II OZ 1045/09

Dnia 30 listopada 2009 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krystyna Borkowska po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2009 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 października 2009 roku, sygn. akt II SAB/Po 24/09 odmawiające uzupełnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 lipca 2009 roku w zakresie orzeczenia o kosztach w sprawie ze skargi J. A. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie w przedmiocie rozpatrzenia żądania stwierdzenia nieważności decyzji p o s t a n a w i a: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 8 lipca 2009 roku, sygn. akt II SAB/Po 24/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu umorzył postępowanie ze skargi J. A. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że przedmiotowa skarga została wniesiona w dniu 27 kwietnia 2009 roku, podczas gdy termin do rozpoznania sprawy przez organ upływał w dniu 29 kwietnia 2009 roku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lesznie wydało decyzje w sprawie w dniu 27 kwietnia 2009 roku. Decyzja to została wysłana do strony w dniu 30 kwietnia 2009 roku. Tym samym zdaniem Sądu postępowanie w sprawie było bezprzedmiotowe i należało je umorzyć na postawie art. 161 § 3 P.p.s.a. Wniosek o uzupełnienie powyższego postanowienia w zakresie orzeczenia o kosztach wniósł pełnomocnik skarżącego. Postanowieniem z dnia 7 października 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił uzupełnienia postanowienie z dnia 8 lipca 2009 roku. W uzasadnieniu stanowiska Sąd I instancji podniósł, że w sprawie nie można mówić o wydaniu przez organ decyzji w trybie autokontroli określonym w art. 54 § 3 P.p.s.a., a w konsekwencji należy stwierdzić, że w sprawie nie występują przesłanki zawarte w art. 201 §1 P.p.s.a. Zatem brak jest podstawy prawnej do zasądzenia na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zażalenie na powyższe postępowanie wniósł pełnomocnik J. A., domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W zażaleniu stwierdzono, że wydanie decyzji przez organ ewidentnie nastąpiło w toku postępowania sądowoadministracjnego, a tym samym powinno być traktowane jak uwzględnienie przez organ skargi. Podniesiono także, że dla określenia pozostawania w bezczynności Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie powinna być brana pod uwagę data wysłania do skarżącego decyzji, a nie data jej wydania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Wyjątki od powyższej zasady zawarte zostały w art. 200, 201 § 1, 203 i 204 P.p.s.a., poprzez związanie orzekania o zwrocie kosztów postępowania między stronami z tym, jakim orzeczeniem kończy się postępowanie sądowe. Zgodnie z art. 201 § 1 P.p.s.a., w przypadku umorzenia postępowania zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu, jedynie w sytuacji gdy umorzenie to nastąpiło z przyczyny określonej w art. 54 § 3 P.p.s.a., tj. organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, uwzględnił skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Powyższy przepis odnosi się tylko i wyłącznie do sytuacji gdy organ pozostaje w bezczynności. W przedmiotowej sprawie nie można stwierdzić, że w dniu wniesienia skargi na bezczynność (27 kwietnia 2009 roku) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lesznie faktycznie pozostawało w bezczynności. Organ w dniu 30 marca 2009 roku otrzymał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 grudnia 2008 roku, sygn. akt II SA/Po 854/08 uchylający jego decyzję odmawiającą stwierdzenia na wniosek J. A. nieważności decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Tym samym, zgodnie z art. 35 § 3 K.p.a., organ miał 30 dni na wydanie decyzji, tj. do dnia 29 kwietnia 2009 roku. Zatem skarga na bezczynność został wniesiona w momencie, gdy biegł jeszcze termin do rozpatrzenia sprawy, a organ nie pozostawał w bezczynności. W konsekwencji nie można uznać, że decyzja z dnia 27 kwietnia 2009 roku została wydana w trybie autokontroli, gdyż tryb ten może zostać zastosowany tylko w sytuacji gdy organ pozostaje w bezczynności. Słusznie zatem, Sąd I instancji stwierdził, że w sprawie nie występują przesłanki zawarte w art. 201 § 1 i domówił uzupełnienia swojego postanowienia z dnia 8 lipca 2009 roku. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.