II OSK 819/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski Sędziowie: Sędzia NSA Alicja Plucińska – Filipowicz (spr.) Sędzia NSA Bożena Walentynowicz Protokolant Anna Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2007r., na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 11 stycznia 2006r., sygn. akt II SA/Ke 279/05 w sprawie ze skargi T. C. na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia [...] maja 2004r., znak [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach po rozpoznaniu skargi T. C. na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia [...] maja 2004 r. utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. nakładającą na G i T. C. obowiązek rozbiórki części ogrodzenia betonowego o długości 6 m usytuowanego wzdłuż rzeki B., oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że zaskarżona decyzja została wydana po ustaleniu, iż inwestorzy w lipcu 2003 r. wykonali bez zgłoszenia ogrodzenie o konstrukcji żelbetowej z elementów prefabrykowanych na podmurówce betonowej w odległości 1 m od linii brzegowej rzeki B., podczas gdy w myśl art. 29 ust. 1 pkt 23 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz. U. z 1003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm./ budowa ogrodzeń nie wymaga pozwolenia na budowę zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 istnieje obowiązek zgłoszenia właściwemu organowi budowy ogrodzenia od strony dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych oraz o wysokości 2,20 m, stosownie zaś do art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne/Dz. U. Nr 115, poz. 1229/ wody rzeki B. stanowiąc własność Skarbu Państwa, są wodami publicznymi, z czego wynika, że budowa ogrodzenia od strony rzeki B. wymagała zgłoszenia w rozumieniu art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. W myśl art. 15 ust. 1 Prawa wodnego linię brzegu dla cieków naturalnych, jezior oraz innych naturalnych zbiorników wodnych stanowi krawędź brzegu lub linia stałego porostu traw albo linia, którą ustala się według średniego stanu wody ustalonego przez państwową służbę hydrologiczno-meteorologiczną z okresu co najmniej ostatnich 10 lat. Jeżeli krawędź brzegu jest wyraźna, linia brzegu biegnie tą krawędzią /art. 15 ust. 5/. Linia brzegu rzeki B. od strony ogrodzenia biegnie wyraźną krawędzią skarpy brzegowej umocnionej dodatkowo płytami betonowymi. Przepis art. 27 ust. 1 Prawa wodnego zabrania grodzenia nieruchomości przyległych do powierzchniowych wód publicznych w odległości mniejszej niż 1,5 m od linii brzegu. W tym stanie rzeczy zaskarżoną decyzję wydano stosując art. 3 ust. 9 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 50 i 51 tej ustawy. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniósł T. C. zarzucając brak ustalenia stanu faktycznego przy udziale strony, a zwłaszcza nie Sygn. akt II OSK 819/06 przeprowadzenie rozprawy administracyjnej i oparcie się wyłącznie na opinii pracowników organu pierwszej instancji sporządzonej nierzetelnie, bez odpowiedniego sprzętu i obecności strony, zwłaszcza, że linia brzegowa rzeki B. nie została ustalona w drodze postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uznał, iż skarga nie jest zasadna. Sąd uznał, że stan faktyczny sprawy został w postępowaniu przed organami obu instancji ustalony w sposób prawidłowy i wyczerpujący. Podzielił przy tym stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, że na budowę ogrodzenia od strony rzeki jako innego miejsca publicznego, wymagane było zgłoszenie, zaś odległość ogrodzenia nie może być mniejsza niż 1,5 m od linii brzegowej. Za niezasadny uznał Sąd zarzut braku udziału strony w postępowaniu, bowiem inwestorzy zostali powiadomieni o przeprowadzeniu kontroli na działce zaś z protokołu z dnia 17 października 2003 r. wynika, że G. C. uczestniczyła w dokonanych przez organ czynnościach i nie zgłaszała uwag ani też zastrzeżeń co do sposobu i rzetelności pomiaru. Gołosłowne są też zarzuty dotyczące zachowania w ocenie skarżącego wymaganej minimalnej odległości 1,5 m pomiędzy ogrodzeniem i brzegiem rzeki B. Ponadto Prawo wodne nie wymaga w każdym przypadku ustalania linii brzegowej w postępowaniu administracyjnym w drodze decyzji administracyjnej. Linia brzegu rzeki od strony przedmiotowego ogrodzenia jak to ustalono w postępowaniu w niniejszej sprawie biegnie wyraźną krawędzią na załamaniu skarpy z terenem, wyznacza ją w terenie regularny przebieg górnej krawędzi skarpy brzegowej umocnionej dodatkowo płytami betonowymi. Prawidłowo więc w ocenie Sądu został w sprawie zastosowany art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, skoro ogrodzenie zrealizowano bez wymaganego zgłoszenia jak też nie jest możliwe dostosowanie go do wymagań określonych art. 27 ust. 1 ustawy Prawo wodne. