II OZ 1146/13

Dnia 9 grudnia 2013 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2013 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 października 2013 r., sygn. akt II SA/Po 545/13 o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Poznania z dnia [...] stycznia 2013 r., znak [...] w sprawie ze skargi G. K. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 15 października 2013 r., sygn. akt II SA/Po 545/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Poznania z dnia [...] stycznia 2013 r. w sprawie ze skargi G. K. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że wnioskiem z dnia 18 września 2013 r. G. K. zwrócił się o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] marca 2013 r., znak [...], oraz decyzji Prezydenta Miasta Poznania z dnia [...] stycznia 2013 r., znak [...]. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że zameldowanie jest aktem rejestracji, który dla osoby zameldowanej wpływa na wiele istotnych spraw życiowych, związanych w szczególności z podejmowaniem czynności w urzędach i innych instytucjach. Konieczne jest bowiem wtedy legitymowanie się dokumentem potwierdzający miejsce stałego zamieszkania i zameldowania (np. korzystanie z usług banku, poczty lub przychodni zdrowia). Wymeldowanie może zatem powodować nie tylko utrudnienia w codziennym funkcjonowaniu, lecz także prowadzić do pozbawiania możliwości załatwienia istotnych sprawę życiowych, a w konsekwencji spowodować dla osoby bez stałego zameldowania zarówno znaczną szkodę, jak i trudne do odwrócenia skutki w rozumieniu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 – dalej jako P.p.s.a.). Wskazując na powyższe Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarżący jest osoba bezrobotną, zarejestrowaną w Powiatowym Urzędzie Pracy, bez prawa do zasiłku; otrzymuje on bony żywnościowe z Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Poznaniu (k. 2-3, 20-21, 28 akt sądowych). Utrata miejsca zameldowania może wobec tego spowodować trudności w znalezieniu miejsca pracy lub uzyskania dalszego wsparcia ze strony Państwa w zakresie dożywiania, co wpłynęłoby niekorzystanie na stabilizację sytuacji życiowej skarżącego. Tym samym, zdaniem strony, w niniejszej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła A. K. koncentrując się zasadniczo wobec - jej zdaniem - błędnej interpretacji przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. Podnosi m.in., że w niniejszej sprawie pominięto, iż w interesie skarżącego jest to, aby doprowadził do faktycznego zameldowania w miejscu, gdzie dotychczas przebywa u swojej konkubiny A. S., bądź w miejscu, gdzie w przypadku prawomocnego wymeldowania, może zamieszkiwać w przyszłości, np. w domu swojej matki K. K. w Kostrzynie Wlkp. Mając na uwadze powyżej przedstawione zarzuty A. K. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia WSA w Poznaniu z dnia 15 października 2013 r. W odpowiedzi na ww. zażalenie G. K., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o: 1. oddalenie zażalenia, 2. zasądzenie od uczestniczki postępowania na rzecz skarżącego kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Oznacza to, że sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku. Przepis art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia. Ponadto, podkreślenia wymaga, że celem decyzji o wymeldowaniu jest doprowadzenie do zgodności faktycznego miejsca pobytu osoby z miejscem rejestracji, ma więc ona charakter ewidencyjny i służy jedynie aktualizacji i doprowadzenia do zgodności pomiędzy miejscem zamieszkania a miejscem zameldowania. Decyzja ta nie powoduje powstania ani utraty jakichkolwiek praw, tym samym nie może spowodować negatywnych skutków powołanych we wniosku o wstrzymanie jej wykonania. Nie powoduje, że skarżący nie może przebywać w lokalu, z którego został wymeldowany. Potwierdza jedynie, że stałe miejsce pobytu osoby, niezależnie od przyczyn zmiany tego miejsca, jest inne niż dotychczas. Jednocześnie należy pamiętać, że ww. okoliczności muszą jednak odnosić się do specyfiki konkretnej sprawy. Zdaniem NSA, Sąd pierwszej instancji zastosował odpowiednie przepisy P.p.s.a. i prawidłowo uzasadnił ich zastosowanie. Argumentacja Sądu pierwszej instancji wskazuje, że WSA wziął pod uwagę całokształt okoliczności sprawy i słusznie uznał, że w niniejszej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (pozbawienie meldunku skarżącego może spowodować w okolicznościach sprawy trudne do odwrócenia skutki związane z codzienną egzystencją skarżącego z uwagi na to, że jest on osobą bezrobotną, zarejestrowaną w Powiatowym Urzędzie Pracy, bez prawa do zasiłku, otrzymującą bony żywnościowe z Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Poznaniu). Wydając zaskarżone orzeczenie Sąd pierwszej instancji skorzystał ze swojego prawa, bowiem wydanie postanowienia oczekiwanego przez stronę zależy od uznania Sądu. Odnosząc się do argumentów zawartych w zażaleniu, uznać należało, iż nie zostały w nim przedstawione takie okoliczności, które zdołałyby powyższą ocenę skutecznie zakwestionować. Podsumowując, zdaniem NSA, Sąd pierwszej instancji zgodnie z przepisami prawa zadecydował o wstrzymaniu wykonania decyzji organów obu instancji. NSA podkreśla także, że celem instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom, a nie ocena legalności decyzji. Tym samym, ani zaskarżone orzeczenie WSA ani niniejsze postanowienie NSA nie przesadzają o ostatecznym wyniku oceny zaskarżonej decyzji przez Sąd administracyjny. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o kosztach postępowania zażaleniowego, ponieważ przepisy ustawy P.p.s.a. nie przewidują możliwości orzeczenia co do zwrotu kosztów w postępowaniu zażaleniowym. Art. 203 i 204 P.p.s.a. przyznają stronie prawo do zwrotu kosztów w postępowaniu kasacyjnym wszczętym skargą kasacyjną od orzeczenia Sądu pierwszej instancji oddalającego lub uwzględniającego skargę. Tylko w tych przypadkach Naczelny Sąd Administracyjny jest obowiązany do zamieszczenia z urzędu w orzeczeniu rozstrzygnięcia o kosztach (art. 209 P.p.s.a.)