II OZ 1155/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 18 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. P. na zarządzenie sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 czerwca 2016 r. sygn. akt IV SAB/Po 42/15 o pozostawieniu bez rozpoznania pisma R. P. z dnia 4 marca 2016 r. w sprawie ze skargi R. P. na bezczynność Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawach robót budowlanych postanawia: oddalić zażalenie. Zaskarżonym zarządzeniem sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 czerwca 2016 r. pozostawiono bez rozpoznania pismo R. P. z dnia 4 marca 2016 r., którym wniesiono zażalenie na "postanowienie-zarządzenie WSA w Poznaniu z dnia 23 lutego 2016 r.". Jak wskazano w powyższym zarządzeniu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w dniu 23 lutego 2016 r. wydał postanowienie, którym umorzono postępowania w przedmiocie prawa pomocy oraz postanowienie, którym oddalono wniosek skarżącego o wyłączenie referendarza sądowego. W piśmie z dnia 4 marca 2016 r. skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zwolnienie go od kosztów sądowych. Zarządzeniem z dnia 8 marca 2016 r. wezwano skarżącego do wskazania, na które postanowienie z dnia 23 lutego 2016 r. się żali, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia zażalenia bez rozpoznania. Skarżący nie odpowiedział na powyższe wezwanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 29 marca 2016 r. odrzucił powyższe zażalenie, jednakże orzeczenie to uchylił Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 19 maja 2016 r. wskazując, że nie można zastosować wobec skarżącego sankcji (zagrożenia), o której nie został pouczony. W tym stanie sprawy, wskazując na art. 46 § 1 oraz art. 49 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) z uwagi na to, że treść pisma skarżącego z dnia 4 marca 2016 r., która w żaden sposób nie pozwala stwierdzić, co jest rzeczywistą wolą strony oraz skierowane do skarżącego wezwanie do usunięcia braków tego pisma, zarządzono jego pozostawienie bez rozpoznania na podstawie art. 49 P.p.s.a. Zażalenie na zarządzenie z dnia 7 czerwca 2016 r. złożył R. P. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stwierdzić trzeba, że w okolicznościach niniejszej sprawy, prawidłowo stwierdzono, że pismo z dnia 4 marca 2016 r. nazwane "zażaleniem" nie odpowiada jego wymogom z art. 46 § 1 P.p.s.a., bowiem nie pozwala na zidentyfikowanie, które konkretnie postanowienie jest przedmiotem zaskarżenia, pomimo tego, że skarżący został wezwany do jego sprecyzowania zgodnie z art. 49 § 1 P.p.s.a., pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania w terminie 7 dni. Skarżący stwierdzonych braków nie usunął, w związku z tym należało zastosować sankcję, o której mowa w tym przepisie, tj. zarządzić pozostawienie przedmiotowego pisma bez rozpoznania. Z tych też przyczyn kontrolowane niniejszym zażaleniem zarządzenie jest prawidłowe. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. oddalił wniesione zażalenie.