II OZ 1375/25

Dnia 17 września 2025 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 17 września 2025 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 stycznia 2025 r., sygn. akt II SA/Kr 1444/24 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R.P. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 6 września 2024 r. znak: WI-I.7840.14.14.2024.BG w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z 13 stycznia 2025 r., sygn. akt II SA/Kr 1444/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Krakowie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody Małopolskiego z 6 września 2024 r. znak: WI-I.7840.14.14.2024.BG, w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu powyższego postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że zaskarżona doń decyzja utrzymała w mocy decyzję Starosty Suskiego nr 264/24 z 3 czerwca 2024 r., wydaną na rzecz Powiatu Suskiego, zatwierdzającą projekt zagospodarowania działki (terenu) oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę obejmującego: rozbudowę i przebudowę budynku [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce nr ewid. [...] w miejscowości M.; jednostka i obręb ewidencyjny [...]. R.P. w swej skardze wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podniósł, że wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji jest podyktowany okolicznością, że została wydana z rażącym naruszeniem prawa, gdyż złożony przez inwestora wniosek nie odpowiada wymogom przewidzianym we właściwych przepisach. Realizacja przez inwestora udzielonego mu pozwolenia może doprowadzić do powstania nieodwracalnych lub też trudnych do odwrócenia następstw. Zakładając uwzględnienie skargi, wydana przez Wojewodę Małopolskiego decyzja zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego, co pozbawi inwestora możliwości realizacji inwestycji. Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym postanowieniu stwierdził, że to inwestor ponosi ryzyko prowadzenia robót przed rozpoznaniem skargi przez sąd i to na nim spoczywać będzie obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego, w razie gdyby okazało się, że w wyniku rozpoznania skargi decyzja zostanie uchylona. Ponadto, sąd wojewódzki uznał, że twierdzenia skarżącego o nieodwracalności skutków, jakie niesie rozpoczęcie przez inwestora robót budowlanych mają charakter ogólnikowych twierdzeń, nie wskazując na konkretną szkodę grożącą skarżącemu. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył R.P., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie: - art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024, poz. 935 ze zm.; Ppsa) poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie polegające na przyjęciu, że powołane w treści skargi zarzuty nie stanowią podstawy do wstrzymania zaskarżonej decyzji, - art. 133 § 1 w zw. z art. 166 Ppsa, mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez brak dokładnej analizy treści akt sprawy, które zawierały w szczególności uzasadnienie wstrzymania zaskarżonej decyzji, co skutkowało uznaniem, że skarżący w sposób niedostateczny wykazał konieczność wstrzymania decyzji. Skarżący wnosi o zmianę zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżący podkreśla, że bardzo obszerny materiał dowodowy pokazuje, że wniosek o pozwolenie na budowę, a następnie wydawane decyzje zawierają szereg nieprawidłowości mających niekorzystny wpływ na prawa właścicieli działek nr [...] i [...]. W szczególności spór co do przebiegu granicy pomiędzy działkami jest kluczowy dla rozstrzygnięcia tak istotnych kwestii, jak zachowanie minimalnych odległości projektowanego budynku granicy i sąsiadujących budynków mieszkalnych. Wg strony skarżącej już chociażby z tego powodu wykonalność decyzji powinna być wstrzymana. Żalący się naprowadza, że rozpoczęcie budowy spowoduje znaczne utrudnienie w korzystaniu z drogi przez skarżącego, gdzie na służebności parkowane są pojazdy utrudniające przejazd. Wyrokiem z 6 lutego 2025 r. WSA w Krakowie, po uprzednim połączeniu spraw, oddalił skargi R.P. i Z.P. na w/w decyzję Wojewody Małopolskiego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 3 Ppsa sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego należy podzielić stanowisko sądu pierwszej instancji, że ryzyko prowadzenia robót przed rozpoznaniem skargi przez sąd administracyjny ponosi jedynie inwestor i to na nim spoczywać będzie obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego w razie, gdyby okazało się, że w wyniku rozpoznania skargi decyzja zostanie uchylona. Ponadto, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego okoliczności podnoszone przez stronę w celu uzasadnienia wstrzymania przedmiotowej decyzji, powołane we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz okoliczności powołane w zażaleniu są niewystarczające do stwierdzenia, że wypełniły się przesłanki wskazane w art. 61 § 3 Ppsa. Okoliczności te nie stanowią przesłanek z art. 61 § 3 Ppsa. Wszystkie te argumenty, które dotyczą lokalizacji inwestycji blisko granic działek skarżących, w tym zarzut co do przebiegu granicy pomiędzy działkami, mogły być oceniane dopiero na etapie rozpoznania skargi. Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 133 § 1 w zw. z art. 166 Ppsa należy wyjaśnić, że Sąd rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania ma obowiązek rozstrzygnięcia o jego zasadności na podstawie akt sprawy. W rozpoznawanej sprawie sąd pierwszej instancji prawidłowo wywiązując się z nałożonych obowiązków, przeanalizował akta sprawy uznając, że skarżący nie umotywował wystarczająco wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W świetle powyższego nie można zgodzić się ze skarżącym, że sąd ten, wydając zaskarżone postanowienie, naruszył obowiązek orzekania na podstawie akt sprawy, o którym mowa w art. 133 § 1 Ppsa. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sąd pierwszej instancji dokonał zatem prawidłowej oceny zawartych w art. 61 § 3 Ppsa przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia przepisów art. 61 § 3 Ppsa oraz art. 133 § 1 w zw. z art. 166 Ppsa. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa, orzekł jak w sentencji.