II OSK 972/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon Sędziowie Sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Pilip po rozpoznaniu w dniu 25 października 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 października 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 1021/17 w sprawie ze skargi A. O. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 27 października 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 1021/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w sprawie ze skargi A. O. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] czerwca 2017 r., znak: [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła A. O. Wyrok zaskarżyła w całości. Zarzuciła naruszenie: I. przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie tj.: 1) art. 3 pkt 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, poprzez błędne uznanie budynku istniejącego na działce nr 4308/5 w którym mieszczą się 2 lokale usługowe i lokale mieszkalne jako budynku mieszkalnego jednorodzinnego, co ma wpływ na ustalenie odległości od budynku wymaganych przez rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w tym odległości wymaganych dla usytuowania miejsc postojowych dla niepełnosprawnych zgodnie z § 20 ww. rozporządzenia oraz odległości wymaganych przez § 12 ust 3 oraz 4 ww. rozporządzenia; II. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1) art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a., art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i § 2 P.u.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 K.p.a., poprzez wydanie decyzji w oparciu o wybiórczo dobrany materiał dowodowy, jak i niewyjaśnienie przez Sąd pierwszej instancji swojego stanowiska w sprawie, co do zarzutów skarżącej; 2) art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a., art. 3 § 2 pkt 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 6 i art. 8 K.p.a. w zw. z art. 35 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, który doprowadził do błędnej subsumcji zastosowanych przepisów prawa. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi, który wydał orzeczenie; zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania Marek Kujszczyk wniósł o jej oddalenie w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a. Możliwe jest zatem ograniczenie się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 6 i art. 8 K.p.a. i w związku z art. 35 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane przez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, który doprowadził do błędnej subsumpcji zastosowanych przepisów prawa. Przepis art. 35 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (w dacie wydania zaskarżonej decyzji: Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.) został uchylony przepisem art. 1 pkt 28 lit. b ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), z dniem 11 lipca 2003 r. Wnosząca kasację powołała się więc na normę, która w trakcie kontrolowanego postępowania w żadnym aspekcie nie pozostawała w systemie prawnym, a co za tym idzie nie była stosowana. Ewentualne nieustalenie okoliczności faktycznych nawiązujących do tak wskazanej normy prawa materialnego nie może być uznane za istotne naruszenie przepisów postępowania. Niezależnie od tego zauważyć można, że wnosząca kasację nie skonkretyzowała analizowanego naruszenia. Zarówno w podstawie kasacji, jak i w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wskazała okoliczności faktycznych związanych z powołanym art. 35 ust. 2 Prawa budowlanego. Nadto, pozbawiony uzasadnienia jest zarzut naruszenia art. 6 K.p.a. Jest oczywiste, że organy i Sąd pierwszej instancji działały na podstawie przepisów prawa. Wnosząca kasację nie sprecyzowała również jakie działania organów podważyły zaufanie uczestników postępowania do władzy publicznej (art. 8 K.p.a.). Zagadnienia materialne i procesowe związane z niewykonaniem wskazań zawartych w poprzednim wyroku WSA w Krakowie, w zakresie zapewnienia miejsc parkingowych będą przedmiotem ponownego badania w postępowaniu administracyjnym. Odnosi się to także do usytuowania miejsc parkingowych, w tym miejsca parkingowego dla osób niepełnosprawnych. Sąd pierwszej instancji przypomniał, że w uzasadnieniu wyroku WSA w Krakowie sformułowano kategoryczny pogląd prawny, według którego, dla oceny zgodności z prawem projektu budowlanego, pod względem potrzeby zaplanowania i liczby miejsc parkingowych wzorem pozostaje § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Sąd pierwszej instancji nie rozważał szczegółowo charakteru budynku położonego na działce nr 4308/5. W postępowaniu administracyjnym, w oparciu o projekt zagospodarowania terenu, przyjęto, że jest to budynek jednorodzinny. Skarżąca nie podjęła ani w postępowaniu administracyjnym, ani w skardze, próby podważenia tego ustalenia (w związku z tym budynkiem skarżąca podnosiła tylko problem niedopuszczalnego przesłaniania). Nie jest więc skuteczny podniesiony z powołaniem się na art. 141 § 4 P.p.s.a., zarzut nieodniesienia się Sądu pierwszej instancji do tego zagadnienia. W myśl art. 7 K.p.a., w brzmieniu ustalonym nowelą z dnia 3 grudnia 2010 r., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jeśli zatem organy ustaliły, na podstawie dotychczas zebranego materiału dowodowego, że określona okoliczność faktyczna, w tym przypadku rodzaj obiektu budowlanego, nie jest przez strony kwestionowana, to w braku aktywności dowodowej zainteresowanej strony, co do zasady, nie miały obowiązku z urzędu poszukiwania dalszych dowodów w tym zakresie. Zarówno zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., jak i zarzut naruszenia art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego, jest zatem, w zakresie odległości projektowanego miejsca parkingowego dla niepełnosprawnych, bezpodstawny. Niezależnie od tego, w dalszym postępowaniu nie jest wykluczone objęcie omawianej okoliczności postępowaniem wyjaśniającym. Natomiast z uwagi na brak skonkretyzowania wpływu kwalifikacji budynku położonego na działce nr 4308/5 na zastosowanie § 12 ust. 3 i 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie jest możliwe odniesienie się do zarzutu naruszenia tych przepisów. W stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji § 12 ust. 3 rozporządzenia zawierał cztery punkty. Zgodnie zaś z ówczesnym brzmieniem § 12 ust. 4, usytuowanie budynku na działce budowlanej w sposób, o którym mowa w ust. 2 i 3, powoduje objęcie sąsiedniej działki budowlanej obszarem oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Przywołany § 12 ust. 4 rozporządzenia nie normował zatem kwestii odległości, o których mowa w analizowanych zarzutach. Niezależnie od tego, z uwagi na unormowanie planu miejscowego, dopuszczające usytuowanie budynku w granicy, w odniesieniu do działki nr 4307, stanowiącej własność skarżącej, organy powoływały się na § 12 ust. 2 rozporządzenia, a nie na jeden z przepisów § 12 ust. 3. Natomiast odległość budynku istniejącego na działce nr 4308/5 od projektowanego budynku spełniała wymogi § 12 ust. 1 rozporządzenia. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.