II OSK 72/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Wojciech Chróścielewski Sędziowie Maria Czapska-Górnikiewicz (spr.) Zofia Flasińska Protokolant Joanna Gołębiewska po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 października 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 237/05 w sprawie ze skargi D. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej pozwolenia na użytkowanie budynku oddala skargę kasacyjną II OSK 72 / 06 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 12 października 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę wniesioną przez D. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2004 r. W uzasadnieniu powyższego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawił przebieg postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie wskazując, iż postanowieniem z dnia 25 czerwca 1998 roku Wojewoda Podlaski utrzymał w mocy postanowienie Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia 26 maja 1998 roku, którym na podstawie art. 50 ust.1 pkt.1 w zw. z art.71 ust.3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. z 1994 roku Nr 89 poz. 414 ze zm.) – dalej zwanej ustawą Prawo budowlane - nakazano A. i W. M. zamieszkałym w S. przy ul. S. wstrzymać użytkowanie budynku przeznaczonego na cele przychodni weterynaryjnej i punktu sprzedaży pasz dla zwierząt z uwagi na samowolną zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego związanego z prowadzonym gospodarstwem domowym na budynek usługowy związany z przychodnią weterynaryjną i sprzedażą pasz. Następnie decyzją z dnia 3 lipca 1998 roku Kierownik Urzędu Rejonowego w S. na podstawie art. 50 ust.1 pkt 2 w zw. z art. 71 ust. 3 ustawy Prawo budowlane nakazał A. i W. M: 1. wykonanie projektu budowlanego powykonawczego z uwzględnieniem wykonanych robót w budynku gospodarczym w S. przy ul. S., który samowolnie został przystosowany do działalności gospodarczej, 2. uzyskanie opinii Państwowej Inspekcji Pracy i Państwowej Inspekcji Sanitarnej odnośnie przydatności budynku usługowego do użytkowania. Kolejną decyzją z dnia 14 października 1998 roku Kierownik Urzędu Rejonowego w S. na podstawie art. 51 ust. 1a ustawy Prawo budowlane udzielił A. i W. M. pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na dobudowaniu łapacza wiatru i wykonaniu wentylacji w budynku usługowym przeznaczonym na lecznicę weterynaryjną oraz punkt sprzedaży pasz. Decyzją z dnia 10 marca 1999 roku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. na podstawie art. 51 ust. 1a w zw. z art. 71 ust. 3 ustawy Prawo budowlane udzielił A. i W. M. pozwolenia na użytkowanie budynku usługowego z przeznaczeniem na lecznicę weterynaryjną i punkt sprzedaży pasz dla zwierząt. Następnie decyzją z dnia [...] września 2004 roku Podlaski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 marca 1999 roku. Organ I instancji w uzasadnieniu swej decyzji stwierdził, że w dacie wydawania decyzji przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z treści art. 83 ustawy Prawo budowlane nie wynikało jednoznacznie do jakiego organu należały zadania z zakresu samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego i wprawdzie decyzja z dnia 10 marca 1999 roku została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, ale skoro przepis prawa dopuszczał możliwość rozbieżnej interpretacji co do tego, który organ właściwy jest do rozpoznania sprawy to wybór jednej z interpretacji nie może być uznany za rażące naruszenie prawa nawet wówczas, gdy w późniejszym okresie interpretacja ta została uznana za nieprawidłową. Rozpoznając odwołanie wniesione od powyższej decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2004 roku uchylił decyzję Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2004 roku i stwierdził nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 marca 1999 roku. