II OZ 1009/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. W. i M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 maja 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 1425/11 w przedmiocie odmowy dokonania wykładni wyroku w sprawie ze skargi D.W. i M.W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2011 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: 1) oddalić zażalenie, 2) sprostować z urzędu w komparycji zaskarżonego postanowienia oczywistą omyłkę pisarską w ten sposób, że w miejsce słów "na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego" wpisać "na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego". Wyrokiem z dnia 28 marca 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 1425/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę D. W. i M. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2011 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Pismem z dnia 3 kwietnia 2012 r. D. W. i M. W. wnieśli o dokonanie wykładni ww. wyroku, dopytując: "na jakiej podstawie prawnej i dlaczego Sąd pozbawił nas prawa do przeprowadzenia dowodów uzupełniających z dokumentów z art. 106 § 3, § 4 i § 5 u.o.p.p.s.a; na jakiej podstawie prawnej Sąd rażąco narusza Konstytucję RP w art. 2, art. 7, art. 8 pkt 1 i 2, art. 21 pkt 1 i 2, art. 31 pkt 1, 2 , 3 art. 51 pkt 3 i 4, art. 61 pkt 1 i 2 oraz art. 7 k.p.a., art. 15, art. 145 § 1 pkt 1-8 w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 i 2 i art. 139 k.p.a.; czy organem właściwym do wyłączenia Wojewody i jego pracowników był właściwy GINB w Warszawie; na jakiej podstawie prawnej Sąd i organ GINB dokonał naszego ubezwłasnowolnienia (...) oraz który organ jest właściwy do orzekania przy ponownym rozpoznaniu sprawy o stwierdzenie nieważności (...) – bowiem wymaga tego interes społeczny." Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 30 maja 2012 r. odmówił dokonania wykładni wyroku z dnia 28 marca 2012 r. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd wskazał, że uzasadnienie wyroku z dnia 28 marca 2012 r. zostało sporządzone i podpisane w dniu 8 maja 2012 r. w związku z czym wniosek o dokonanie wykładni wyroku dotyczył jedynie jego sentencji. Następnie Sąd wskazał, że konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. W ocenie Sądu sentencja przedmiotowego wyroku nie nasuwa żadnych wątpliwości. Z jej treści wynika bowiem co było przedmiotem skargi, jaki sąd wydał rozstrzygnięcie, pod jako sygnaturą akt i jaka jest treść rozstrzygnięcia. Wyrok ten zawiera zatem rozstrzygnięcie, którego treść nie budzi wątpliwości określonych w art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Zażaleniem D. W. i M. W. zaskarżyli powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu zażalenia zakwestionowano prawidłowość rozstrzygnięcia zawartego w wyroku z dnia 28 marca 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 158 p.p.s.a. Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości, co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie Sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Słuszne jest stanowisko Sądu I instancji, zgodnie z którym, w związku z faktem złożenia przedmiotowego wniosku o wykładnię wyroku przed sporządzeniem jego uzasadnienia, dotyczył on tylko jego sentencji. Podzielić należy również stanowisko tego Sądu, że sentencja ta jest jednoznaczna i nie pozostawia żadnej dowolności interpretacyjnej. W związku z powyższym należało uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie zaskarżonym postanowieniem odmówił dokonania wykładni swojego wyroku z dnia 28 marca 2012 r., którym oddalił skargę D. W. i M. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2011 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Okoliczności podnoszone w uzasadnieniu zażalenia nie mogły natomiast odnieść zamierzonego skutku, bowiem przedmiotem rozpoznania na tym etapie postępowania jest postanowienie o odmowie dokonania wykładni wyroku a nie sam wyrok z dnia 28 marca 2012 r. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji W komparycji zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji błędnie wskazał organ, który wydał zaskarżoną decyzję, dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny w powyższym zakresie na podstawie art. 156 § 1 i § 3 i art. 197 p.p.s.a. sprostował postanowienie Sądu pierwszej instancji.