II OZ 1124/09

Dnia 16 grudnia 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Wiesław Kisiel po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. D.-K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 21 października 2009 r., III SA/Lu 475/09 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. D.-K. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] sierpnia 2009 r. znak [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 21 października 2009 r., III SA/Lu 475/09 odmówił R. D.-K. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody Lubelskiego z dnia [...] sierpnia 2009 r. znak [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego. W uzasadnieniu Sąd I. instancji wskazał, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki z art.61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., powołanej dalej jako "P.p.s.a."), do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art.9 ust.2b ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. nr 139 poz. 993 ze zm.) - zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu. Zameldowanie jest więc jedynie rejestracją danych o faktycznym miejscu pobytu osoby i nie jest ani źródłem, ani pochodną tytułu prawnego do lokalu. Błędnie skarżąca utożsamia zameldowanie z nabyciem, a wymeldowania z utratą uprawnień do lokalu. Okoliczność wymeldowania z lokalu nie uzasadnia sama w sobie odmowy wpuszczenia do lokalu osoby, jeśli rzeczywiście ma ona prawo w nim przebywać, czy to na mocy przysługującego jej prawa do lokalu, czy to np. w związku z prawem małżonka do korzystania z mieszkania należącego do drugiego małżonka w celu zaspokojenia potrzeb rodziny. Skoro blokowanie dostępu do lokalu nie byłoby prawnie usprawiedliwione treścią decyzji o wymeldowaniu, to wstrzymanie jej wykonania nie ma znaczenia dla realizacji prawa dostępu do lokalu. R. D.-K. w zażaleniu na to postanowienie podniosła, że Sąd I. instancji rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji winien rozważyć, czy w sytuacji braku wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji uprawdopodobniona została możliwość wystąpienia zagrożenia wskazywanego we wniosku (uniemożliwienie wejścia na teren posesji i niszczenia oraz zbywania należących do skarżącej składników majątkowych). Okoliczność zameldowania była jedynym argumentem, który umożliwiał skarżącej wejście do lokalu w asyście Policji. Brak meldunku, niezależnie od przysługujących skarżącej praw do lokalu, uniemożliwi jej wejście do lokalu, gdyż Policja odmówi pomocy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art.61 § 3 P.p.s.a.). Z konstrukcji tego przepisu wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu tylko wówczas, gdy spełniona została ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, będące efektem wykonania aktu lub czynności. Powołany przepis ma charakter uznaniowy (sąd może) i stanowi wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z tego przepisu spoczywa na wnioskodawcy. Analiza wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji potwierdza stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zawarte w zaskarżonym postanowieniu, że skarżąca nie wykazała niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody ani trudnych do odwrócenia skutków w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji. Celem decyzji Wojewody Lubelskiego w sprawie wymeldowania skarżącej z pobytu stałego jest uzgodnienie faktycznego miejsca pobytu skarżącej z danymi w ewidencji. Decyzja stanowi jedynie urzędowe potwierdzenie stanu faktycznego, jak trafnie stwierdził Sąd pierwszej instancji. Przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, określone w art.61 § 3 P.p.s.a., nie wystąpią więc jako bezpośredni wynik wykonania decyzji. W tym stanie rzeczy zaskarżone postanowienie prawa nie narusza. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art.184 w związku z art.197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.