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 marca 1999 roku wydana została z rażącym naruszeniem art. 51 ust. 1a ustawy Prawo budowlane, bowiem w oparciu o ten przepis Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie mógł wydać pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania budynku, którego użytkowanie zostało wcześniej samowolnie zmienione. W rozpatrywanej sprawie zdaniem Głównego Inspektor Nadzoru Budowlanego zastosowanie miał art. 55 ust.1 pkt 3 wymienionej wyżej ustawy. Niezależnie od uwag wyżej przedstawionych organ odwoławczy stwierdził, iż w dacie wydawania zakwestionowanego rozstrzygnięcia zgodnie z art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego organem kompetentnym do wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu był organ administracji architektoniczno - budowlanej tj. Starosta S. Wydanie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania obiektu z naruszeniem art.19 kpa i art. 20 kpa w zw. z art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego stanowi zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego rażące naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności badanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznający skargę na powyższą decyzję wniesioną przez D. M. stwierdził, że skarga ta nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, iż decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 marca 1999 roku wydana została przez niewłaściwy organ administracji. Zgodnie bowiem z treścią art. 71 ust.1 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu tego przepisu obowiązującym na datę wydania decyzji przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. - zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymagała pozwolenia właściwego organu, a w razie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez pozwolenia zgodnie z treścią art. 71 ust. 3 ustawy Prawo budowlane zastosowanie miały przepisy art. 50 i art. 51 tejże ustawy. Kompetencje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego były jednoznacznie określone w art. 83 ust. 1 wymienionej ustawy. Wśród tych przepisów nie został wymieniony art. 71. Tym samym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. nie posiadał uprawnień do wydania decyzji w oparciu o ten przepis, co skutkuje tym, że zaistniały przesłanki do stwierdzenia nieważności wydanej przez ten organ decyzji określone w art. 156 § 1 pkt 1 kpa. W ocenie Sądu pierwszej instancji uchybienia popełnione przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie mogą skutkować uchyleniem przez Sąd tej decyzji. Zasadnie przyjął bowiem w ocenie Sądu organ odwoławczy, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w dacie wydawania decyzji z dnia 10 marca 1999 roku nie był organem właściwym do jej wydania. Brak wskazania przez organ odwoławczy w decyzji stwierdzającej nieważność innej decyzji, podstawy prawnej jej wydania stanowi wprawdzie naruszenie art. 107 § 1 kpa, ale nie jest to naruszenie, o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa i uchybienie to nie jest na tyle istotne, by mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Ponadto Sąd podkreślił, iż podstawą stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 10 marca 1999 roku było naruszenie przez organ przepisów o właściwości rzeczowej (art. 156 § 1 pkt. 1 kpa), a nie wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt. 2 kpa), wobec tego ocena trafności interpretowania pojęcia "rażącego naruszenia prawa" nie ma dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy znaczenia. Sąd wskazał też, iż trafny jest pogląd skarżącej, że stwierdzenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego o naruszeniu art. 55 ustawy Prawo budowlane jest pozbawione podstaw. Przepis ten określa kiedy inwestor ma obowiązek uzyskać pozwolenie na użytkowanie nowego obiektu. Nie dotyczy on natomiast sytuacji samowolnej zmiany sposobu użytkowania istniejącego już obiektu. Podstawą rozstrzygnięć w takim wypadku jest art. 71 wymienionej wyżej ustawy. Błędny pogląd wyrażony przez Głównego Inspektor Nadzoru Budowlanego nie ma jednak zdaniem Sądu wpływu na treść rozstrzygnięcia. Przepis art. 51 ust.1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane mający zastosowanie przy rozstrzyganiu w sprawach samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku jest stosowany odpowiednio w tym