II OSK 848/14

Dnia 3 grudnia 2015 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz /spr./ sędzia del. WSA Czesława Nowak - Kolczyńska Protokolant asystent sędziego Jan Wasilewski po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 230/12 w sprawie ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "[...] w G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w G. (zwanej dalej Spółdzielnią Mieszkaniową) na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2011 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] października 2011 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż organ nadzoru budowlanego przeprowadził kontrolę użytkowania i utrzymania budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w G. W protokole oględzin obiektu wskazano, iż podczas wymiany stolarki okiennej drewnianej na PVC w zamontowanych oknach brak jest nawiewników. W związku z tym postanowieniem z dnia [...] września 2009 r. organ zobowiązał zarządcę budynku do przedłożenia protokołów z okresowych kontroli przewodów spalinowych i wentylacyjnych poszczególnych mieszkań tego budynku. W oparciu o ustalenia w nich zawarte organ stwierdził, że w lokalach należy zamontować odpowiedni system dopływu powietrza zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 listopada 2008 r. (Dz. U. Nr 201 poz. 1238) i postanowieniem z dnia 7 stycznia 2010 r. nakazał zarządcy budynku przedłożyć ekspertyzę techniczną zawierającą rozwiązanie dopływu powietrza zewnętrznego w ilości niezbędnej dla potrzeb wentylacyjnych i spalania gazu ziemnego przez urządzenia gazowe oraz określającą zakres i sposób wykonania niezbędnych robót w celu doprowadzenia funkcjonowania wentylacji grawitacyjnej i przewodów spalinowych do stanu zgodnego z prawem. Żądana ekspertyza została przekazana przy piśmie z dnia 10 maja 2010 r. Decyzją z dniu [...] sierpnia 2010 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gorlicach na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 w związku art. 80 ust. 2 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm. – zwanej dalej Prawem budowlanym) oraz art. 104 K.p.a. nakazał zarządy budynku – Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w Gorlicach – w terminie do dnia 30 listopada 2010 r. zamontowanie w oknach i drzwiach balkonowych PVC mieszkań o numerach wymienionych w decyzji w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w G. nawiewników powietrza. Pismem z dnia 1 września 2010 r. Spółdzielnia Mieszkaniowa wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] sierpnia 2010 r., zarzucając jej rażące naruszenie art. 61 i art. 66 Prawa budowlanego oraz wskazując na podstawy z art. 156 § 1 pkt 2, 4 i 5 K.p.a. Decyzją z dnia [...] października 2011 r. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, 4 i 5, art. 157 § 1 i art. 17 pkt 3 K.p.a. w związku z art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Zdaniem organu decyzja ta nie jest dotknięta wadami, o których mowa w art. 156 K.p.a. Odnosząc się do przesłanki z art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. organ wskazał, że weryfikowana decyzja została skierowana do strony postępowania, zgodnie z art. 66 Prawa budowlanego. Spółdzielnia Mieszkaniowa jako zarządcą przedmiotowego obiektu budowlanego z mocy prawa jest stroną postępowania, którego przedmiotem jest nieodpowiedni stan techniczny. Odnośnie przesłanki z art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a. organ uznał, że weryfikowana decyzja nie jest obarczona także wadą niewykonalności faktycznej ani prawnej, a co wynika ze sporządzonej w sprawie ekspertyzy i obowiązku właścicieli lokali umożliwienia zarządcy wykonania stosownych napraw (art. 13 ust. 2 ustawy o własności lokali). Nakazany do wykonania zakres robót jest konieczny z uwagi na nieodpowiedni stan techniczny obiektu. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Spółdzielnia Mieszkaniowa. Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Również organ odwoławczy uznał, że badana decyzja nie jest obarczona żadną wadą z art. 156 § 1 K.p.a. Odnośnie rażącego naruszenia prawa organ II instancji stwierdził, że w przedłożonej ekspertyzie stwierdzono brak prawidłowego funkcjonowania wentylacji, co stanowi zagrożenie zdrowia i życia mieszkańców. Likwidację tej nieprawidłowości należy dokonać poprzez zamontowanie nawiewników. Obowiązek ten wynika z art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego w związku z § 155 ust. 3 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Nadto organ podkreślił, że rozstrzygnięcie na podstawie art. 66 Prawa budowlanego ma charakter związany, zatem organ był zobowiązany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie stwierdził również wady z art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. Skarżąca jako spółdzielnia mieszkaniowa sprawuje zarząd powierzony przedmiotowym