II OZ 1121/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Chlebny po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 27 sierpnia 2015 r. sygn. akt II SA/Ol 238/15 w zakresie odrzucenia zażalenia T. R. na pismo Przewodniczącego Wydziału II z 27 lipca 2015 r. w sprawie ze skargi T. R. na decyzję Wojewody [...] z [...] stycznia 2015 r. Nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych postanawia: oddalić zażalenie. 3 Postanowieniem z 27 sierpnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił zażalenie T. R. na pismo Przewodniczącego Wydziału II z 27 lipca 2015 r., z uwagi na to, że przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – P.p.s.a., nie przewidują możliwości zaskarżenia tego pisma. W piśmie tym pouczono skarżącego, że rozłożona na raty może być tylko zapłata należności z tytułu nieuiszczonych kosztów sądowych oraz grzywien orzeczonych w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Wskazał, że zgodnie z art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlega odrzuceniu przez sąd. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zażalenie jest zwykłym środkiem odwoławczym, który przysługuje od wskazanych w ustawie nieprawomocnych postanowień wydawanych przez sądy administracyjne pierwszej instancji. Postanowienia są zaskarżalne w drodze zażalenia wówczas, gdy ustawa P.p.s.a. tak przewiduje. Zaskarżalne są także postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 tej ustawy. Zgodnie z art. 197 § 2 P.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2 P.p.s.a. Oznacza to, że zgodnie z art. 178 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. Sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W świetle powyższego prawidłowe jest stanowisko Sądu I instancji wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, zgodnie z którym pismo Przewodniczącego Wydziału II z 27 lipca 2015 r. nie podlega zaskarżeniu. Pismo to nie stanowi postanowienia w rozumieniu przepisów P.p.s.a., zatem nie ma możliwości wniesienia na nie zażalenia. Z tych względów zażalenie na wskazane pismo jako niedopuszczalne należało odrzucić. Jedynie na marginesie należy wskazać, że kwestia umarzania, odraczania i rozkładania na raty nieuiszczonych należności sądowych została szczegółowo uregulowana w, wydanym na podstawie art. 229 § 2 P.p.s.a., rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania i rozkładania na raty oraz cofania odroczenia lub rozłożenia na raty nieuiszczonych należności sądowych orzeczonych w postępowaniu przed sądem administracyjnym (Dz. U. Nr 221, poz. 2194). Zgodnie z § 6 ust. 3 tego rozporządzenia rozstrzygnięcia w przedmiocie umorzenia, rozłożenia na raty lub odroczenia zapłaty należności sądowych następują w formie zarządzenia, a w myśl § 6 ust. 1 zarządzenie takie wydaje prezes wojewódzkiego sądu administracyjnego, który orzekał w sprawie w pierwszej instancji. Trzeba podkreślić, że art. 229 § 1 P.p.s.a. dotyczy możliwości umorzenia nieuiszczonych kosztów sądowych, a także odroczenia lub rozłożenia na raty ich zapłaty, w przypadku gdyby ich ściągnięcie było połączone z niewspółmiernymi trudnościami lub groziłoby dłużnikowi zbyt ciężkimi skutkami. W orzecznictwie przyjmuje się, że nieuiszczonego wpisu od skargi nie można uznać za nieuiszczoną należność orzeczoną przez sąd (w rozumieniu art. 229 § 1 P.p.s.a.), nie istnieje też prawna możliwość rozłożenia wpisu od skargi na raty, jego umorzenia lub odroczenia terminu jego zapłaty (por. postanowienie NSA z 15.12.2004 r., I GZ 126/04, Legalis). Pogląd ten należy uznać za słuszny, z tego względu, że nieuiszczenie wpisu sądowego od skargi pomimo wezwania powoduje odrzucenie skargi, natomiast nie jest zagrożone przymusowym ściągnięciem (w drodze egzekucji). Przymusowo ściągnięte będą natomiast te należności sądowe, którymi strona została obciążona w prawomocnym orzeczeniu kończącym postępowanie po rozpoznaniu skargi i tylko do takich należności stosuje się art. 229 P.p.s.a. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., oddalił zażalenie.