II OSK 904/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędzia del. WSA Tomasz Świstak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy Lubiszyn od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 21 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Go 580/19 w sprawie ze skargi P.S. na uchwałę Rady Gminy Lubiszyn z dnia 30 marca 2017 r., nr XXV/179/2017 w przedmiocie zakazu używania jednostek pływających z napędem motorowym na obszarach wodnych na terenie Gminy Lubiszyn 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Gminy Lubiszyn na rzecz P.S. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z 21 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Go 580/19, po rozpoznaniu skargi P.S. (dalej: Skarżący) na uchwałę Rady Gminy Lubiszyn z dnia 30 marca 2017 r., nr XXV/179/2017 w sprawie zakazu używania jednostek pływających z napędem motorowym na obszarach wodnych na terenie Gminy Lubiszyn stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W dniu 30 marca 2017 r. Rada Gminy Lubiszyn podjęła uchwałę nr XXV/179/2017 w sprawie zakazu używania jednostek pływających z napędem motorowym na obszarach wodnych na terenie Gminy Lubiszyn. W uchwale tej w wprowadzono zakaz używania jednostek pływających z napędem motorowym na obszarze wodnym jeziora M. w miejscowości W. w okresie od maja do końca września z wyłączeniem jednostek pływających, których użycie jest konieczne dla celów bezpieczeństwa publicznego lub utrzymania zbiorników wodnych. Skargę na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim złożył Skarżący, zarzucając jej sprzeczność z art. 116 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2018 r., poz. 799) i art. 40 ust 1 i 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 506, z późn. zm., dalej: u.s.g.) Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości. Przywołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim orzekając na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm., dalej: P.p.s.a.) stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że możliwość ustanowienia przepisów porządkowych uzależniona jest od wykazania przez organ, że ich wprowadzenie jest niezbędne dla ochrony życia lub zdrowia obywateli oraz dla zapewnienia porządku spokoju i bezpieczeństwa. Sąd odnotował przy tym, że z uzasadnienia zaskarżonej uchwały ani protokołu posiedzenia Rady Gminy Lubiszyn, na którym zapadła zaskarżona uchwała, nie sposób stwierdzić, że zachodziła konieczność wprowadzenia całkowitego zakazu poruszania się jednostkami pływającymi o napędzie motorowym na spornym jeziorze w sytuacji istnienia ogólnych zasad i istnienia sankcji za ich naruszenie. Z dokumentów tych nie wynika także, aby dysponowano konkretnymi dodanymi wskazującymi na istnienie podwyższonego zagrożenia dóbr określonych w art. 40 ust. 3 u.s.g., którym ma służyć wprowadzenie przepisów porządkowych, w postaci sygnałów ze strony Policji czy WOPR-u. W ocenie Sądu wypowiadający się radni opierali się raczej na odczuciach w tym względzie. Sąd zwrócił przy tym uwagę, że organ nie rozważał zastosowania rozwiązań pośrednich uwzględniających interesy osób, które zamierzają korzystać w różny sposób ze spornego jeziora, przez na przykład przez wydzielenie obszarów dla różnych form rekreacji, co pozwoliłoby zapewnić bezpieczeństwo osób kąpiących się. Sąd nie podzielił stanowiska organu, że wielkość spornego akwenu uzasadniała wprowadzenie całkowitego zakazu poruszania się jednostek z napędem motorowym. Podkreślił, że sporny akwen ma powierzchnię 140,3 ha, maksymalna długość wynosi 1 670 m, a szerokość maksymalna to 1 230 m, co wskazuje, że pogodzenie interesów osób chcących korzystać z wód w różny sposób jest możliwe i nie zachodzi konieczność rozwiązania całkowicie skrajnego eliminującego motorowodniaków z tego jeziora. Sąd podkreślił także, że kwestie związane z hałasem nie mogły stanowić podstawy do wprowadzenia ograniczeń poruszania się jednostek pływających po spornym jeziorze przez organ uchwałodawczy gminy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku, w