budynkiem i w świetle art. 66 w związku z art. 61 Prawa budowlanego nakazy w nich przewidziane mogą być nałożone tak na właściciela, jak i na zarządcę obiektu budowlanego. Skargę na powyższą decyzję złożyła Spółdzielnia Mieszkaniowa wnosząc o jej uchylenie. Skarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 28 K.p.a. w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego oraz art. 61 ust. 4 K.p.a. polegające na uznaniu, że decyzja z dnia 3 sierpnia 2008 r. nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa oraz nie została skierowana do osoby nie będącej stroną (art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a.), a także art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a. wskutek uznania, że decyzja z dnia 3 sierpnia 2010 r. nie jest niewykonalna i nie zachodzi trwała niewykonalności tej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Rozpoznając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Wskazując na przedmiot postępowania i nadzwyczajny jego tryb, Sąd stwierdził, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Z treści art. 28 K.p.a. oraz art. 66 ust. 1 i art. 61 Prawa budowlanego wynika, zdaniem Sądu, w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w obiekcie budowlanym nałożenia na określony podmiot obowiązków zmierzających do ich wyeliminowania. Odwołując się do art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 119 poz.1116 ze zm.), Sąd podkreślił, że w przypadku ustanowienia na rzecz członków spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokali pojawiają się określone konsekwencje tego stanu prawnego - takie same, jakie wiążą się z ustanowieniem odrębnej własności lokali w świetle przepisów ustawy o własności lokali. Jedną z najbardziej istotnych konsekwencji jest powstanie nieruchomości wspólnej stanowiącej współwłasność wszystkich właścicieli lokali w danej nieruchomości. Nieruchomością wspólną, w świetle art. 3 ust. 2 ustawy o własności lokali są te części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali. Składnikiem tzw. współwłasności przymusowej, są więc instalacje i to zarówno te, które znajdują się poza poszczególnymi lokalami, jak i ich elementy znajdujące się w wydzielonych lokalach. W art. 27 ust. 1 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych znajduje się stosowne odesłanie w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie do ustawy o własności lokali. Natomiast zgodnie z art. 27 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych zarząd nieruchomościami wspólnymi stanowiącymi współwłasność spółdzielni wykonywany jest przez spółdzielnię jako zarząd powierzony, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy o własności lokali. Taka forma sprawowania zarządu wynika z mocy przepisu ustawy. Nadto, zarząd ten nie może być przez spółdzielnię sprawowany zgodnie z przepisami ustawy o własności lokali, skoro do podstawowych przepisów dotyczących tego zarządu, zawartych w rozdziale 4, nie stosuje się do spółdzielni mieszkaniowych (ich stosowanie wyłączyły przepisy art. 27 ust. 2 i 3 ustawy). Zatem spółdzielnia podejmować będzie w tej sytuacji jako zarządca nieruchomości wspólnej zarówno decyzje mieszczące się w zakresie zwykłego zarządu, jak i decyzje przekraczające zakres zwykłego zarządu. Decyzje te będą podejmowane przez właściwe organy spółdzielni, według procedur spółdzielczych. Wskazując na powyższe, Sąd pierwszej instancji uznał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego miał prawo do nałożenia omawianych obowiązków na Spółdzielnię Mieszkaniową, co wynika z art. 61 Prawa budowlanego. Instalacja wentylacyjna jako urządzenie składające się z elementów znajdujących się nie tylko w lokalu, ale również poza nim (ciągi wentylacyjno – kominowe) i jako urządzenie złożone z szeregu składowych części połączonych w instalację wentylacyjną, stanowi funkcjonalną całość, którą należy zaliczyć do elementów wspólnych budynku. To przesądza o tym, że jako całość instalacja wentylacyjna stanowi część nieruchomości wspólnej, co do której zarządcze uprawnienia przysługują spółdzielni. Nadto stosownie do art. 13 ust. 2 ustawy o własności lokali w zw. z art. 27 ust. 1 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych właściciel lokalu jest obowiązany zezwolić na wstęp do lokalu, ilekroć jest to niezbędne do przeprowadzenia konserwacji, remontu albo usunięcia awarii w nieruchomości wspólnej, a także w celu wyposażenia budynku, jego części lub innych lokali w dodatkowe instalacje. Skoro instalacja wentylacyjna jest elementem nieruchomości wspólnej, to nawet jeżeli obowiązki usunięcia nieprawidłowości dotyczą dokonania prac w oknach i drzwiach balkonowych poszczególnych lokali, organ nadzoru może nałożyć je na zarządcę. Skarżąca jest z mocy prawa zarządcą obiektu i bez wątpienia jest stroną postępowania, którego przedmiotem jest nieodpowiedni stan