II OZ 1411/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Zofia Flasińska po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 września 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 390/16 o odrzuceniu zażalenia w sprawie ze skargi S. P. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 20 września 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 390/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie S. P. z dnia 22 września 2016 r. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2016 r., na podstawie art. 194 § 4 w zw. z art. 197 § 2 oraz art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) – dalej "p.p.s.a." odrzucił zażalenie S. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lipca 2016 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej. S. P. pismem z dnia 22 września 2016 r. wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 sierpnia 2016 r. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 10 stycznia 2017 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 sierpnia 2016 r. w kwocie 100 zł, stosownie do § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia. Odpis zarządzenia z dnia 10 stycznia 2017 r. został doręczony skarżącemu w dniu 30 stycznia 2017 r. (k. 111). Skarżący, w terminie do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia, w dniu 3 lutego 2017 r. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Referendarz sądowy, rozpoznając kolejny wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy złożony w tej samej sprawie, postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 390/16 umorzył postępowanie w sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy, albowiem wnioskodawca nie wskazał na zmianę swojej sytuacji materialnej ani nie podał żadnych okoliczności faktycznych, które uzasadniałyby zmianę stanowiska wyrażoną w postanowieniu referendarza sądowego z dnia 27 października 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 390/16 o odmowie przyznania S. P. prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata oraz w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 390/16 utrzymującym w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 27 października 2016 r. Zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II z dnia 1 sierpnia 2017 r., w związku z prawomocnym postanowieniem referendarza sądowego z dnia 20 kwietnia 2017 r. w sprawie prawa pomocy, skarżący został wezwany do wykonania zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 10 stycznia 2017 r., dotyczącego wezwania skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 sierpnia 2016 r. w kwocie 100 złotych, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia. Odpis zarządzenia z dnia 1 sierpnia 2017 r. został doręczony skarżącemu w dniu 21 sierpnia 2017 r. (k. 156). W Rejestrze Opłat Sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie zidentyfikowano wpłaty wpisu sądowego w wysokości 100 złotych do niniejszej sprawy. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 194 § 1 pkt 8 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest odrzucenie zażalenia. Zgodnie z art. 220 § 1 P.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (§ 3 cytowanego przepisu). Odpis zarządzenia wzywającego skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia, o którym była mowa w zarządzeniu z dnia 10 stycznia 2017 r. został doręczony skarżącemu w dniu 21 sierpnia 2017 r. Skarżący obowiązany był uiścić należny wpis w wyznaczonym siedmiodniowym terminie, tj. do 28 sierpnia 2017 r. W wyznaczonym terminie skarżący wpisu nie uiścił, zatem zażalenie jako nieopłacone podlegało odrzuceniu. Złożony przez skarżącego w piśmie z dnia 21 sierpnia 2017 r. ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy nie wpływa na wynik niniejszej sprawy. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. - orzekł jak w postanowieniu. Zażalenie na to postanowienie wniósł S. P., wnosząc o jego uchylenie. W zażaleniu podniósł, iż złożył w tej sprawie trzy wnioski o prawo pomocy w dniu 23 sierpnia 2016 r., w dniu 6 marca 2017 r. i ostatni w dniu 2 października 2017 r. Pomimo tego został wezwany do opłat sądowych, choć w sprawach II SA/Wa 14-16/17 uzyskał zwolnienie od kosztów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 10 stycznia 2017 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia z dnia 22 września 2016 r. na postanowienie z dnia 30 sierpnia 2016 r. w kwocie 100 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia. Odpis zarządzenia z dnia 10 stycznia 2017 r. został doręczony skarżącemu w dniu 30 stycznia 2017 r. W terminie do uiszczenia wpisu sądowego od tego zażalenia, w dniu 3 lutego 2017 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Był to już kolejny wniosek o prawo pomocy w tej sprawie, gdyż postępowanie w tym przedmiocie zostało prawomocnie zakończone postanowieniem Sądu z dnia 9 grudnia 2016 r. utrzymującym w mocy postanowienie referendarza o odmowie przyznania prawa pomocy z 27 października 2016 r. W związku z tym - postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2017 r. - umorzył postępowanie w sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy, albowiem wnioskodawca nie wskazał na zmianę swojej sytuacji materialnej ani nie podał żadnych okoliczności faktycznych, które uzasadniałyby zmianę stanowiska wyrażoną we wskazanych wyżej postanowieniach. Zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II z dnia 1 sierpnia 2017 r. skarżący został zatem wezwany do wykonania zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 10 stycznia 2017 r., dotyczącego wezwania skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie z dnia 30 sierpnia 2016 r. w kwocie 100 złotych w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia. Odpis tego zarządzenia został doręczony skarżącemu w dniu 21 sierpnia 2017 r. (k. 156). Skarżący nie uiścił tego wpisu, lecz w piśmie z dnia 21 sierpnia 2017 r. ponownie wniósł o przyznanie prawa pomocy (k.157). Sąd I instancji słusznie wskazał, iż złożony przez skarżącego kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy nie wpływa na wynik niniejszej sprawy, albowiem zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II z dnia 10 stycznia 2017 r., którym wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie z dnia 30 sierpnia 2016 r. jest prawomocne, a w dotychczas prowadzonym postępowaniu skarżącemu nie przyznano prawa pomocy. Należy także zauważyć, że przyznanie prawa pomocy w innej sprawie sądowej nie może samo w sobie stanowić argumentu uzasadniającego podobne rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. W związku z powyższym Sąd I instancji słusznie odrzucił zażalenie z dnia 22 września 2107 r. jako nieopłacone na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 orzekł jak w sentencji.