II OZ 127/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Żak (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia F. sp. z o.o. z siedzibą w L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 16 grudnia 2025 r., sygn. akt II SA/Ol 705/25 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi F. sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 2 września 2025 r., znak P.7721.79.2025 06MM w przedmiocie rozbiórki placu składowego wraz z murem betonowym postanawia: oddalić zażalenie. F. sp. z o.o. z siedzibą w L. (dalej: "skarżąca" lub "spółka"), reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, wniosła skargę na decyzję Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 2 września 2025 r., znak P.7721.79.2025 06MM utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ełku z dnia 1 lipca 2025 r. nakazującą rozbiórkę w całości placu składowego o wymiarach 19,40 m x 36,40 m wraz z murem betonowym z trzech stron o wysokości 1,80 m położonego na działce nr [...] w [...], gmina [...]. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 16 grudnia 2025 r., sygn. akt VII SA/Ol 705/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odmówił spółce wstrzymania wykonania zaskarżonej przez nią decyzji. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wyjaśnił, że spółka nie wykazała, iż w wypadku niewstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji może zaistnieć znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki. Sąd musi mieć wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności oraz możliwości zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. W ocenie Sądu I instancji, uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności, nie jest wystarczające samo twierdzenie skarżącego. Sąd I instancji wskazał, że skarżąca, reprezentowana przez profesjonalistę, w istocie w ogóle nie uzasadniła wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu I instancji, za uzasadnienie takie nie można uznać ogólnego stwierdzenia, że dokonanie rozbiórki wiązałoby się ze wstrzymaniem działalności produkcyjnej. Spółka nie podała żadnych konkretnych popartych stosownymi dokumentami źródłowymi danych dotyczących jej sytuacji majątkowej. Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie zarzucając naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: "p.p.s.a.") poprzez jego niezastosowanie i błędną wykładnię oraz wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie i rozpoznanie skargi na podstawie art. 188 p.p.s.a. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że Sąd I instancji nie wziął pod uwagę okoliczności, że postępowanie administracyjne w sprawie prowadzone jest od kilku lat i że w tym czasie zostało zgromadzonych w aktach sprawy wiele dokumentów potwierdzających sposób wykorzystywania inwestycji oznaczonej jako plac składowy z murem na potrzeby produkcji rolnej. Element ten stanowi część całości zorganizowanej do procesu produkcji, co potwierdzają dokumenty zebrane w sprawie i uprawdopodabniają okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania decyzji. Skarżąca argumentowała, że jeśli spółka nie będzie mogła korzystać z tego elementu inwestycji to nie będzie mogła realizować całego cyklu produkcji; dostarczanie produktów żywieniowych dla zwierząt, czy też ich transport musi odbywać się z wykorzystaniem kwestionowanego elementu inwestycji. Skarżąca wskazała, że dokonanie rozbiórki wiązałoby się w zasadzie z zamknięciem działalności produkcyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Z art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że w okolicznościach sprawy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek wykazania okoliczności świadczących o zaistnieniu przesłanek ww. wstrzymania spoczywa na wnioskodawcy. Powinien on we wniosku o wstrzymanie wykonania wykazać okoliczności, które powiązane z wykonaniem zaskarżonej decyzji, mogą w jego aktualnej sytuacji doprowadzić do wystąpienia przesłanek wstrzymania. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanym zażaleniu - na postanowienie Sądu I instancji odmawiające wstrzymania wykonania decyzji Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 2 września 2025 r., którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ełku z 1 lipca 2025 r. nakazującą spółce rozbiórkę w całości placu składowego o wymiarach 19,40 m x 36,40 m wraz z murem betonowym z trzech stron o wysokości 1,80 m położonego na działce nr [...] w [...], gmina [...] - nie przedstawiono żadnych okoliczności, które można by zakwalifikować jako znaczną szkodę czy trudne do odwrócenia skutki warunkujące wstrzymanie wykonania tejże decyzji stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. Pełnomocnik skarżącej ograniczyła się jedynie do wskazania, że postępowanie administracyjne prowadzone jest od kilku lat i w tym czasie zostało zgromadzonych w aktach sprawy wiele dokumentów potwierdzających sposób wykorzystywania inwestycji w postaci placu składowego na potrzeby produkcji rolnej. Pełnomocnik podała również, że element ten stanowi część całości zorganizowanej do procesu produkcji, co miałyby potwierdzać dokumenty zebrane w sprawie. Jednakże pełnomocnik skarżącej nie określiła bliżej, o jakie dokładnie dokumenty chodzi, w żaden sposób ich nie skonkretyzowała; nie przedstawiła zatem żadnego materiału dowodowego odnoszącego się do konkretnych zdarzeń i okoliczności świadczących o tym, że wstrzymywanie wykonania zaskarżonej decyzji rozbiórkowej jest uzasadnione. Konieczna jest tu sprecyzowana i dokładna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Ogólnikowe, nieuprawdopodobnione twierdzenia, że dostarczanie produktów żywieniowych dla zwierząt, czy też ich transport muszą odbywać się z wykorzystaniem placu składowego, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Nie wynika z nich, czy skarżąca rzeczywiście jest narażona na szkodę znacznych rozmiarów i trudne do odwrócenia skutki w związku z rozbiórką placu składowego wraz z murem, który jest przecież jedynie częścią całej działalności produkcyjnej. Poza tym, jak sama skarżąca w skardze wskazuje, niewielka część składowanego przez krótki czas węgla i zrębków nie może oznaczać, że jest to plac do składowania, dopiero w zamierzeniu skarżącej jest wybudowanie w tym miejscu na utwardzonym placu dwóch wiat związanych z magazynowaniem w produkcji rolnej. Wynika z tego, że obecnie plac składowy nie jest niezbędnym i koniecznym elementem do dalszego prowadzenia działalności produkcyjnej. Ponadto spółka nie udowodniła i nie wykazała związku między rozbiórką obiektu, a zamknięciem całej działalności produkcyjnej, jak też nie przedstawiła dowodu na to, że utrata możliwości korzystania z tej części inwestycji bezpośrednio doprowadzi do braku realizacji całego cyklu produkcji. Zaznaczyć należy, że podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie może być sam przedmiot tej decyzji. Fakt, że decyzja nakazuje rozbiórkę w całości placu składowego wraz z murem betonowym nie stanowi o wystąpieniu znacznej szkody czy trudnych do odwrócenia skutków w sytuacji skarżącej. Charakter decyzji rozbiórkowej sam z siebie nie uzasadnia wstrzymania, w przeciwnym bowiem wypadku zbędne byłoby przy tego rodzaju decyzjach badanie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., a to w żaden sposób nie wynika z instytucji wstrzymania wykonania. Mimo, że decyzja nakazuje rozbiórkę i jej wykonanie zasadniczo prowadzi do skutków w postaci utraty przedmiotu decyzji, to jednak przy decyzjach rozbiórkowych należy wykazać, że rozbiórka w tym przypadku placu składowego wraz z murem betonowym, poprzez utratę tego obiektu budowlanego, prowadzi do sytuacji, którą zakwalifikować będzie można jako trudny do odwrócenia skutek czy znaczną szkodę. Skarżąca nie podaje jakichkolwiek konkretnych argumentów (a tym bardziej nie wykazała żadnymi dowodami), które wskazywałyby, że w razie rozbiórki przedmiotowego obiektu może dojść do wystąpienia zagrożeń wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wobec powyższego uznać należało, że skarżąca tak na etapie wniosku o wstrzymanie jak i na etapie zażalenia nie wykazała istnienia przesłanek wstrzymania z art. 61 § 3 p.p.s.a., a zatem Sąd I instancji zasadnie odmówił uwzględnienia wniosku, zaś Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.