II OZ 1242/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Stowarzyszenia [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 marca 2018 r. sygn. akt II SA/Po 393/17 o odrzuceniu zażalenia Stowarzyszenia [...] od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 lutego 2018 r. sygn. akt II SA/Po 393/17 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 30 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Po 393/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił zażalenie Stowarzyszenia [...] od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Po 393/17, utrzymującego w mocy postanowienie referendarza sądowego odmawiającego przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...], w przedmiocie niedopuszczalności odwołania. W zaskarżonym postanowieniu WSA stwierdził, że zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369; dalej: "p.p.s.a."), zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia enumeratywnie wymienione w art. 194 § 1 pkt 1 – 10 p.p.s.a. Natomiast zgodnie z art. 260 § 1 i § 2 p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Sąd wskazał, że postanowienie, o którym mowa w art. 260 § 1 p.p.s.a. nie zostało wymienione w żadnym z punktów art. 194 § 1 p.p.s.a., ponadto ustawa nie przewiduje wniesienia zażalenia na tego rodzaju postanowienie. Stosownie bowiem do art. 260 § 2 p.p.s.a., Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu co oznacza, że droga sądowa zostaje wyczerpana. WSA stwierdził, że w obowiązującym stanie prawnym, na postanowienie wydane po rozpoznaniu sprzeciwu od postanowienia referendarza, zażalenie nie przysługuje i na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. je odrzucił. Na powyższe postanowienie Stowarzyszenie [...] złożyło zażalenie, domagając się jego uchylenia, a także sprostowania i uzupełnienia jego części orzekającej, zwolnienia z kosztów sądowych w części oraz ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Odnośnie do wniosku o uzupełnienie i sprostowanie postanowienia strona skarżąca zarzuciła, że brak w części orzekającej zaskarżonego postanowienia określenia, iż postępowanie dotyczy budowy turbin wiatrowych, co jest niezbędne ponieważ inwestor prowadzi kilka takich samych inwestycji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wskazane w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. Oznacza to, że zażalenie przysługuje stronie tylko na orzeczenia wojewódzkich sądów administracyjnych, a ponadto zażalenie jest dopuszczalne tylko, kiedy ustawa jednoznacznie stanowi o możliwości jego wniesienia. Na podstawie art. 260 § 2 p.p.s.a. sąd, rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu, a więc wydane przez niego postanowienie, jest prawomocne i nie służy już od niego żaden środek zaskarżenia. Prawo do wniesienia zażalenia na takie rozstrzygnięcie nie wynika w tym przypadku także z żadnego przepisu szczególnego. Zgodnie z art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Przepis art. 178 p.p.s.a. stanowi natomiast, że wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną (a więc odpowiednio również zażalenie) wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną (zażalenie), której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W niniejszej sprawie stronie skarżącej nie przysługiwało zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 lutego 2018 r., a więc Sąd prawidłowo zaskarżonym postanowieniem odrzucił zażalenie jako niedopuszczalne. Odnośnie do wniosku dotyczącego sprostowania i uzupełnienia części orzekającej zaskarżonego postanowienia, Sąd stwierdza, że w zaskarżonym postanowieniu, jak również w postanowieniu je poprzedzającym z dnia 27 lutego 2018 r., precyzyjnie i w sposób niebudzący wątpliwości, określony został przedmiot skargi. WSA w Poznaniu w obydwu postanowieniach wskazał datę, numer, przedmiot zaskarżonego do Sądu postanowienia oraz organ administracji publicznej je wydający. Z powyższych względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.