II OSK 869/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Przewodniczący: Sędzia NSA Bożena Walentynowicz po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. C. – M. i P. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2008 r. , sygn. akt IV SA/Wa 2405/07 odrzucające skargę P. M. i J. C. – M. w sprawie ze skargi J. i B. U., C. i E. W., P. M., J. C. – M., P. K., E. K., G. i A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji Burmistrza Ł. z dnia [...], znak:[...] o odmowie ustalenia warunków zabudowy postanawia oddalić skargę kasacyjną NSA/post. 1 - postanowienie ,,ogólne" Postanowieniem z dnia 24 stycznia 2008 r. , sygn. akt IV SA/Wa 2405/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę P. M. i J.C. – M. w sprawie ze skargi J. i B. U., C. i E. W., P. M., J. C. – M., P. K., E. K., G. i A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji Burmistrza Ł. z dnia [...], znak:[...] o odmowie ustalenia warunków zabudowy. W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że zarządzeniem z dnia 6 grudnia 2007 r. skarżący zostali wezwani do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia został skarżącym prawidłowo doręczony w dniu 17 grudnia 2007 r. a mimo to w terminie zakreślonym wpisu należnego nie opłacono. Uzasadniało to odrzucenie skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. W skardze kasacyjnej na powyższe postanowienie reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika P. M. i J. C.– M. podali, że Sąd I instancji naruszył art. 214 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez jego błędną interpretację, a w wyniku tego błędne jego zastosowanie. Wskazali, że wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego zostało doręczone tylko niektórym z osób, które złożyły skargę. Jak podali, wezwanie takie otrzymali P. M. i J. C. – M., P. K. oraz G. i A. W. Skarżący podnieśli w tym miejscu, że zgodnie z art. 214 § 2 p.p.s.a. pismo wnoszone przez kilka osób, których uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, podlega jednej opłacie. W przeciwnym razie każda z tych osób uiszcza opłatę oddzielnie, stosownie do swojego uprawnienia lub obowiązku. Stwierdzono, że w przedmiotowej sprawie skarżący działają wspólnie i we wspólnym interesie. Jeśli zatem zarządzenie przedmiotowe zostało doręczone tylko kilku osobom z grona skarżących, dla skarżących było to jednoznaczne z tym, że ich skarga podlega jednej, wspólnej opłacie. Jak stwierdzono, taka też jest literalna interpretacja art. 214 § 2 zdanie 1 p.p.s.a. Tym samym nie miało zastosowania w sprawie zdanie 2 art. 214 § 2 p.p.s.a. Gdyby miało zastosowanie to wezwanie do uiszczenia wpisu musiałyby otrzymać wszystkie osoby skarżące, tak aby każda z osób wnoszących pismo potraktowana została sprawiedliwie. Brak wezwania każdej z osób nakazał interpretować sytuację tak, że uiszczenie jednej opłaty od pisma przez wszystkie osoby (chociażby w osobie jednej osoby z grupy skarżących) wnoszące skargę będzie wypełnieniem przez skarżących obowiązku terminowego usunięcia braków formalnych skargi na decyzję SKO w W. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zarzut naruszenia art. 214 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) jest nieuzasadniony. Zgodnie z powyższym przepisem pismo wnoszone przez kilka osób, których uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, podlega jednej opłacie. W przeciwnym razie każda z tych osób uiszcza opłatę oddzielnie stosownie do swojego uprawnienia lub obowiązku. Wskazać należy, że wspólność uprawnień lub obowiązków skarżących powodująca obowiązek uiszczenia jednej opłaty (zd. 1), odnosi się do sytuacji współuczestnictwa materialnego, o którym mowa w art. 72 § 1 pkt 1 kpc. Natomiast zasada rozdzielnego uiszczania opłaty przez każdą ze stron stosownie do jej uprawnienia lub obowiązku (zd. 2) ma zastosowanie w przypadku współuczestnictwa formalnego, o którym mowa w art. 72 § 1 pkt 2 kpc. W niniejszej sprawie każdemu ze skarżących przysługuje prawo własności do innej nieruchomości i każdy z nich reprezentuje w sprawie swój własny interes prawny, chroniony konkretnym przepisem prawa materialnego, czego nie zmienia fakt, że cel, który chcą oni osiągnąć skarżąc decyzję jest dla nich wspólny. Z tych względów należy dojść do wniosku, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia ze współuczestnictwem formalnym, które związane jest z koniecznością rozdzielnego uiszczania opłaty przez każda ze stron stosownie do jej uprawnienia lub obowiązku. Skargi w niniejszej sprawie zatem, mimo wniesienia ich w jednym piśmie podlegały odrębnemu wpisowi, w pełnej wysokości, w tym przypadku w kwocie 500 zł, od każdego ze skarżących. Skoro zatem Sąd zarządzeniem z dnia 6 grudnia 2007 r. wezwał J. C. – M. i P. M. do opłacenia wpisu w powyższej kwocie to skarżący winni w zakreślonym terminie wezwanie wskazane wykonać skoro nie składali zażalenia na w/w zarządzenie. W wezwaniu Sąd zaznaczył skutki nieuiszczenia wpisu w postaci odrzucenia skargi. Ponieważ zaś skarżący obowiązku powyższego nie wykonali to prawidłowo Sąd Wojewódzki skargę jako nieopłaconą odrzucił na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji postanowienia.