II OZ 1314/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Rzążewska po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 18 września 2006 r., sygn. akt II SA/Rz 311/06 oddalające wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z dnia [...] grudnia 2005 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego postanawia oddalić zażalenie II OZ 1314/06 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 18 września 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił wniosek skarżącego – A. T. – o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z dnia [...] grudnia 2005 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego pod nazwą: budowa budynku administracyjnego na siedzibę Placówki Terenowej Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego wraz z dojazdem i uzbrojeniem technicznym na działce o nr [...] obręb [...]. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wskazał, iż wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie w świetle regulacji art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ). Sąd podniósł, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, które świadczą o tym, iż w odniesieniu do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Zaś w niniejszej sprawie wnioskodawca nie wskazał, aby w jego przypadku zachodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ponieważ samo stwierdzenie, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego wywoła niebezpieczeństwo polegające na marnotrawieniu środków publicznych nie jest wystarczające dla przyjęcia, że wykonanie zaskarżonego aktu spowoduje trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę. Sąd z urzędu nie dopatrzył się okoliczności usprawiedliwiających wniosek skarżącego. Na to postanowienie zażalenie wniósł A. T. wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, iż wykonanie zaskarżonej decyzji narusza jego prawo własności, zagraża wyrządzeniem znacznej szkody i może spowodować trudne do odwrócenia skutki. Natomiast w związku z tym, że w postępowaniu przed sądem występował bez pomocy profesjonalnego pełnomocnika, oczekiwał, iż w przypadku jakichkolwiek wątpliwości, co do powstania nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody wywołanych nie wstrzymaniem wykonania decyzji Sąd przeprowadzi sugerowane przez skarżącego dowody. Tymczasem Sąd zdaniem skarżącego rozpoznając przedmiotowy wniosek oparł się jedynie na tym ,że wnoszący zażalenie nie udowodnił, iż zaskarżona decyzja może wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki takie jak między innymi obniżenie wartości nieruchomości oraz ograniczenie korzystania z niej, nie wyjaśniając przy tym na jakiej podstawie stwierdzony został brak powyższych okoliczności. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odnosi się to także do aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W związku z powyższym to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie. Sąd może uwzględnić wniosek jeżeli zachodzi ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w sytuacji gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Z zasad ogólnej pomocy stronom uregulowanej w art. 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wypływa wyłącznie obowiązek sądu udzielania stronom wskazówek w zakresie podejmowania przez nie czynności procesowych i informowania o skutkach zaniechania takich czynności. Z uregulowania tego nie wynika natomiast obowiązek sądu zastępowania strony w jej działaniach, w tym poszukiwania z urzędu przez sąd argumentacji wspierającej zasadność wniosków zgłaszanych przez stronę. W związku z powyższym Sąd I instancji rozpatrując wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie miał obowiązku wyjaśnienia tego, czy wykonanie zaskarżonej decyzji wyrządzi skarżącemu znaczną szkodę lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki, jeżeli skarżący sam nie wykazał w uzasadnieniu wniosku okoliczności, które mogłyby o tym świadczyć i zarzut naruszenia zasady wynikającej z omawianego przepisu jest nieuzasadniony. Podzielić należy stanowisko Sądu I instancji, że zaskarżona decyzja nie jest tego rodzaju rozstrzygnięciem, które może spowodować wyrządzenie znacznej szkody i trudne do odwrócenia skutki. Wynika to z faktu, iż decyzja administracyjna wydana w przedmiocie ustalenia inwestycji celu publicznego sprowadza się do udzielenia wnioskodawcy odpowiedzi na pytanie czy dana nieruchomość może zostać zainwestowana w określony sposób oraz do ustalenia warunków realizacji takiej inwestycji. Stosownie do treści art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U., Nr 80, poz. 717 ze zm. ) decyzja o warunkach zabudowy (także decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego) nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności uprawnień osób trzecich. Decyzja ta nie umocowuje podmiotu na rzecz którego została wydana do realizacji inwestycji, której dotyczy. Wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji uprawniało inwestora do ubiegania się o udzielenie pozwolenia na budowę, jednak taki skutek wydania zaskarzonej decyzji nie może być poczytany jako powstanie trudnych do odwócenia skutków czy wyrządzenia znacznej szkody, a otwartą jest kwestia zgłoszenia w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenia na budowę wniosku o wstrzymanie wykonania tej decyzji. Zwrócić należy przy tym uwagę, że skarżona decyzja w przedmiocie wskazania lokalizacji inwestycji celu publicznego nie dotyczy nieruchomości, do której tytuł prawny ma skarżący, a zatem jej wydanie nie pociąga za sobą ewentualnego wszczęcia postępowania wywłaszczeniowego dla pozyskania terenu dla realizacji zamierzenia objętego tą decyzją . Nie można też podzielić stanowiska skarżącego, że zaskarżona decyzja w jakikolwiek sposób powoduje ograniczenie w sposobie wykonywania własności skoro nie obejmuje ona swym działaniem nieruchomości skarżącego, jak i o czym była mowa uprzednio nie uprawnia do wykonywania inwestycji. Zgodzić należy się ze stanowiskiem Sądu I instancji, iż jej wydanie nie może powodować ani wyrządzenia znacznej szkody ani spowodować trudnych do odwrócenia skutków. Niewadliwie też Sąd I instancji ocenił, że skarżący nie wskazał możliwości wystąpienia niebezpieczeństwa obniżenia wartości czy też ograniczenia korzystania z nieruchomości nr ew. 144 w obrębie 59 w wyniku wydania zaskarżonej decyzji, ograniczając się w uzasadnieniu swojego wniosku jedynie do ogólnego stwierdzenia, iż przedmiotowa decyzja narusza wprost jego prawa i powoduje bezpośrednią groźbę wystąpienia nieodwracalnych skutków, które to nie zostało poparte żadnymi argumentami merytorycznymi. We wskazanym stanie faktycznym i wobec treści art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie z dnia 18 września 2006 r. nie narusza prawa. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.