II OZ 1400/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Teresa Kobylecka, po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia z 29 czerwca 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 8/16 w przedmiocie odrzucenia sprzeciwu M. R. od postanowienia z dnia 25 kwietnia 2016 r. w przedmiocie przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. R. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia 6 listopada 2015 r. nr ... w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakaz ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru S. postanawia oddalić zażalenie. Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 czerwca 2016 r., IV SA/Wa 8/16 odrzucono sprzeciw M. R. od pkt 2 postanowienia 25 kwietnia 2016 r. w przedmiocie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi M. R. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Uchodźców z dnia 6 listopada 2016 r., nr ... w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z 25 kwietnia 2016 r., referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w punkcie 1. ustanowił dla skarżącej - M. R. adwokata w ramach przyznania prawa pomocy, w punkcie 2. odmówił M. R. przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Odpis powyższego postanowienia wraz z pouczeniem o przysługującym środku zaskarżenia oraz o terminie i sposobie jego wniesienia, został doręczony skarżącej w 28 kwietnia 2016 r. W dniu 30 maja 2016 r. Okręgowa Rada Adwokacka ustanowiła dla skarżącej pełnomocnika z urzędu. Pismem z 16 czerwca 2016 r. pełnomocnik skarżącej złożyła sprzeciw od pkt. 2 postanowienia z 25 kwietnia 2016 r. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że postanowienie referendarza sądowego z 25 kwietnia 2016 r. zostało doręczone skarżącej 28 kwietnia 2016 r., a zatem 7 dniowy termin na złożenie sprzeciwu od ww. orzeczenia rozpoczął bieg 29 kwietnia 2016 r. i upłynął z dniem 5 maja 2016 r. Wyznaczony 30 maja 2016 r., przez Okręgową Radę Adwokacką, profesjonalny pełnomocnik wniósł sprzeciw 16 czerwca 2016 r., zatem po terminie o którym mowa w art. 259 § 1 p.p.s.a. Sąd uznał, że dla skuteczności wniesienia sprzeciwu nie jest wymagane sporządzenie go przez adwokata (tzw. przymus adwokacki). A zatem strona niezadowolona z zakresu przyznanego prawa pomocy mogła więc samodzielnie wnieść sprzeciw w terminie, o jakim mowa w art. 259 § 1 p.p.s.a. W związku z powyższym, na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a., odrzucono sprzeciw M. R. od pkt 2 postanowienia 25 kwietnia 2016 r. W zażaleniu skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 260 § 1 p.p.s.a. polegające na nieuwzględnieniu sprzeciwu wniesionego przez pełnomocnika skarżącej w dniu 16 czerwca 2016 r. i przyjęciu, że skarżąca mogła samodzielnie wnieść sprzeciw w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia w dniu 28 kwietnia 2016 r. oraz niedokonanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny pełnej oceny wniesionego sprzeciwu w zakresie niemożności poniesienia przez skarżącą kosztów sądowych bez uszczerbku w koniecznym utrzymaniu siebie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 259 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - zwanej dalej "p.p.s.a.") od postanowień referendarzy sądowych wydanych w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy, strona może wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia. Sprzeciw wniesiony po terminie, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym (art. 259 § 2 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie słusznie Sąd I instancji wskazał, że postanowienie referendarza sądowego z dnia 25 kwietnia 2016 r. zostało doręczone skarżącej 28 kwietnia 2016 r., a zatem 7-dniowy termin na złożenie sprzeciwu od ww. orzeczenia rozpoczął bieg 29 kwietnia 2016 r. i upłynął z dniem 5 maja 2016 r. Natomiast wyznaczony 30 maja 2016 r., przez Okręgową Radę Adwokacką, profesjonalny pełnomocnik wniósł sprzeciw 16 czerwca 2016 r., który nie zawierał wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności z uprawdopodobnieniem braku swojej winy w uchybieniu terminowi, a zatem z uchybieniem ustawowego terminu o którym mowa w art. 259 § 1 p.p.s.a. Wobec braku przedmiotowego wniosku prawidłowo Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił sprzeciw skarżącej. Z przytoczonych powyżej powodów, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie, mając na uwadze art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. ----------------------- 1