terminie prawem przewidzianym złożył organ, zaskarżając go w całości i wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi bądź uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Jednocześnie organ zrzekł się rozprawy i wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie: 1. prawa materialnego, tj. art. 40 ust. 3 u.s.g. w zw. z art. 147 § 1 P.p.s.a. przez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że Rada Gminy wprowadzając całkowity zakaz poruszania się jednostkami pływającymi o napędzie motorowym na spornym jeziorze, ograniczyła w nadmiernym zakresie konstytucyjną wolność poruszania się, podczas gdy przyjęte rozwiązanie jest proporcjonalne do istniejącego zagrożenia, a przez to zgodne z konstytucyjną zasadą proporcjonalności; 2. przepisów postępowania, tj. art. 106 § 4 P.p.s.a. przez przyjęcie konieczności dysponowania przez organ przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały konkretnymi danymi uzasadniającymi wprowadzenie przepisów porządkowych, w postaci sygnałów ze strony Policji czy WOPR, pomijając, że faktem powszechnie znanym jest, że jezioro, którego dotyczą przepisy porządkowe, jest wykorzystywane do kąpieli, nie został ustanowiony na nim zakaz kąpieli, a ruch jednostek pływających o napędzie motorowym łączy się z niebezpieczeństwem powstawania wypadków. Uzasadniając powyższe zarzuty, organ podniósł, że Sąd pominął powszechnie znany fakt, iż Jezioro M. wykorzystywane jest do kąpieli, a ruch jednostek pływających o napędzie motorowym, w których elementem przenoszącym napęd jest śruba powoduje zagrożenie dla osób kąpiących się i pływających. Dodatkowo organ stwierdził, że zakaz jako dotyczący wyłącznie określonych typów pojazdów (jednostek pływających z napędem motorowym) i w sprecyzowanym okresie nie jest nadmiernie uciążliwy. Organ wskazał, że rozdzielenie obszarów, na których dopuszczalne byłoby uprawianie sportów motorowodnych, od pozostałych obszarów ze względów praktycznych mogłoby być nie do pogodzenia z zasadą określoności prawa. Podkreślił, że nad akwenem brak jest stałego posterunku Policji, a dojazd patrolu na miejsce zajmuje 30 minut, w związku z czym w przypadku naruszenia zakazu określonego sposobu poruszania się w wydzielonej strefie skuteczne wyegzekwowanie zakazu mogłoby nie być możliwe. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Skarżący wniósł o jej oddalenie, zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się zaistnienia enumeratywnie wymienionych w § 2 tego przepisu przesłanek nieważności, zatem przedmiotową skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach zakreślonych podniesionymi w jej treści zarzutami. W świetle art. 174 powołanej ustawy skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z wymogiem wykazania istotnego wpływu naruszeń przepisów postępowania na wynik sprawy koresponduje regulacja zawarta w art. 184 P.p.s.a. zgodnie z którą Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną nie tylko wtedy, gdy nie ma ona usprawiedliwionych podstaw, lecz także, gdy zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 40 ust. 3 u.s.g. w zw. z art. 147 § 1 P.p.s.a. przez jego błędną wykładnię zauważyć należy, iż przepis art. 40 ust. 3 u.s.g., określając kompetencje rady gminy w zakresie wydawania przepisów porządkowych stanowi, że w zakresie nieuregulowanym w odrębnych ustawach lub innych przepisach powszechnie obowiązujących rada gminy może wydawać przepisy porządkowe, jeżeli jest to niezbędne dla ochrony życia lub zdrowia obywateli oraz dla zapewnienia porządku, spokoju i bezpieczeństwa publicznego. Z analizy art. 40 ust. 3 u.s.g. wynika, że aby wprowadzić określone normy w formie przepisów porządkowych muszą wystąpić jednocześnie dwie przesłanki. Wedle pierwszej - materia podlegająca unormowaniu nie może być uregulowana w innych przepisach powszechnie obowiązujących. Wedle drugiej - wprowadzenie określonych norm musi być uzasadnione ze względu na ochronę wartości, o których mowa w art. 40 ust. 3 u.s.g. Inaczej rzecz ujmując, że przepisy takie mogą