postępowaniu, gdyż do jego stosowania odsyła art. 71 ust. 2 wymienionej ustawy. Odesłanie do odpowiedniego stosowania art. 50 i art. 51 nie oznacza, że odesłaniu ulegają także kompetencje do wydawania decyzji określonej w art. 71 ust.3 tejże ustawy. Organem właściwym do wydania decyzji określonej w tym przepisie nadal pozostawał organ administracji architektoniczno - budowlanej. Z faktu, iż przepis art.71 ust.3 odsyła organ administracji do odpowiedniego stosowania art. 50 i art.51 nie można więc wywodzić wniosku o tym, że kompetencje określone w tym przepisie - w dacie wydawania decyzji z dnia 10 marca 1999 roku przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego - przysługiwały organom nadzoru budowlanego. Z powyższych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2000 roku Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – dalej zwanej P.p.s.a. - Wojewódzki Sąd Administracyjny wniesioną skargę oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła D. M., zaskarżając go w całości i wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów procesu według norm przepisanych. Skargę kasacyjną oparto na zarzucie: I. naruszenia prawa materialnego poprzez: 1. błędną interpretację art. 71 ust. 3 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że ten przepis prawny był przepisem stanowiącym postawę prawną do orzekania przez organy administracji architektoniczno-budowlanej (Starostę S.) w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowana budynku, a przez to naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., które miało wpływ na wynik sprawy, 2. błędną interpretację art. 51 ust 1a ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że organy nadzoru budowlanego nie są kompetentne do orzekania w trybie tego przepisu a tym samym, że wydanie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. decyzji z dnia 1999-03-10 w sprawie pozwolenia na wznowienie użytkowania stanowi naruszenie właściwości rzeczowej, a przez to naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit a P.p.s.a., które miało wpływ na wynik sprawy, II. zarzucie naruszeniu prawa procesowego poprzez błędne przyjęcie, że w wydanej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 2004-12-[...] oraz poprzedzającej ją decyzji Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia 2004-09-[...] podana niepełna podstawa prawna nie miała istotnego wpływu na wynik sprawy, naruszając tym samym art. 107 § 1 kpa, co skutkuje wadliwością proceduralną z art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. mającą istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadniając powyższą skargę kasacyjną strona wskazała, że wydany wyrok w oczywisty sposób narusza prawo zarówno materialne, jak i proceduralne, a naruszenia te miały wpływ na wynik sprawy. W ocenie strony skarżącej Sąd błędnie zinterpretował przepis prawa materialnego - art. 71 ust 3 Prawa budowlanego. Odpowiednie bowiem zastosowanie oznacza, że przepisy art. 50 i 51 stosuje się wprost z odpowiednimi modyfikacjami (pojęcie robót budowlanych zastępuje zmiana sposobu użytkowania). Odesłanie do art. 50 i 51 stanowi, że te przepisy prawne (art. 50 i 51) były podstawą prawną decyzji wydawanych przez organy nadzoru budowlanego w przedmiocie samowolnie dokonywanych zmian sposobu użytkowania obiektów budowlanych lub ich części. Nie można zgodzić się z przedstawioną przez Sąd interpretacją odpowiedniego stosowania określonych przepisów. Za pomocą bowiem żadnych technik, w tym technik legislacyjnych, nie można zmieniać treści normy prawnej. Gdyby ustawodawca zamierzał nadać art. 71 ust. 3 inną treść, to wyraźnie dałby temu wyraz nadając inne brzmienie temu artykułowi. Znaczenia i treści przepisu prawnego, wbrew stanowisku Sądu, nie można domniemywać. Sąd błędnie przyjął, że art. 71 ust. 3 ceduje uprawnienia organów administracji architektoniczno-budowlanej do art. 50 i 51. Sąd słusznie zauważył, że rozstrzygnięcia dotyczące samowolnie dokonanych zmian sposobu użytkowania są załatwiane w trybie art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Tylko błędnie zdaniem strony skarżącej Sąd wywodzi, że