II OZ 1057/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 11 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 lipca 2016 r. sygn. akt II SA/Wr 366/16 odrzucające skargę M. D. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania lokali postanawia: oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 lipca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę M. D. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2016 r. w przedmiocie nakazu przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania lokali. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że zarządzeniem z dnia 30 maja 2016 r. wezwano stronę skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie 1 odpisu skargi - w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie awizowano skarżącemu dwukrotnie w dniu 14 i 22 czerwca 2016 r.. Przesyłka nie została podjęta. Wskazując na regulacje art. 73 § 1 - 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.), Sąd uznał, że doręczenie skarżącemu ww. wezwania nastąpiło w dniu 28 czerwca 2016 r., a termin do ich usunięcia upłynął w dniu 5 lipca 2016 r. Skarżący braków nie usunął, co skutkować musi odrzuceniem skargi zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Rozstrzygnięcie o zwrocie uiszczonego wpisu podjęto na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 tej ustawy. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył M. D., zaskarżając go w całości i zarzucając mu mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, a to art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w związku z art. 73 § 1 oraz art. 65 – 72 P.p.s.a. polegające na przyjęciu a priori przez Sąd pierwszej instancji, że w rozpoznawanej sprawie wyczerpały się hipotezy naruszonych przepisów pozwalające na odrzucenie skargi, gdy przeczą temu liczne okoliczności wśród nich i ta, że w okresie bez mała dekady (10 lat) trwania postępowania skarżący odbierał pod obecnie wskazanym adresem wszelkie pisma, nie ma więc podstaw przypuszczać, że naraz przestał to czynić, nieoczekiwanie kończąc w ten sposób zmagania z urzędem z powodów zupełnie niezrozumiałych. Wskazując na powyższe, skarżący wniósł o uchylenie skarżonego postanowienia w całości, "ponowne zawezwanie skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi" oraz o zasądzenie na rzecz skarżących poniesionych kosztów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest bezzasadne. Zgodnie z art. 47 § 1 P.p.s.a.: "Do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. § 2. Odpisami w rozumieniu § 1 mogą być także uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej". Niedołączenie przez stronę skarżącą wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 P.p.s.a. jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 P.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie jej prawidłowego biegu. W myśl natomiast art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek nie zachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba, że ustawa stanowi inaczej. Przepisem szczególnym w stosunku do art. 49 § 1 P.p.s.a. jest art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., który w przypadku nieuzupełnienia przez skarżącego w terminie braków formalnych skargi wprowadza sankcję w postaci jej odrzucenia. W rozpoznawanej sprawie, jak trafnie przyjął Sąd pierwszej instancji, w wyznaczonym terminie skarżący nie uzupełnił prawidłowo braku w postaci nadesłania odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanego. Przesyłka zawierająca to wezwanie została zaadresowana na adres podany przez skarżącego w skardze oraz była dwukrotnie awizowana. Tym samym, zgodnie z art. 73 § 4 P.p.s.a., jak prawidłowo przyjął Sąd pierwszej instancji, została skarżącemu doręczona w dniu 28 czerwca 2016 r. Termin na uzupełnienie braków formalnych skargi upływał w dniu 5 lipca 2016 r. Do tego dnia skarżący nie wykonał nałożonego na niego obowiązku, co skutkowało zastosowaniem sankcji odrzucenia skargi. Zauważyć przy tym trzeba, że pojawiające się na tym tle rozbieżności orzecznicze zostały rozstrzygnięte w uchwale składu 7 sędziów NSA z dnia 18 grudnia 2013 r. sygn. akt I OPS 13/13, która jest wiążąca tak dla Sądu pierwszej instancji, jak i dla Sądu rozpoznającego niniejszą kasację. Wyrażone w niej stanowisko, przesądza o tym, iż niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników – choćby jednego – zgodnie z art. 47 § 1 P.p.s.a. jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 P.p.s.a. i jego nieuzupełnienie, pomimo wezwania stanowi podstawę odrzucenia skargi. Nawiązując z kolei do argumentacji zażalenia, stwierdzić trzeba, że wyjaśnienie okoliczności, dla których skarżący nie odebrał ww. wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi, wykracza poza granice niniejszego postępowania zażaleniowego. W aktach sprawy znajduje się przesyłka zawierająca to wezwanie, na którą pracownik Urzędu Pocztowego we Wrocławiu naniósł stosowne adnotacje. Ich prawidłowość, czy prawdziwość nie została natomiast zakwestionowana przez skarżącego. Z tych też przyczyn, postawiony w zażaleniu zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 73 § 1 oraz art. 65 – 72 P.p.s.a. pozostawał bezzasadny. W tym stanie sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił wniesione zażalenie.