II OSK 84/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zawartego w skardze kasacyjnej A. B. i E. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 13 sierpnia 2015 r., sygn. akt II SA/Sz 1324/14 w sprawie ze skargi A. B. i E. R. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić wstrzymania zaskarżonej decyzji E. R. i A. B., złożyli skargę na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę sieci elektroenergetycznej – dwutorowej linii napowietrznej 110 kV D. – C.. Etap [...] na odcinku od słupa nr [...] z jego wyłączeniem do słupa nr [...] z jego wyłączeniem oraz od słupa nr [...] z jego wyłączeniem do słupa nr [...] z jego wyłączeniem, zlokalizowanej na terenie działek: obręb P. działki nr: [...],[...],[...],[...],[...], obręb Ż. działka nr [...], obręb W. [...] działki nr : [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], gmina G. (kategoria obiektu[...]). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 13 sierpnia 2015 r. sygn. akt II SA/Sz 1324/14 oddalił skargę A. B. i E. R. (dalej jako skarżący) w powyższej sprawie. Skarżący złożyli skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnioskując o "zawieszenie wykonalności zaskarżonego wyroku". Pełnomocnik skarżących uzasadniając wniosek wskazał, że możliwe jest doznanie przez właściciela nieruchomości szkody w związku z możliwą realizacją prac przez inwestora, zwłaszcza że istnieje prawdopodobieństwo, że zaskarżone decyzje I i II instancji zostaną uchylone. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Po oddaleniu skargi, skarżący, który wniósł skargę kasacyjną może wystąpić z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego do sądu aktu administracyjnego (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07; ONSAiWSA z 2007 r., Nr 4, poz. 77). Uwzględnienie takiego wniosku jest możliwe, jeżeli spełnione są przesłanki określone w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: P.p.s.a.). Stosownie do treści art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Celem instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, o której mowa we wskazanym wyżej przepisie, jest zapewnienie skarżącemu ochrony tymczasowej w toku sądowej kontroli skarżonego aktu przed następstwami wadliwych aktów lub czynności organów administracji publicznej, których wykonanie może doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Udzielenie ochrony tymczasowej wiąże się więc zawsze z próbą zapobieżenia wystąpienia wyżej wskazanych zagrożeń, które mogą wystąpić jako następstwo wykonania aktu lub czynności. Z konstrukcji art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika nadto, iż to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie. Dlatego też zawarta we wniosku argumentacja, powinna być poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe twierdzenia strony, pozbawione szerszego uzasadnienia, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić trzeba, że w okolicznościach niniejszej sprawy wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest niezasadny. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, podniesiona przez stronę skarżącą argumentacja jest niezwykle ogólnikowa i skąpa w formie i treści. Sprowadza się jedynie do stwierdzenia, że właściciel nieruchomości wobec wykonania zaskarżonej decyzji (a nie wyroku jak omyłkowo wskazano we wniosku) może doznać szkody w związku z możliwą realizacją prac przez inwestora. Taka argumentacja wniosku o wstrzymanie nie może stanowić podstawy do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie. Skarżący nie wskazali w żaden sposób w czym upatrują zaistnienia niebezpieczeństwa znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Przystąpienie do realizacji inwestycji, polegającej na budowie linii elektroenergetycznej spowoduje konieczność udostępnienia inwestorowi terenu inwestycji przez jego właścicieli. Jednak jest to normalny skutek wywołany decyzją tego rodzaju, który choć jest uciążliwy dla osób zobowiązanych do respektowania tej decyzji, to nie stanowi o wystąpieniu znacznej szkody, która zasadniczo wiąże się z wywołaniem okoliczności nadzwyczajnych. Skarżący upatrują niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody lub zaistnienia trudnych do odwrócenia skutków w samym fakcie wykonywania robót budowlanych w przyszłości na podstawie pozwolenia na budowę pomijając, że w sytuacji prawidłowego ich wykonywania przez doświadczonego wykonawcę i pod nadzorem, nie zachodzi niebezpieczeństwo oddziaływania na nieruchomość, która nie dałaby się pogodzić z koniecznymi do zaakceptowania w warunkach prowadzenia takiej inwestycji uciążliwościami. Na marginesie można wskazać, że nawet w wyniku wyroku uchylającego decyzję o pozwoleniu na budowę, w przypadku gdy inwestycja jest poważnie zaawansowana lub ukończona, organ nadzoru budowlanego uprawniony będzie do wydawania szeregu nakazów mających na celu doprowadzenie zrealizowanych robót budowlanych do stanu zgodności z prawem, a wszystkie wynikłe stąd koszty będą obciążać inwestora. Tym samym ryzyko ponoszenia kosztów realizacji inwestycji, na podstawie decyzji, która jak twierdzą skarżący prawdopodobnie zostanie uchylona, spoczywa na inwestorze. To on a nie skarżący w razie uchylenia decyzji przy jednoczesnym przystąpieniu do realizacji zaskarżonej decyzji będzie ponosił wszelkie konsekwencje zmian, które nastąpiły w terenie zainwestowania. Wobec braku uprawdopodobnienia przesłanek zawartych w art. 61 § 3 P.p.s.a. nie można było zatem uznać, iż zaistniały podstawy do udzielenia ochrony tymczasowej. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.