kompetencje do podejmowania decyzji, a zatem i prowadzenia postępowań administracyjnych, w trybie art. 50 i art. 51 posiadają organy administracji architektoniczno-budowlanej. Wbrew stanowisku Sądu kompetencje określane w art. 50 i 51, w tym do załatwiania spraw związanych z samowolną zmianą sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, przysługiwały tylko i wyłącznie organom nadzoru budowanego. Wynikało to z art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego. W ocenie strony wnoszącej kasację Sąd błędnie założył, że do załatwienia sprawy zmiany przeznaczenia budynku bez wymaganego pozwolenia następuje w trybie pozwolenia na użytkowanie. I z takiego założenia wywiódł naruszenie przepisów kompetencyjnych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. Wynika stąd, wbrew przyjętej przez Sąd koncepcji, że w rozpatrywanej sprawie nie może mieć zastosowania instytucja pozwolenia na użytkowanie, bowiem co trafnie zauważył Sąd w rozpatrywanej sprawie nie miał zastosowania art. 55 ust 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. W tej sprawie, zgodnie z art. 71 ust. 3 Prawa budowlanego, mogły mieć zastosowanie jedynie art. 50 i 51 Prawa budowlanego. I na podstawie tych przepisów Kierownik Urzędu Rejonowego w S. jako organ nadzoru budowlanego (przed reformą administracji), a następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. podejmowali rozstrzygnięcia. Zatem orzeczenie, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. nie miał kompetencji do wydalania decyzji w trybie art. 51 jest błędne i w sposób rażący narusza prawo. Innym naruszeniem prawa mającym istotny wpływ na wynik sprawy było naruszanie prawa proceduralnego art. 107 § 1 kpa poprzez przyjęcie przez Sąd, że niepełna postawa prawna w decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 2004-12-[...] nie jest rażącym naruszeniem prawa i że nie miało to istotnego wpływu na wydany wyrok. Wadliwa zdaniem skarżącej decyzja organu uniemożliwiła przedstawienie stanowiska strony, co miało lub mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna pozbawiona jest uzasadnionych podstaw. Nie do zaakceptowania jest pogląd strony wnoszącej kasację, iż brak przytoczenia pełnej podstawy prawnej przez organ powodujący naruszenie art. 107 § 1 kpa miał istotny wpływ na wynik sprawy. Uchybienie to niewątpliwie istniejące i stwierdzone też przez Wojewódzki Sąd Administracyjny nie miało jednak wpływu na wynik sprawy, a tym samym nie mogło stanowić podstawy rozstrzygnięcia, o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. Sąd pierwszej instancji kontrolujący decyzję wydaną w postępowaniu nieważnościowym zasadnie wskazał, iż stwierdzone uchybienie, jakim był brak przytoczenia przepisu art. 156 §1 pkt 1 k.p.a. w sytuacji, gdy organ w tejże decyzji stwierdził, iż wydanie decyzji z dnia 10 marca 1999 r. nastąpiło z naruszeniem przepisów o właściwości, tj. przepisu art. 83 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, nie jest uchybieniem na tyle istotnym, aby skutkowało uchyleniem tej decyzji. Co istotne przepisy tą właściwość określające zostały przez organ przytoczone, a Sąd pierwszej instancji wywody w tym zakresie wskazane przez organ zaakceptował. Za chybiony uznać też należy zarzut dotyczący błędnej interpretacji art. 71 ust. 3 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że ten przepis prawny był przepisem stanowiącym postawę prawną do orzekania przez organy administracji architektoniczno-budowlanej (Starostę S.) w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowana budynku oraz błędnej interpretacji art. 51 ust 1a ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że organy nadzoru budowlanego nie są kompetentne do orzekania w trybie tego przepisu, a tym samym, że wydanie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. decyzji z dnia 1999-03-10 w sprawie pozwolenia na użytkowania stanowi naruszenie właściwości rzeczowej, a przez to naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit a P.p.s.a., które miało wpływ na wynik sprawy, Stwierdzić należy, iż badana decyzja z dnia 10 marca 1999 r. wydana została "na podstawie