II OZ 1119/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia G.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 672/11 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 16 maja 2011r., nr SKO-402/182/2010 w przedmiocie uregulowania stosunków wodnych postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2011 r. odmówił wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 16 maja 201r., nr SKO-402/182/2010 w przedmiocie uregulowania stosunków wodnych. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został dostatecznie uzasadniony ani poparty konkretnymi argumentami. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy podkreślić, że przedmiotem niniejszego postępowania zażaleniowego jest dokonanie oceny, czy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie prawidłowo zastosował art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.), nie uwzględniając wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 16 maja 2011 r. w przedmiocie uregulowania stosunków wodnych. Powołany powyżej przepis stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. J. S. i G.B. składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnieśli, że jej wykonanie rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Ograniczenie uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji do powtórzenia treści przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. nie daje podstaw do pozytywnego dla strony rozstrzygnięcia. Nie stanowi również uprawdopodobnienia zaistnienia przesłanek do zawieszenia postępowania gołosłowne stwierdzenie, że zasypanie rowu prowadziło będzie do powstania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody wskutek zalania sąsiednich działek wodami opadowymi spływającymi z działek wyżej położonych. Wskazać należy, że na stronie skarżącej spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. (post. NSA z dnia 8 listopada 2006r., II FZ 666/06). Istotnym jest przy tym, że przytoczenie okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu dopiero w zażaleniu na postanowienie odmawiające wstrzymania zaskarżonej decyzji z uwagi na brak uzasadnienia przez stronę wniosku, nie stanowi wystarczającej podstawy do uchylenia zaskarżonego orzeczenia, nawet w przypadku wystąpienia tych przesłanek, w sytuacji gdy nie można sądowi pierwszej instancji zarzucić naruszenia prawa. Strona skarżąca powołując w uzasadnieniu określone okoliczności, powinna uprawdopodobnić ich wystąpienie, czego w niniejszej spawie nie uczyniła. Reasumując powyższe wywody Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zażalenie powyższe nie jest zasadne, a zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie odpowiada prawu. Podkreślić również należy, na co wskazywał w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji, że to właśnie fakt zalewania działek na skutek wykonania spornego rowu legł u podstaw wydania zaskarżonej decyzji. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zażalenie oddalił.