II OZ 1153/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.B., L.C. i H.C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 12 sierpnia 2019 r. sygn. akt II SA/Rz 728/19 odrzucające skargę M.B., L.C. i H.C. w sprawie ze skargi M.G., H.C., L.C., M.B., T.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2019 r. sygn. akt II SA/Rz 728/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, w sprawie ze skargi M.G., H.C., L.C., N.B. i T.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, odrzucił skargę M. B., L. C. i H. C. Podstawę odrzucenia skargi ww. osób stanowił art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". W uzasadnieniu Sąd wskazał, że mimo wezwania, wpis od skargi wymienionych skarżących nie został uiszczony, stąd zaszła podstawa do jej odrzucenia. Doręczenie, do rąk pełnomocnika skarżących, odpisów zarządzeń wzywających do uiszczenia wpisów nastąpiło w dniu [...] lipca 2019 r., a do dnia [...] lipca 2019 r. wpisy te nie zostały uiszczone. Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli M.B., L.C. i H.C., zaskarżając je w całości. Postanowieniu temu zarzucono naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że pełnomocnik skarżących był prawidłowo wezwany do usunięcia braków skargi, podczas gdy forma i treść zarządzeń wprowadzała w błąd co do konieczności uiszczenia wpisu od wszystkich skarżących i spowodowała uzasadnione błędne przyjęcie, że wpis został prawidłowo uiszczony. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem – w odniesieniu do skargi – jej odrzucenia uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Z akt sprawy wynika, iż profesjonalny pełnomocnik wniósł skargę w imieniu pięciu skarżących. Jednocześnie z wniesieniem skargi pełnomocnik uiścił wpis od skargi w wysokości 500 zł (k. 27) w imieniu M.G. (patrz: pismo pełnomocnika skarżących z dnia [...] lipca 2019 r. - k. 41). Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska pełnomocnika wnoszących zażalenie, iż wezwania do uiszczenia wpisu od skargi zostały sformułowane w sposób mogący wprowadzać w błąd. W dniu [...] czerwca 2019 r. zostały wydane trzy zarządzenia skarżących do uiszczenia wpisów. Pierwszym z zarządzeń do uiszczenia solidarnie wpisu od skargi wezwano H.C. i L.C., drugim zarządzeniem wezwano do uiszczenia solidarnie wpisu od skargi M.G.i T. K., a trzecim zarządzeniem do uiszczenia wpisu od skargi została wezwana M. B. We wszystkich trzech zarządzeniach wskazano, iż wymienioną kwotę należy uiścić w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu pod rygorem odrzucenia skargi. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, treść zarządzeń o wezwaniu do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego nie została zredagowana w sposób mogący wprowadzać profesjonalnego pełnomocnika skarżących w błąd. Informacja umieszczona na końcu tych zarządzeń, iż "uiszczenie wpisu przez któregokolwiek ze skarżących zwalnia pozostałe osoby z obowiązku jego uiszczenia" dotyczyła konkretnych osób, zobowiązanych solidarnie i wymienionych w poszczególnych zarządzeniach. Dokonana przez pełnomocnika skarżących interpretacja, iż uiszczenie wpisu od skargi przez jednego ze skarżących zwalnia z tego obowiązku wszystkich pozostałych, mimo że w stosunku do konkretnych skarżących zostały wydane oddzielne zarządzenia, a z treści tych zarządzeń wynika, które to konkretnie osoby zostały zobowiązane do uiszczenia wpisu solidarnie, nie znajduje racjonalnego uzasadniania. Zwrócić przy tym należy uwagę, że skarżącej M. B. kwestia solidarności w uiszczeniu opłaty w ogóle nie dotyczyła. W tej sytuacji prawidłowo Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę w stosunku do wnoszących zażalenie, z uwagi na nieuiszczenie przez wymienionych wpisu od skargi w zakreślonym terminie. Z powyższych względów, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.