być wydane, gdy jest to niezbędne dla ochrony wartości (dóbr) wyliczonych w tym przepisie. Normy zawarte w przepisie art. 40 ust. 3 u.s.g. nie podlegają wykładni rozszerzającej, ponieważ przepisy porządkowe mogą być wydawane tylko w wyjątkowych, ściśle określonych okolicznościach (por. wyrok NSA z 13 lutego 2018 r., sygn. II OSK 994/16, publ. ONSAiWSA 2019/5/79). Przepisy porządkowe wydawane wyłącznie na podstawie ogólnych upoważnień ustawowych zawartych w ustawach ustrojowych stanowią odrębny rodzaj aktów prawa miejscowego. Cechują się szczególnym charakterem i celem, jakiemu mają służyć: są środkiem służącym przeciwdziałaniu nagle pojawiającym się zagrożeniom dóbr prawnie chronionych. Akty prawa miejscowego o charakterze porządkowym, w przeciwieństwie do aktów wykonawczych, nie są wydawane w celu szczegółowej realizacji określonych ustawowych unormowań materialno-prawnych, lecz w celu uregulowania pewnej sfery stosunków społecznych, którą nie zajął się ustawodawca, a której granice wyznacza jedynie przedmiot regulacji (ochrona życia, zdrowia, mienia itp.). Chodzi więc o unormowanie sytuacji lokalnych o charakterze szczególnym, nadzwyczajnym, co do których brak jest regulacji przepisami ogólnopaństwowymi. Odnosząc powyższe do okoliczności kontrolowanej sprawy zauważyć należy, iż tak w toku procedury zmierzającej do przyjęcia uchwały Rady Gminy Lubiszyn z dnia 30 marca 2017 r., nr XXV/179/2017, którą wprowadzono obowiązujący od maja do końca września każdego roku zakaz używania jednostek pływających z napędem motorowym na obszarze wodnym Jeziora M., jak i w toku postępowania sądowoadministracyjnego dotyczącego zbadania zgodności z prawem tej uchwały, podnoszono, iż wprowadzenie spornych przepisów porządkowych było niezbędne dla zapewnienia porządku, spokoju i bezpieczeństwa osobom korzystającym z Jeziora M. dla celów kąpieli i pływania. W świetle takiej argumentacji uzasadniającej wprowadzenie zakazu używania jednostek pływających z napędem motorowym na całym obszarze Jeziora M. brak było w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstaw dla ustanawiania tego rodzaju zakazu w formie przepisów porządkowych, albowiem brak było zarówno spełnienia obiektywnej przesłanki ustanowienia przepisów porządkowych, to jest braku uregulowania materii objętej przedmiotową uchwałą w innych przepisach powszechnie obowiązujących, jak i – jak trafnie wskazał Sąd I instancji – brak było po stronie gminy wykazania, iż wprowadzenie tak daleko idącego zakazu spełniało przesłankę niezbędności dla ochrony życia lub zdrowia innych osób korzystających z Jeziora M. w celach rekreacyjnych. Zauważyć bowiem należy, iż – co przeoczył Sąd I instancji – ustawodawca przewidział sposób wprowadzania regulacji zapewniających bezpieczeństwo osób kąpiących się w wodach publicznych poprzez wprowadzenie w obowiązujących w dacie podjęcia spornej uchwały przepisach ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1121, z późn. zm., dalej Prawo wodne z 2001 r.) instytucji kąpielisk oraz miejsc wykorzystywanych do kąpieli (art. 9 ust. 1 pkt 5a i pkt 5c), które to kąpieliska i miejsca wykorzystywane do kąpieli stanowiły wydzielone i oznakowane fragmenty wód powierzchniowych. Dalej wskazać należy, iż zgodnie z art. art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych (wszystkie przepisy tej ustawy przywoływane w niniejszym uzasadnieniu w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały – t.j. Dz. U. z 2016, poz. 656, dalej w tekście także jako ustawa), to właśnie ta ustawa określała (i określa obecnie) warunki bezpieczeństwa osób pływających, kąpiących się lub uprawiających sport lub rekreację na obszarach wodnych. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 w zw. z pkt 6 i pkt 7 tej ustawy tak kąpielisko, jak i miejsce wykorzystywane do kąpieli w rozumieniu przepisów ustawy Prawo wodne z 2001 r. stanowiły obszary wodne. Za zapewnienie bezpieczeństwa na obszarze wodnym odpowiadał zarządzający obszarem wodnym, którym co do kąpielisk lub miejsc wykorzystywanym do kąpieli w myśl art. 4 ust. 2 pkt 3 ustawy o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych był właściwy miejscowo wójt (burmistrz, prezydent miasta), a wykonywane w tym zakresie przez burmistrza zadania należą do zadań własnych gminy (art. 4 ust. 3). Zapewnienie bezpieczeństwa na obszarach wodnych polega w szczególności na dokonaniu, we współpracy z policją i działającymi na danym terenie podmiotami, o których mowa w art. 12 ust. 1, analizy zagrożeń, w tym identyfikacji miejsc, w których występuje zagrożenie dla bezpieczeństwa osób wykorzystujących obszar wodny do pływania, kąpania się, uprawiania sportu lub rekreacji (art. 4 ust. 1 pkt 1) oraz oznakowaniu i zabezpieczeniu terenów, obiektów i urządzeń przeznaczonych do pływania, kąpania się, uprawiania sportu lub rekreacji na obszarach wodnych (art. 4 ust. 1 pkt 2). Dalej wskazać trzeba, iż zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych zarządzający wyznaczonym obszarem wodnym umieszcza, w ogólnie dostępnym miejscu, informacje dotyczące między innymi: 1) zasad korzystania z wyznaczonego obszaru wodnego; 2) ograniczeń w korzystaniu z wyznaczonego obszaru wodnego;, zaś w myśl art. 5 ust. 3 osoba pływająca, kąpiąca się lub uprawiająca sport lub rekreację na wyznaczonym obszarze wodnym jest obowiązana do zapoznania się z informacjami, o których mowa w ust. 1. Nadto zauważyć należy, iż art. 3 tej samej ustawy nakłada na osoby przebywające na obszarach wodnych (a więc także na wydzielonym obszarze kąpieliska lub miejsca wykorzystywanego do kąpieli) obowiązek zachowania należytej staranności w celu ochrony życia i zdrowia własnego oraz innych osób, a w szczególności: 1) zapoznania się z zasadami korzystania z danego terenu, obiektu lub urządzenia i ich przestrzegania oraz 2) stosowania się do znaków nakazu i zakazu umieszczanych przez podmioty, o których mowa w art. 12 ust. 1, to jest podmioty uprawnione do wykonywania ratownictwa wodnego na danym obszarze wodnym. Podsumowując tą część rozważań zauważyć należy, iż wprost przewidzianą przez regulacje rangi ustawowej metodą zapewnienia bezpieczeństwa osobom kąpiącym się i pływającym w danym zbiorniku wodnym, jest nie ustanawianie przez organy gminy przepisów porządkowych na podstawie art. 40 ust. 3 u.s.g., lecz ustanowienia kąpieliska lub miejsca wykorzystywanego do kąpieli, w którego wydzielonym i oznakowanym obszarze wprowadzić następnie można zasady bezpieczeństwa obejmujące chociażby zakaz poruszania się jednostek pływających, w tym z napędem motorowym. Już tylko z powyższego wynika, iż brak jest w tym zakresie, to jest dla zapewnienia bezpieczeństwa osób kąpiących się i pływających, podstawy prawnej dla ustanawiania przez rady gmin przepisów porządkowych na podstawie art. 40 ust. 3 u.s.g. i wprowadzenia generalnego zakazu poruszania się po danym zbiorniku wodnym z użyciem określonych środków (tu wszelkich jednostek pływających z napędem motorowym) i "omijania" w ten sposób regulacji dotyczących ustanawiania kąpielisk i miejsc wykorzystywanych do kąpieli. O "zakresie nieuregulowanym" można bowiem mówić na gruncie przepisu art. 40 ust. 3 powołanej ustawy wyłącznie wtedy, gdy w systemie prawa powszechnie obowiązującego nie ma innych regulacji zezwalających na eliminację dostrzeżonych przez gminę, niepożądanych w myśl tego przepisu zjawisk. Upoważnienie do stanowienia aktów porządkowych nie może być nadto interpretowane rozszerzająco. Przepisy porządkowe mają mieć rzeczywiście wyjątkowy charakter, regulować sytuacje nietypowe. Ich stanowienie powinno mieć co do zasady miejsce w sytuacjach niecierpiących zwłoki, wymagających natychmiastowej reakcji, typu klęska żywiołowa, katastrofa czy epidemia, a więc nadzwyczajnych sytuacjach losowych (por. wyrok NSA z 6 kwietnia 1994 r., SA/Kr 317/93, niepubl.). Nie ma natomiast nic nietypowego w korzystaniu ze zbiornika wodnego poprzez poruszanie się po nim jednostkami pływającymi o napędzie motorowym, czy też w potrzebie takiego zorganizowania korzystania ze zbiornika wodnego, by zapewnić bezpieczeństwo osobom się w nim