II OSK 910/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Rzążewska po rozpoznaniu w dniu 22 września 2006r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. i Z. Z. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 26 stycznia 2006r., sygn. akt II SA/Lu 1013/05 w sprawie ze skargi W. i Z. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z dnia [...] października 2005r., znak [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy p o s t a n a w i a oddalić skargę kasacyjną Postanowieniem z dnia 26 stycznia 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lubinie odrzucił skargę W. i Z. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z dnia [...] października 2005r. W motywach orzeczenia Sąd wskazał, że skarżący nie uiścili wpisu od skargi w 7-dniowym ustawowym terminie, wskazanym w wezwaniach doręczonym im przez ten Sąd w trybie zastepczym, co prowadziło do odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "ustawą". Pismem z dnia 14 marca 2006r. skarżący wnieśli skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia zarzucając mu naruszenie prawa materialnego, a w szczególności art. 67 § 1, art. 69, art. 72 i art. 73 ustawy, poprzez uznanie, iż zawiadomienie o złożeniu przesyłek na poczcie zostało prawidłowo doręczone, a tym samym uznanie, że pisma zostały skutecznie doręczone adresatom. Skarżący podnoszą, że pisma wzywające do uzupełnienia braków nie zostały im w ogóle doręczone, ponieważ podczas ich nieobecności pracownik urzędu pocztowego pozostawił awizo w aptece, której skarżący są właścicielami. Podkreślają, że miejsce, w którym doręczyciel pozostawił awizo nie spełnia wymogów z art. 69 ustawy, albowiem nie jest miejscem ich pracy i nie można ich tam zastać na co dzień. Skarżący zatrudniają w tym miejscu pracowników, ale żaden z nich nie jest upoważniony do odbioru tego rodzaju przesyłek. Skarżący podkreślają, że doręczyciel pocztowy miał obowiązek pozostawienia zawiadomienia pod wskazanym na przesyłce adresem, tj. adresem zamieszkania skarżących. Powołując treść orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 9 czerwca 1999r. (III RN 17/99, OSN 2000, Nr 10, poz. 379) wskazują, że nie umieszczenie na drzwiach mieszkania adresata albo biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (bądź w miejscu widocznym na nieruchomości) zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej oznacza, iż wezwanie skierowane do strony postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie zostało prawidłowo doręczone, albowiem skuteczność doręczenia w tym trybie zależy od zawiadomienia adresata o złożeniu pisma w urzędzie pocztowym. Postępowanie doręczyciela pocztowego polegające na pozostawieniu zawiadomienia o przesyłce pocztowej w niewłaściwym miejscu, pomimo tego, iż pisma były skierowane na adres zamieszkania skarżących spowodowało niemożność jego odbioru z urzędu pocztowego, a tym samym niemożność uzupełnienia braków formalnych wniesionej skargi poprzez uiszczenie wpisu. Wnoszący skargę kasacyjną domagają się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu. Jak wynika z akt sprawy pismem z dnia 15 grudnia 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wezwał skarżących do uiszczenia wpisu od ich skargi na powołaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu w wysokości 500 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Z informacji widniejących na przesyłkach zawierających wezwanie (k. 12 i 13) wynika, że przesyłki były dwukrotnie tj. w dniach 19 grudnia 2005r. i 27 grudnia 2005r. awizowane w miejscu wskazywanym przez skarżących jako adres do doręczeń i wobec ich nie podjęcia w terminie zostały zwrócone nadawcy. Stosownie do regulacji art. 69 ustawy doręczenia pism w postępowaniu sądowoadministracyjnym dokonuje się w mieszkaniu, w miejscu pracy lub tam, gdzie się adresata zastanie. Jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było – administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma (art. 72 ustawy). W razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w artykułach poprzedzających, pismo składa się na okres siedmiu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym umieszcza się w skrzynce na korespondencję, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (art. 73 ustawy). W wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 lutego 2006r. (P 13/05, Dz. U. Nr 38, poz. 268) uznano, że powołany art. 73 ustawy w zakresie w jakim ustanawia siedmiodniowy termin przechowywania pisma procesowego i nie wymaga ponawiania zawiadomienia adwokata o złożeniu tego pisma jest niezgodny z art. 2 i 45 ust. 1 Konstytucji RP. W tym stanie rzeczy należy przyjąć, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym ma zastosowanie § 9 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999r. w sprawie szczegółowego trybu doręczania pism sądowych przez pocztę w postępowaniu cywilnym (Dz. U. Nr 62, poz. 692 ze zm.), co oznacza., że warunkiem skuteczności doręczenia zastępczego, o którym mowa w art. 73 ustawy jest uprzednie dwukrotne awizowanie doręczanej przesyłki. W przypadku powtórnego awizowania przesyłki procesowy skutek prawny doręczenia zastępczego powstanie więc z upływem ostatniego dnia okresu, na jaki pismo pozostawiono w placówce pocztowej po tym awizowaniu. Mając na względzie przytoczone powyżej regulacje prawne należy uznać, że doręczenie zastępcze skarżącym adresowanych do nich wezwań do uiszczenia wpisu od skargi jest skuteczne. W szczególności nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi kasacyjnej, że adresaci nie zostali w sposób prawidłowy zawiadomieni o tym, gdzie złożono adresowane do nich pisma, skoro, jak wynika z informacji widniejących na tych przesyłkach - stosowne zawiadomienia o tym fakcie zostały pozostawione w skrzynce pocztowej, pod adresem wskazywanym przez skarżących jako adres do doręczeń. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego okoliczności te pozwalają na uznanie, że doręczenie pism pozostawało w zgodzie z przepisami ustawy, w tym w szczególności jej art. 73. W takiej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w zaskarżonym orzeczeniu w sposób prawidłowy dokonał obliczenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Skoro bowiem skuteczne prawnie doręczenie (zastępcze) miało miejsce dnia 2 stycznia 2006r. (ostatni dzień terminu do odbioru pism po powtórnym awizowaniu) to z dniem 9 stycznia 2006r. upływał 7-dniowy ustawowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi, a ich nie uzupełnienie w tym terminie prowadziło do jej odrzucenia na podstawie art. 220 § 3 ustawy. Oceny tej nie może zmienić powoływana w skardze kasacyjnej okoliczność, że awiza były zostawiane w skrzynce pocztowej apteki, której skarżący są właścicielami, skoro nie była ona znana Sądowi I instancji przy wydawaniu zaskarżonego orzeczenia, a nadto skarżący nie przedstawili jakichkolwiek dowodów na jej potwierdzenie. Z treści skargi kasacyjnej nie wynika chociażby, czy apteka funkcjonuje pod innym adresem, aniżeli wskazany przez skarżących adres do doręczeń. Powoływana przez nich treść wyroku Sądu Najwyższego paradoksalnie przeczy ich argumentacji. Orzeczenie to dla prawidłowego wykonania doręczenia zastępczego wskazuje bowiem możliwość umieszczenia na drzwiach mieszkania adresata albo biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (bądź w miejscu widocznym na nieruchomości) zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej, a okoliczności powoływane przez skarżących w skardze kasacyjnej spełniają te kryteria. Dodać należy, że brak winy w nieodebraniu awizowanej przesyłki może być podnoszony w razie korzystania z procesowej instytucji przywrócenia terminu (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 października 2002r., SK 6/02, Dz. U. Nr 178, poz. 1486). Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy orzekł jak w sentencji postanowienia.