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł T. C. reprezentowany przez T. G., zarzucając: 1/ naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a to art. 27 ust. 1 ustawy - Prawo wodne przez przyjęcie, że skarżący dokonał budowy ogrodzenia nieruchomości od strony linii brzegu rzeki B. w odległości mniejszej niż 1,5 m, Sygn. akt II OSK 819/06 2/ naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez nietrafną ocenę dowodów, "a w szczególności dotyczących nie wyjaśnienia przebiegu linii brzegu rzeki B.". W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnosi się, że "Linia brzegowa rzeki B. nigdy nie była ustalana na drodze postępowania administracyjnego", jak też nie można przyjąć, że linia ta biegnie "wyraźną krawędzią". Pomimo, iż skarżący domagał się przeprowadzenia prawidłowych oględzin ogrodzenia, czynności tej jednak nie dokonano, zaś oględziny przeprowadzone przez pracowników organu pierwszej instancji były niedokładne i bez odpowiedniego sprzętu. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Stosownie do art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej "ppsa", skarga kasacyjna może być oparta na następujących podstawach: 1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /art. 174 pkt 1/, 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /art. 174 pkt 2/. Art. 175 ( 1 ppsa wymaga, aby skarga kasacyjna była sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniami wynikającymi z ( 2 i 3. W myśl art. 176 ppsa skarga kasacyjna powinna m. in. czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Wprowadzenie tzw. przymusu adwokackiego /radcowskiego/ a więc nałożenie obowiązku sporządzenia skargi kasacyjnej przez określonych ustawowo profesjonalistów powoduje, iż skarga ta powinna być odpowiednio, w profesjonalny sposób sformułowana. W zależności od braków skargi kasacyjnej, skarga kasacyjna nie odpowiadająca ustawowym wymaganiom, podlega oddaleniu a nawet odrzuceniu w razie uznania jej niedopuszczalności ze względów formalnych. Sygn. akt II OSK 819/06 W niniejszej sprawie zarzuca się naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 27 ust. 1 ustawy - Prawo wodne przez przyjęcie, że skarżący dokonał budowy ogrodzenia nieruchomości od strony linii brzegu rzeki B. w odległości mniejszej niż 1,5 m, a także naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez nietrafną ocenę dowodów, "a w szczególności dotyczących nie wyjaśnienia przebiegu linii brzegu rzeki B.". Z treści zarzutów skargi kasacyjnej jednoznacznie wynika, że strona w istocie nie kwestionuje prawidłowości wykładni i zastosowania w sprawie przez Sąd pierwszej instancji art. 27 ust. 1 Prawa wodnego, który to przepis wymaga zachowania określonej w tym przepisie odległości ogrodzenia od brzegu rzeki, lecz wadliwe przeprowadzenie przez organ administracji publicznej postępowania dowodowego w kwestii mającej w sprawie kluczowe znaczenie, jak również nietrafną ocenę przez Sąd dowodów zgromadzonych w sprawie. Tym samym zarzut naruszenia prawa materialnego, jako że został ujęty jako kwestionowanie prawidłowości prowadzenia postępowania, nie mógł być przez Naczelny Sąd Administracyjny uwzględniony. Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia prawa procesowego należy stwierdzić, że w skardze kasacyjnej naruszenia konkretnego przepisu ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez Sąd pierwszej instancji nie zarzuca się ani w części odnoszącej się do podania podstaw kasacji ani też w jej uzasadnieniu. Z tego względu również zarzut naruszenia prawa procesowego nie mógł być uznany za sformułowany w sposób umożliwiający odniesienie się do tego zarzutu przez Naczelny Sąd Administracyjny. Ze względu na powierzenie formułowania skarg kasacyjnych określonym profesjonalistom, Naczelny Sąd Administracyjny nie ma możliwości we własnym zakresie dochodzenia, naruszenie jakich przepisów prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mogłoby być zarzucane przez stronę w skardze kasacyjnej. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 184 ppsa.