II OZ 1149/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 4 października 2010 r., sygn. akt II SA/Go 68/10 w przedmiocie odrzucenia sprzeciwu w sprawie ze skargi P. K. na decyzję Wojewody Lubuskiego z dnia (...) lipca 2009 r., nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, postanowieniem z dnia 4 października 2010 r., sygn. akt II SA/Go 68/10, odrzucił sprzeciw P. K. od postanowienia referendarza sądowego z dnia 14 września 2010 r. w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy. W uzasadnieniu powyższego orzeczenia wskazane zostały następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy: P. K. wniósł do WSA w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Wojewody Lubuskiego nr (...) z dnia (...) lipca 2009 r. utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy G. nr (...) z dnia (...) kwietnia 2009 r. w przedmiocie umorzenia postępowania z wniosku P. Ki. o wymeldowanie W. K. z pobytu stałego z lokalu położonego w S. (...) w gminie G. Postanowieniem z dnia 12 maja 2010 r. WSA w Gorzowie Wlkp. przyznał skarżącemu na jego wniosek prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowił radcę prawnego. Wyrokiem z dnia 29 czerwca 2010r. WSA w Gorzowie Wlkp. oddalił skargę P. K. W związku z wnioskiem pełnomocnika skarżącego, odpis niniejszego wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi dnia 13 lipca 2010 r. Dnia 3 września 2010 r. wpłynął do WSA wniosek P. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego. Po rozpoznaniu wniosku postanowieniem z dnia 14 września 2010 r. WSA odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, uzasadniając powyższe faktem przyznania P. K. postanowieniem z dnia 12 maja 2010 r. prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Przesyłając skarżącemu w celach informacyjnych odpis ww. postanowienia wyjaśniono, iż 7-dniowy termin zaskarżenia orzeczenia rozpocznie bieg od doręczenia postanowienia jego pełnomocnikowi. Odpis ww. postanowienia został doręczony pełnomocnikowi dnia 21 września 2009 r. Pismem z dnia 29 września 2010 r., nadanym na adres WSA dnia 30 września 2010 r. (data stempla pocztowego) P. K. wniósł sprzeciw od postanowienia z dnia 14 września 2010 r. WSA w postanowieniu z dnia 4 października 2010 r., którym odrzucił powyższy sprzeciw stwierdził, że P. K. nadając sprzeciw 30 września 2010 r. uchybił terminowi do jego wniesienia. Sąd ten podkreślił, że w związku z tym, iż pełnomocnictwo nie zostało przez skarżącego wypowiedziane, Sąd zobowiązany był do dokonywania doręczenia pism w postępowaniu sądowym ustanowionemu pełnomocnikowi. Skoro zatem postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego dnia 21 września 2010 r. to pierwszym dniem terminu do wniesienia sprzeciwu był dzień 22 wrzesień 2010 r., a ostatnim dniem 28 wrzesień 2010 r. W zażaleniu na powyższe postanowienie P. K. stwierdził, że dotrzymał terminu do wniesienia sprzeciwu, gdyż przy jego liczeniu nie powinno się wliczać dni wolnych od pracy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) od postanowień referendarza sądowego co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy przysługuje sprzeciw wniesiony do wojewódzkiego sądu administracyjnego w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia. Sprzeciw wniesiony po terminie sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym (art. 259 § 2 p.p.s.a.). Powyższy termin, zgodnie z art. 83 § 1 p.p.s.a., oblicza się według prawa cywilnego. Zgodnie natomiast z art. 111 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia. Jeżeli natomiast początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, to zgodnie z art. 111 § 2 ww. ustawy, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło. W niniejszej sprawie zaskarżone postanowienie z dnia 4 października 2010 r., zgodnie z dyspozycją z art. 67 § 5 p.p.s.a., doręczono pełnomocnikowi skarżącego 21 września 2010 r. Mając na uwadze przytoczone powyżej przepisy prawa stwierdzić należy, że WSA w sposób prawidłowy ustalił, iż termin do wniesienia sprzeciwu od przedmiotowego orzeczenia upłynął 28 września 2010 r. Sprzeciw P. K., nadany w placówce pocztowej 30 września 2010 r., wniesiony był zatem po upływie terminu do jego wniesienia, co słusznie skutkowało jego odrzuceniem przez Sąd. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że przy obliczaniu terminu, wbrew twierdzeniom skarżącego, należy również uwzględnić dni wolne od pracy. Jedynie bowiem w przypadku, gdy ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy (art. 83 § 2 p.p.s.a.). Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na postawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.