II OZ 1242/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 26 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Gd 399/17 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie nieważności decyzji w sprawie warunków zabudowy postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 26 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Gd 399/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] kwietnia 2017 r. w przedmiocie nieważności decyzji w sprawie warunków zabudowy, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że złożony wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie, co skutkowało odmową jego uwzględnienia na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), zwanej dalej "p.p.s.a.". Zdaniem Sądu orzeczenia organów administracji, które wywołują wyłącznie skutki procesowe i nie przyznają stronom praw ani nie nakładają na nie obowiązków, ze swej istoty nie podlegają wykonaniu, a co za tym idzie nie można wstrzymać ich wykonania na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Taki właśnie charakter ma zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja wydana w przedmiocie stwierdzenia nieważności. Skutkiem tej decyzji jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji mocą której ustalono warunki zabudowy dla budowy zespołu siłowni wiatrowych. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący, kwestionując wydane postanowienie w całości. Orzeczeniu temu zarzucił naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. w sposób mający wpływ na wynik sprawy i polegający na przyjęciu, że zaskarżona decyzja nie nadaje się do wykonania, a zatem nie można wstrzymać jej wykonania, podczas gdy rzutuje ona na sferę praw i obowiązków strony i skoro eliminacja z obrotu prawnego decyzji o warunkach zabudowy pozbawia stronę określonych uprawnień, to sąd administracyjny na skutek wstrzymania wykonania tej decyzji może uchronić skarżącego, choćby tymczasowa, przed utratą tych uprawnień. Wstrzymaniu wykonania podlegają nie tylko decyzje dające uprawnienia, ale również je pozbawiające. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że na skutek usunięcia z obrotu decyzji o warunkach zabudowy skarżący zostanie pozbawiony uprawnień płynących z tej decyzji, co spowoduje, że eliminacji podlegać będzie także pozwolenie na budowę. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie, albowiem co do zasady rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykazanie powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu, spoczywa na wnioskodawcy. Jednocześnie należy zwrócić uwagę, iż wedle doktryny możliwość udzielenia takiej ochrony tymczasowej wobec aktów administracyjnych wiąże się z możliwością i wymagalnością ich wykonania (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz", LexisNexis, Warszawa 2005, s.295 i J.P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz", LexisNexis, Warszawa 2006, s. 186). Jakkolwiek decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] kwietnia 2017 r. o stwierdzeniu nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy istotnie zalicza się do aktów o charakterze deklaratoryjnym, które co do zasady nie podlegają wykonaniu, nie można jednak pominąć następstw prawnych powstałych w wyniku trwania w mocy takiego aktu (por.: postanowienie NSA z 27.02.2007 r. I OZ 115/07, npubl.). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy podnieść należy, iż samo wskazanie, że skutkiem jaki wywołuje zaskarżona decyzja jest pozbawienie skarżącego uprawnień nie jest wystarczające do uznania, że zachodzą podstawy do zastosowania ochrony tymczasowej. Warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie są bowiem jakiekolwiek następstwa decyzji, ale tylko takie które mogą skutkować zajściem niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody i to znacznej, bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Co prawda, jak wskazuje skarżący, stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy może stanowić podstawę wszczęcia kolejnego postępowania dotyczącego pozwolenia na budowę udzielonego w oparciu o powyższą decyzję, jednakże możliwość wszczęcia takiego postępowania nie stanowi okoliczności skutkującej niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.