II OZ 1329/11

Dnia 22 grudnia 2011 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2011 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.Ż. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 października 2011 roku, sygn. akt VII SA/Wa 1950/11 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J.Ż. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2011roku, znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 20 października 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2011 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. W uzasadnieniu Sąd I instancji wyjaśnił, że zaskarżona decyzja z uwagi na swój charakter i zakres nie powoduje bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd podkreślił, że decyzja wydana w trybie nadzwyczajnym utrzymująca w mocy decyzję stwierdzającą nieważność decyzji udzielającej pozwolenia na budowę oraz zatwierdzającej projekt budowlany z samego swojego charakteru nie jest aktem nadającym się do wykonania, a tylko takie akty lub czynności mogą być przedmiotem ochrony tymczasowej. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł J.Ż. zarzucając naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący podniósł, że niewstrzymanie zaskarżonej decyzji będzie rodzić konkretne następstwa prawne oraz narażać skarżącego na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Może nawet doprowadzić do rozebrania budynku powstałego na podstawie decyzji, której nieważność stwierdzono w zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które bezpośrednio nadają się do wykonania i wymagają takiego wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. W niniejszej sprawie Sąd I instancji dokonał analizy i rozważył jakie skutki może wywołać zaskarżona decyzja. Argumentacja skarżącego sprowadzała się w istocie bowiem do wskazania możliwych skutków pośrednich wykonania zaskarżonego aktu. Niewątpliwie bowiem jedynym bezpośrednim skutkiem jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji Starosty Kościerskiego z dnia 18 lutego 2004 r. zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę. Powyższa sytuacja niewątpliwie nie powoduje powstania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków po stronie skarżącego. W niniejszej sprawie nie można zatem mówić, że niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji będzie powodowało skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Słusznie zatem Sąd I instancji odmówił jej wstrzymania. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.