II OZ 1019/12

Dnia 22 listopada 2012 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Bujko po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2012 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 września 2012 roku, sygn. akt II SA/Gd 422/12 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.Z. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] maja 2012 roku, nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: 1. uchylić zaskarżone postanowienie, 2. wstrzymać wykonanie decyzji Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] maja 2012 roku, nr [...]. Postanowieniem z dnia 13 września 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił wstrzymania wykonania decyzji Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] maja 2012 r. utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Puckim z dnia [...]stycznia 2012 r. nakazującą rozbiórkę obiektów budowlanych wzniesionych bez wymaganego pozwolenia na budowę na działce nr [...] położonej w K. Sąd wskazał, że wniosek o wstrzymanie wykonanie decyzji nie zawierał żadnego uzasadnienia, a jedynie powoływał się na zarzuty podniesione w skardze. Skarżący nie wykazał, że w sprawie istnieją przesłanki określone w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270). Sąd podkreślił, że podniesione przez skarżącego zarzuty zostaną ocenione w ramach merytorycznej kontroli zaskarżonej decyzji, tj. przy rozpoznawaniu skargi. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła J.K. podnosząc, iż rozpatrywany wniosek należy uznać za zasadny oraz że w sprawie należy uwzględnić wszystkie argumenty podniesione przez J.K. oraz A.Z. podczas przebiegu sporu na wszystkich jego etapach. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie, ale z przyczyn innych niż w nim podniesiono. Stosownie do treści art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd ten może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Powołany przepis zobowiązuje stronę do wskazania istnienia w danej sprawie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając na nią obowiązku ich udowodnienia. Co do zasady nie wystarczy zatem powołanie się na treść przepisu. Jednakże w toku rozpoznawania wniosku Sąd winien wziąć pod rozwagę wszelkie okoliczności sprawy. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, że rozbiórka obiektu budowlanego z reguły łączy się z niebezpieczeństwem powstania szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W razie bowiem uwzględnienia skargi może okazać się, iż nie było podstaw do jej nakazania, wobec czego może powstać kwestia przywrócenia stanu poprzedniego, co niewątpliwie będzie wiązało się z koniecznością poniesienia znacznych kosztów. Wobec powyższego należy uznać, iż Sąd I instancji błędnie uznał, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji obliguje go do odmowy wstrzymania wykonania tej decyzji. Jak wyżej podniesiono już z istoty zaskarżonej decyzji wynika bowiem, iż jej wykonanie może powodować trudne do odwrócenia skutki oraz znaczną szkodę. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 i 188 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.