II OSK 79/13

Dnia 21 października 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 21 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku adwokata K. R. o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 79/13 uchylającego zaskarżony wyrok oraz zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] w sprawie ze skargi kasacyjnej B. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia13 września 2012 r., sygn. akt III SA/Lu 163/12 w sprawie ze skargi B. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] w przedmiocie anulowania czynności materialno-technicznej polegającej na zameldowaniu postanawia: oddalić wniosek. Wyrokiem z dnia 5 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 79/13, Naczelny Sąd Administracyjny, uwzględniając skargę kasacyjną B. C., uchylił zaskarżony wyrok oraz zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...], w przedmiocie anulowania czynności materialno-technicznej polegającej na zameldowaniu. W dniu 29 lipca 2014 r. pełnomocnik skarżącej kasacyjnie B. C., adwokat K. R. złożyła za pośrednictwem operatora pocztowego wniosek o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2014 r. o rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącej kasacyjnie z urzędu. W uzasadnieniu pełnomocnik wskazał, że pomimo zawarcia stosownego wniosku w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny nie przyznał adwokat K. R. wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Strona może domagać się uzupełnienia wyroku, w szczególności jeżeli sąd nie zamieścił w postanowieniu dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu (art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Uzupełnienie orzeczenia w przedmiocie kosztów następuje w tych wypadkach, w których sąd nie orzekał o kosztach, mimo że istnieje podstawa do zasądzenia kosztów, a strona zażądała we właściwym czasie ich przyznania. Z przepisów powyższej ustawy nie wynika, aby przyznanie wynagrodzenia pełnomocnikowi z urzędu należało do takich elementów orzeczenia, które Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest zamieszczać z urzędu. Należy bowiem zauważyć, że przepisy art. 209 i art. 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami, natomiast orzekanie o wynagrodzeniu dla pełnomocnika z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) należy do właściwości wojewódzkich sądów administracyjnych w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 p.p.s.a. Uprawnienie Naczelnego Sądu Administracyjnego do orzekania w omawianym przedmiocie związane jest jedynie z kontrolą instancyjną tego rodzaju orzeczeń wydanych przez Sąd I instancji (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 r. sygn. akt GSK 1412/04). W związku z tym, że przyznanie wynagrodzenia pełnomocnikowi z urzędu powinno nastąpić w odrębnym postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym po złożeniu stosownego wniosku, o jakim mowa w § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461), wniosek o uzupełnienie wyroku z dnia 5 czerwca 2014 r. należało uznać za nieuzasadniony (por. postanowienia NSA z dnia 9 lipca 2008 r. o sygn. akt I OZ 344/08 oraz I OZ 345/08). Wniosek o przyznanie wynagrodzenia za wykonaną pomoc prawną z urzędu pełnomocnik powinien złożyć zatem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Z tych względów, na podstawie art. 157 § 1 i § 2 w związku z art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu wniosku.