II OZ 1147/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Wojciech Mazur po rozpoznaniu w dniu 17 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 czerwca 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 1197/17 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M.S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia 27 lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen postanawia: umorzyć postępowanie zażaleniowe. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 13 czerwca 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 1197/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na wniosek skarżącego M.S. wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia 27 lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen. Sąd I instancji stwierdził, że brak wstrzymania wykonania tej decyzji groziłby niebezpieczeństwem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla skarżącego, co wskazuje na wystąpienie w sprawie przesłanki określonej w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), dalej p.p.s.a. Zażalenie na ww. postanowienie wniósł Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, zarzucając Sądowi I instancji brak wskazania w uzasadnieniu orzeczenia konkretnych okoliczności faktycznych przemawiających na przyznaniem cudzoziemcowi ochrony tymczasowej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Merytoryczna kontrola postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w odniesieniu do prawidłowości zastosowania w sprawie art. 61 § 3 p.p.s.a. może mieć miejsce po ustaleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny, że kontrolowane w postępowaniu zażaleniowym postanowienie sądu stanowi orzeczenie wywołujące w dacie jego kontroli właściwe mu skutki procesowe. W rozpoznawanej sprawie ustalenia tego rodzaju nie dało się przyjąć, uwzględniając, że w dacie wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowienia wstrzymującego wykonanie zaskarżonej decyzji z dnia 27 lutego 2017 r. skarżący złożył jednocześnie oświadczenie o cofnięciu swojej skargi, co skutkowało wydaniem przez Sąd I instancji w dniu 27 czerwca 2017 r. postanowienia o umorzeniu postępowania sądowego w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia 27 lutego 2017 r. Powyższemu postanowieniu, wobec jego niezaskarżenia, przypisać należy walor orzeczenia prawomocnego. Decyduje to o tym, że jeżeli umorzenie postępowania sądowego postrzegać trzeba jako trwałe przerwanie postępowania, uchylenie wszystkich dokonanych w nim czynności oraz orzeczenie o dalszym jego nieprowadzeniu, to byt prawny wskutek opisywanej decyzji procesowej Sądu I instancji utraciło również postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, objęte rozpatrywanym przez Naczelny Sąd Administracyjny zażaleniem. W dacie wniesienia przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców zażalenia (29 czerwca 2017 r.) organ nie dysponował wiedzą o czynności strony skarżącej prowadzącej do zniesienia postępowania sądowego, wobec czego treść podniesionych przez organ zarzutów względem postanowienia z dnia 13 czerwca 2017 r. w kontekście potrzeby prawidłowego zastosowania w sprawie art. 61 § 3 p.p.s.a. ma charakter bezprzedmiotowy. W tych warunkach Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 193 i art. 197 § 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.