art. 51 ust. 1a w związku z art. 71 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i orzekała o ..."pozwoleniu na użytkowanie budynku". W uzasadnieniu tej decyzji stwierdzono też, iż ..."budynek nadaje się do użytkowania zgodnie z jego nowym przeznaczeniem." Tak sformułowana decyzja nie winna budzić wątpliwości, iż zarówno jej rozstrzygnięcie, jak i podstawa prawna jej wydania oparta była o przepis art. 71 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Przepis art. 71 ust. 3 ustawy Prawo budowlane przytoczony w badanej decyzji stanowił, iż ..."w razie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, przepisy art. 50 i art. 51 stosuje się odpowiednio". Skoro w niniejszej sprawie wyjściowym przepisem był cytowany wyżej art. 71, to do tej normy prawnej musiała być dostosowana treść orzeczenia organu, którego przedmiotem było zezwolenie na zmianę sposobu użytkowania obiektu. Zauważyć należy, iż w myśl art. 51 ust. 1a ustawy Prawo budowlane, przepisu również przytoczonego w badanej decyzji, "po wykonaniu obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, właściwy organ wydaje decyzję o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych." Nie można więc przepisu art. 51 ust. 1a ustawy Prawo budowlane było stosować wprost w niniejszej sprawie, z uwagi na przedmiot sprawy objętej decyzją z dnia 10 marca 1999 r., którym było nie pozwolenie na wznowienie robót, ale pozwolenie na zmianę sposobu użytkowania. W tej też sytuacji nie do przyjęcia jest interpretacja proponowana we wniesionej kasacji, iż to przepis art. 51 ustawy jest normą prawną decydującą o przedmiocie rozstrzygnięcia, a tym samym i o organach właściwych do wydania tegoż rozstrzygnięcia. Stwierdzić trzeba, iż z uwagi na przedmiot rozstrzygnięcia zawartego w decyzji z dnia 10 marca 1999 r. to przepis art. 71 ustawy Prawo budowlane decydował o treści decyzji, jak i o właściwości organów upoważnionych do wydania takiej decyzji. W oparciu o ustawę z dnia 24 lipca 1998r. o zmianie niektórych ustaw określających kompetencje organów administracji publicznej - w związku z reformą ustrojową państwa (Dz. U. Nr 106, poz. 668) nastąpiła zmiana między innymi przepisu art. 83 ustawy z dnia 7. 07. 1994 r. Prawo budowlane, tj. przepisu określającego kompetencję organów upoważnionych do wydania decyzji opartej na art. 71 ustawy Prawo budowlane. Wskazana wyżej zmiana przepisów ustawy kompetencyjnej weszła w życie z dniem 1 stycznia 1999 r. stosownie do ustawy z dnia 13 października 1998 r. dotyczącej przepisów wprowadzających ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872) . Przepis art. 83 ust. 1 ustawy Prawo budowlane stanowił w swym brzmieniu na dzień wydania decyzji z dnia 10 marca 1999 r., że do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego należało wykonywanie zadań i kompetencji, o których mowa w art. 48, art. 50, art. 51, art. 62 ust 3, art. 65, art. 66, art. 67 ust. 1, art. 68, art. 69, art. 70 ust. 2, art. 74, art. 75 ust. 1 pkt.3 lit, a), art. 76 art. 78 oraz art. 97 ust. 1 powołanej wyżej ustawy. Fakt, iż wśród tych przepisów nie został wymieniony art. 71 powodował, iż decyzje wydawane w oparciu o ten przepis nie należały do właściwości Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Zasadnie w tej sytuacji zaakceptował Sąd pierwszej instancji stwierdzenie zawarte w decyzji wydanej przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja z dnia 10 marca 1999 r. wydana została z naruszeniem przepisów określających właściwość organów tj. z naruszeniem art. 83 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania tejże decyzji, a to powoduje spełnienie przesłanki wskazanej w art. 156 § 1 pkt 1 kpa. Przepisy o właściwości mają bowiem charakter bezwzględnie obowiązujący i naruszenie każdego rodzaju właściwości przez organ administracji przy wydawaniu aktu administracyjnego powoduje nieważność takiego aktu w oparciu o art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Z przytoczonych wyżej względów, wobec braku usprawiedliwionych podstaw kasacyjnych, Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił na podstawie art. 184 P.p.s.a.