolowanej sprawy administracyjnej, przychyla się do stanowiska aprobującego stosowanie przepisu art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., przewidującego rozstrzygnięcie w postępowaniu odwoławczym polegające na uchyleniu zaskarżonej decyzji i umorzeniu postępowania pierwszej instancji w całości lub w części (por. także G. Łaszczyca, Zażalenie w ogólnym postępowaniu administracyjnym, Zakamycze 2000, s. 63 i tam powołana literatura) w postępowaniu zażaleniowym. Błędne jest stanowisko Wojewody wyrażone w odpowiedzi na skargę, jakoby z art. 105 K.p.a. (organ zapewne miał na myśli § 1 art. 105 Kodeksu – uwaga Sądu) wynikało, że umarza się postępowanie "w sprawie", a sprawą tą w przedmiotowym przypadku jest sprawa o udzielenie Spółce pozwolenia na budowę. Z przepisu art. 105 § 1 K.p.a. wynika wprost, że ustawodawca używa w nim sformułowania o "umorzeniu postępowania", a nie o "umorzeniu postępowania w sprawie". Zresztą w odpowiedzi na skargę Wojewoda wprost przyznaje, że wobec wydania przezeń ostatecznej decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę odnośnie zamierzonej przez Spółkę inwestycji, żądanie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności stało się bezprzedmiotowe. Innymi słowy Wojewoda rozpoznawał "sprawę" w znaczeniu procesowym, dotyczącą zasadności opatrzenia decyzji o pozwoleniu na budowę, już po jej wydaniu, zatem na podstawie art. 108 § 2 K.p.a., rygorem natychmiastowej wykonalności. Z tych przyczyn wadliwie Wojewoda nie orzekał w postępowaniu zażaleniowym w myśl art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 144 K.p.a. Uchybienie to nie zostało dostrzeżone przez sąd pierwszej instancji, a naruszenie w/w przepisów postępowania nie tylko mogło, ale miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa). F. Z powyższych względów i uznając, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, działając na podstawie art. 188 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa orzeczono jak w pkt 1 sentencji niniejszego wyroku o uchyleniu zaskarżonego wyroku oraz zaskarżonego postanowienia. G. Chybiona jest za to argumentacja strony skarżącej kasacyjnie, przywołującej na wzmocnienie zasadności swego stanowiska fragmentu motywów orzeczenia WSA w Krakowie z 18 września 2012 r. Po pierwsze, nie był to wyrok, a postanowienie. Po drugie, przywołane orzeczenie zapadło na gruncie przepisów Ordynacji podatkowej, błędne jest stanowcze przekonanie autora skargi kasacyjnej, że na gruncie tej ustawy występują w analizowanym zakresie "bliźniacze rozwiązania", z czego wyprowadził wniosek, że rozstrzygnięcia procesowe organów nie powinny się od siebie różnić. Po trzecie, orzekający w sprawie I SA/Kr 1033/12 WSA w Krakowie umorzył postępowanie sądowe w sprawie dotyczącej skargi na postanowienie dotyczące nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, uznając iż zakończenie sprawy podatkowej ostateczną decyzją organu odwoławczego taki właśnie powinno mieć skutek dla sprawy sądowoadministracyjnej odnośnie rygoru natychmiastowej wykonalności. Z tych wszystkich względów, przywoływanie fragmentu wypowiedzi WSA w Krakowie w cyt. orzeczeniu, zdaniem Sądu – nie ma najmniejszego znaczenia dla oceny skuteczności zarzutów niniejszej skargi kasacyjnej. H. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 w zw. z art. 200 i 205 § 2 Ppsa. I. Ponownie rozpoznając zażalenie Wojewoda [...] uwzględni wykładnię prawa i wskazania zawarte w motywach niniejszego wyroku.