kąpiącym. Fakt, iż przepisy tak ustawy Prawo wodne z 2001 r., jak i ustawy o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych, czy też innych ustaw nie wprowadziły zakazów poruszania się z użyciem niektórych środków w określonych miejscach, nie oznaczał, że brak było uregulowań ustawowych tej materii; co oznacza, że brak było podstaw do rozszerzania regulacji ustawowych wobec braku upoważnienia dla rad gmin w tym zakresie. (por. wyrok NSA z 18 marca 1999 r., sygn. II SA/Po 1399/98, publ. ONSA 2000/1, poz. 39 dotyczący wprowadzenia w trybie przepisów porządkowych zakazu poruszania się na wrotkach, łyżworolkach i deskorolka na ulicach miejskich). Powyższe oznacza, iż mimo odmiennego uzasadnienia, za trafne uznać należy stanowisko Sądu I instancji, iż w odniesieniu do kontrolowanego aktu brak jest spełnienia przesłanki "niezbędności dla ochrony życia lub zdrowia obywateli oraz dla zapewnienia porządku spokoju i bezpieczeństwa" określonej w art. 40 ust. 3 u.s.g. Jak wykazano bowiem powyżej, cele którym miało służyć ustanowienie kwestionowanych przepisów porządkowych (to jest zapewnienie bezpieczeństwa kąpiącym się i pływającym) można było osiągnąć także w inny, wprost przewidziany w ustawie o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych sposób, co oznacza, iż nie było konieczne sięganie przez gminę po nadzwyczajne narzędzie jakim jest stanowienie lokalnych przepisów porządkowych. Naczelny Sąd Administracyjny podziela także wyrażony w zaskarżonym wyroku pogląd, iż przyjęte w kontrolowanej uchwale rozwiązanie miało charakter krańcowy i nadmiernie (nieproporcjonalnie) godziło w konstytucyjną wolność poruszania się określoną w art. 52 ust. 1 Konstytucji, nie rozważając możliwości rozwiązań pośrednich uwzględniających interesy osób, które zamierzają korzystać w różny sposób ze spornego jeziora i także z tego powodu przedmiotowa uchwała naruszała art. 40 ust. 3 u.s.g. Stąd też uznać należy, iż nie zasługiwał na uwzględnienie zgłoszony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 40 ust. 3 u.s.g. Nie mógł także okazać się skuteczny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 106 § 4 P.p.s.a., albowiem wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej Sąd I instancji nie pominął w swoich rozważaniach, notoryjnego zdaniem kasatora faktu, iż z ruchem jednostek pływających wiąże się zagrożenie dla osób pływających i kąpiących się, a jedynie okoliczności tej nie przypisał tak istotnego dla sprawy, jak uczynił to organ znaczenia, wskazując, iż sposobu usunięcia tego zagrożenia można poszukiwać w rozwiązaniach mniej drastycznych niż ustanowienie całkowitego zakazu korzystania na Jeziorze M. z jednostek pływających z napędem motorowym. Równocześnie należy stwierdzić, że z ruchem wszelkich środków transportu, w tym jednostek pływających generalnie łączy się niebezpieczeństwo wypadków, a więc zagrożeń dla zdrowia. Tymczasem jak trafnie zauważył Sąd I instancji z akt sprawy nie wynika, by dysponowano konkretnymi danymi wskazującymi na podwyższone ryzyko w ruchu jednostek pływających o napędzie mechanicznym akurat na Jeziorze M. oraz by ryzyko to wiązało się szczególnie z ruchem jednostek silnikowych. Mając na względzie powyższe oraz wobec braku podstaw branych pod uwagę z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną zgodnie z art. 184 P.p.s.a., albowiem zaskarżony wyrok mimo częściowo wadliwego (niepełnego) uzasadnienia odpowiada prawu. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 P.p.s.a., art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 207 § 1 P.p.s.a. zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów NSA z 19 listopada 2012 r., sygn. II FPS 4/12, wskazującą, że stanowią one podstawę do zasądzenia zwrotu kosztów za wniesienie sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika odpowiedzi na skargę kasacyjną. Odpowiedz na skargę kasacyjną sporządzona została w terminie określonym w art. 179 P.p.s.a. przez profesjonalnego pełnomocnika, który reprezentował Skarżącego także w postępowaniu przed Sądem I instancji.