techniczny obiektu znajdującego się w zasobach Spółdzielni. Organ ma zaś prawo nałożyć na Spółdzielnię obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Z tych względów w sprawie nie doszło do naruszenia art. 28 K.p.a. w zw. z art. 66 i art. 61 Prawa budowlanego. Odnosząc się do treści art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a., Sąd pierwszej instancji stwierdził, że decyzja trwale niewykonalna to taka, której adresat jest trwale pozbawiony możliwości czynienia użytku z ustanowionych w niej praw lub trwale pozbawiony możliwości wykonania obowiązków. Niewykonalność decyzji obejmuje zarówno niewykonalność faktyczną, jak i prawną. Ma ona charakter faktyczny, gdy już w momencie wydania decyzji istnieje przeszkoda o takim charakterze, obiektywnie wykluczająca określone działanie (m.in. ze względu na poziom wiedzy technicznej, rozwój technologii). Niewykonalność prawna pojawia się z kolei, gdy istnieją prawne zakazy lub nakazy, które stanowią nieusuwalną przeszkodę w wykonaniu praw lub obowiązków ustanowionych w decyzji. Można o niej mówić również, gdy wykonanie decyzji wiązałoby się z dokonaniem np. czynu niedozwolonego w rozumieniu prawa cywilnego. Zdaniem jednak Sądu decyzja z dnia [...] sierpnia 2010 r. nie jest obarczona wadą niewykonalności faktycznej ani prawnej. W ekspertyzie sporządzonej przez Mirosława Syca wskazano sposób wykonania robót w celu doprowadzenia obiektu budowlanego do odpowiedniego stanu technicznego. Skoro w budynku instalacja wentylacyjna nie działa prawidłowo, zatem w celu usunięcia tej awarii, właściciel lokalu zobowiązany jest umożliwić zarządcy wykonanie stosownych napraw (art. 13 ust. 2 ustawy o własności lokali). Nałożony obowiązek jest, zatem możliwy do wykonania przez zarządcę budynku w oparciu o stan wiedzy i istniejące uwarunkowania prawne. Słusznie też zdaniem Sądu organ wskazał na związany charakter decyzji obligujący organ do nałożenia obowiązku w każdym przypadku stwierdzenia nieprawidłowości, o których mowa w art. 66 pkt 1-3 Prawa budowlanego. Badana decyzja nie jest również obarczona żadną z wad określonych w art. 156 § 1 K.p.a. Z przedstawionych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]", zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie przepisu postępowania, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. polegające na niewłaściwym zastosowaniu powołanego przepisu prawa wskutek uznania, że decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2011 r. nie została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazując na powyższe podstawy kasacji, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego w taryfowej wysokości. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca zarzuciła Sądowi pierwszej instancji, że błędnie przyjął, iż decyzje organów orzekających w sprawie nie zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, wskutek uznania, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gorlicach z dnia [...] sierpnia 2010 r. nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 28 K.p.a. w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego oraz art. 61 § 4 K.p.a. (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.) oraz że decyzja ta nie została skierowana do osoby nie będącej strony (art. 156 § 1 pkt. 4 K.p.a.), a także że wskazana decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisu art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a. jako decyzja niewykonalna i niewykonalność ta ma charakter trwały. Zdaniem skarżącej obowiązki nałożone w tej decyzji powinny być skierowane do osób mających tytuły prawne do lokali mieszkalnych znajdujących się w budynku, a nie do Spółdzielni Mieszkaniowej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest niezasadna. Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami kasacji. Związanie granicami skargi oznacza zaś związanie podstawami zaskarżenia przedstawionymi w skardze kasacyjnej. W związku ze sposobem skonstruowania postawionego w kasacji zarzutu oraz jego uzasadnieniem koniecznym jest podkreślenie, że skarga kasacyjna jest szczególnym i wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia. Stawiając zarzut uchybienia przepisom prawa, trzeba wskazać konkretną normę prawa materialnego lub procesowego, która – zdaniem strony wnoszącej kasację – została naruszona przez Sąd pierwszej instancji. Autor wniesionej skargi kasacyjnej powinien, więc wskazać na konkretne, naruszone przez Sąd zaskarżanym orzeczeniem przepisy prawa materialnego i procesowego. Analizując treść rozpoznawanej kasacji, stwierdzić trzeba, iż jej autor ograniczył się w niej do zarzucenia Sądowi pierwszej instancji jedynie naruszenia "art. 145 § 1 pkt 1 lit. c" P.p.s.a., przedstawiając go jako samodzielny zarzut kasacyjny. Zgodnie z tym przepisem "Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy". Przepis ten jako podstawa orzekania przez wojewódzki sąd administracyjny nie mógł jednak stanowić skutecznego zarzutu, bowiem wykazanie wadliwości w orzekaniu sądu wymagało wymienienia tych norm postępowania, którym uchybił sąd, dokonując kontroli wydanych w sprawie decyzji. I chociaż takiego powiązania autor kasacji dokonał w jej uzasadnieniu, to jednak działanie takie nie odpowiada w pełni wymogom prawidłowo sporządzonej kasacji. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma, bowiem obowiązku prawidłowego formułowania za stronę zarzutów kasacyjnych na podstawie uzasadnienia skargi kasacyjnej i należy mieć na uwadze, że wyodrębnianie zarzutów z treści jej uzasadnienia zawsze niesie ryzyko nieprawidłowego odczytania intencji strony wnoszącej kasację. Przechodząc do oceny tak zredagowanej kasacji, zauważyć przede wszystkim trzeba, iż nie zakwestionowano w niej dwóch kwestii podstawowych dla niniejszej sprawy. Pierwszej, że zamontowanie w oknach i drzwiach balkonowych nawiewników zgodnie ze sporządzoną w sprawie ekspertyzą obejmuje prace przy elementach wspólnych budynków jako dotyczące instalacji wewnętrznej. Drugiej, że spółdzielnia mieszkaniowa sprawuje z mocy ustawy zarząd nad nieruchomościami wspólnymi. Powyższe konkluzje, które Sąd pierwszej instancji wyprowadził z przyjętych ustaleń faktycznych na podstawie analizy przepisów ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych oraz ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali i ich wzajemnych relacji nie zostały w ogóle omówione w rozpoznawanej kasacji, a tym samym nie zostały w niej podważone. Tymczasem ustalenia te pozostają kluczowe z punktu widzenia art. 61 Prawa budowlanego, który to przepis jako adresatów obowiązku utrzymania substancji budowlanej obiektu budowlanego w należytym stanie technicznym odpowiadającym jego funkcjom wymienia "właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego". Skoro zatem skarżąca Spółdzielnia Mieszkaniowa jest z mocy prawa zarządcą obiektu budowlanego, a nakazane roboty budowlane dotyczą eksploatacji i utrzymania nieruchomości wspólnej, do której spółdzielnia może podejmować decyzje, to jest ona podmiotem, o którym mowa w art. 61 Prawa budowlanego, zobowiązanym do wykonania obowiązków nałożonych na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 tej ustawy. Tym samym Spółdzielnia Mieszkaniowa prawidłowo została uznana za stronę postępowania w przedmiocie nieodpowiedniego stanu technicznego budynku oraz prawidłowo stała się adresatem decyzji z dnia 3 sierpnia 2010 r., w której określono sposób przywrócenia odpowiedniego stanu technicznego tego obiektu. Zwrócić także należy uwagę, że powierzenie zarządu nieruchomością wspólną spółdzielni mieszkaniowej jest ograniczeniem prawa własności pozostałych współwłaścicieli nieruchomości wspólnej, ale, jak stwierdził Trybunał Konstytucyjny, jest to dopuszczalne z uwagi na konieczność ochrony wolności i praw innych osób. Skomplikowany układ stosunków właścicieli wyodrębnionych lokali i stosunków własnościowych spółdzielni, w tym także jej członków niebędących właścicielami zamieszkiwanych nieruchomości, wymagał stosownego wyważenia interesów wskazanych podmiotów (str. 30 uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 lutego 2015 r., K 60/13). Wyważenie tych interesów przemawia za tym, że działania spółdzielni wykonującej zarząd nieruchomością wspólną, na gruncie Prawa budowlanego, nie mogą wykraczać poza eksploatację i utrzymanie nieruchomości wspólnej, bez względu na to, czy działania te określi się jako czynności zwykłego zarządu, czy czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu. Istota sprawy tkwi zaś w tym, jakie czynności dotyczące robót budowlanych służą eksploatacji i utrzymaniu nieruchomości wspólnej" (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2015 r. sygn. akt II OPS 2/15 – orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowych: orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze, Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, iż w sprawie nie wystąpiły przesłanki rażącego naruszenia prawa, o których mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., a które strona skarżąca błędnie odnosiła częściowo do przepisów prawa materialnego: art. 28 K.p.a. i art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, a częściowo procesowego: art. 61 § 4 K.p.a. Z tych samych przyczyn, skarżąca nie zdołała wykazać, że doszło do ziszczenia się przesłanek nieważności decyzji z art. 156 § 1 pkt 2, 4 i 5 K.p.a., skoro również ich zaistnienie wiązała z przymiotem strony postępowania w zakresie nieodpowiedniego stanu technicznego i adresata decyzji wydanej w sprawie. W konsekwencji, postawiony w kasacji zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit.c P.p.s.a. okazał się być niezasadny. W tym stanie sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.